ΜΑΤΙΕΣ Ο φούρναρης

«Σαράντα χρόνια φούρναρης», δεν λένε; Ε, λοιπόν, σαράντα χρόνια φούρναρης
είμαι κι εγώ: προχθές έκλεισα τέσσερις δεκαετίες, χωρίς διακοπή ούτε μιας
μέρας, σ’ αυτή την εφημερίδα! Όταν ανέβηκα τα σκαλιά του κτιρίου της Χρήστου
Λαδά, για πρώτη φορά, μόλις είχα βγάλει τα φανταρίστικα. Είκοσι τριών ετών παλικαράκι…

«ΤΑ ΝΕΑ» βρισκόντουσαν στον δεύτερο όροφο. «Το Βήμα» στον πρώτο. Στον τρίτο, ο
«Ταχυδρόμος» και ο «Οικονομικός». Στον τέταρτο, το τυπογραφείο και σ’ ένα
παταράκι, οι διορθωτές. Και στο υπόγειο, τα πιεστήρια. Το ασανσέρ ήταν ένα.
Κουρασμένο και αργοκίνητο. Στα «μάρμαρα», στο τυπογραφείο, χάλαγε ο κόσμος, με
τους Παπαδοπουλαίους, τον «λοχαγό», τον Αμαξίδη, τον Ζυμπουλίδη. Στη
λινοτυπική του, ο Βαγγέλης ο Παλαμάς κελαηδούσε. «Κι όλα ήταν ουρανός και ψωμί
σπιτίσιο…». Σ’ ένα μικρό γραφειάκι, χαράματα, έγραψα το πρώτο μου τραγούδι.
Την «Άπονη ζωή» ­ 1963. Θυμάμαι σαν τώρα, τη «γέννα»: μου υπαγόρευε ένα
κείμενο από τη Σόφια, από το «Παραπέτασμα», ο Ορφέας Οικονομίδης. Το ακουστικό
του τηλεφώνου έκαιγε στο αυτί μου και το χέρι μου είχε ιδρώσει. Κάποτε,
τελειώσαμε. Έστειλα τα χειρόγραφα στον αρχισυντάκτη κι άξαφνα με πλημμύρισε η
μελωδία του Ξαρχάκου, που την είχα ακούσει, από τον ίδιο, το προηγούμενο
βράδυ. «Άπονη ζωή / μας πέταξες στου δρόμου την άκρη / μας αδίκησες…»
κόλλησαν στο δημοσιογραφικό χαρτί οι πρώτοι στίχοι. Και από ‘κει και πέρα όλα
γίναν εύκολα… Ωραία χρόνια, γεμάτα από πρόσωπα που έγραψαν ιστορία. Πήγαινες
στο λογιστήριο, στο ισόγειο, κι έβλεπες δίπλα σου, στο γραφείο του Σκλιά, τον
Φτέρη, τον Εξηντάρη, τον Παλαιολόγο, τον Τερζάκη, τον Βενέζη, τον Παπανούτσο.
Περνούσες από τον πρώτο όροφο κι αντίκρυζες τον Συριώτη, τον Δημάκο, τον
Καραπαναγιώτη, τον Δημαρά, τον Κοτσαρίδα, τον Μούση. Κι έφτανες λαχανιασμένος
στον δεύτερο, όπου ο Κωβαίος, πάντα βλοσυρός, σε έμπαζε στο βασίλειο του Νίτσου.

Ο Νίτσος… Τι προσωπικότητα! Το γραφείο του ήταν πήχτρα από εφημερίδες,
βιβλία, περιοδικά. Ένα ολόκληρο βουνό! Σύμπας ο καλλιτεχνικός και πνευματικός
κόσμος της χώρας μπαινόβγαινε σ’ αυτό το γραφείο! Ο Κάρολος Κουν, ο Γιάννης
Τσαρούχης, ο Παναγής Λεκατσάς, ο Βασίλης Ρώτας, ο Γιάννης Μηλιάδης, η Σέμνη
Καρούζου, ο Άγγελος Αγγελόπουλος, ο Μάρκος Αυγέρης, ο Α. Τάσος, ο Βάρναλης, η
Βάσω Κατράκη, η Παξινού, ο Μινωτής, ο Βάρβογλης… Εγώ πήγαινα τοίχο-τοίχο και
με τα μάτια κάτω από ντροπαλοσύνη. Χτυπούσε η καρδιά μου να σπάσει, καθώς
περπατούσα στον ίδιο διάδρομο με τον Ψαθά, τον Γ. Ρούσσο, τον Βαρίκα, τον
Πασαλάρη, τον Μαγγανάρη, τον Μανιατάκο, τον Σβολόπουλο, τον Φωκίωνα Δημητριάδη
και τόσους άλλους. Έμπαινα στην εφημερίδα πρώτος και έφευγα με τους
τελευταίους. Τον Βανδώρο, τον Μαθιουδάκη, τον Καμπάνη, τον Αγκαβανάκη, τον
Πέτρο Λινάρδο. Και ήμουν ευτυχισμένος. Και γεμάτος όνειρα. Και ποιήματα.