ΜΑΤΙΕΣ Τα σχολεία

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ με προσοχή τη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση μομφής που
κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία εναντίον του υπουργού Παιδείας Γ. Αρσένη. Πλήρης η
απογοήτευση. Δεν επρόκειτο για συζήτηση, αλλά για καβγά. Τα επιχειρήματα, τις
περισσότερες φορές, ήταν κραυγές και ύβρεις. Και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.
Μέσα σε μια αίθουσα, όπου επικρατούσαν, συνεχώς, η ένταση και το πάθος.

Βλέπω στην τηλεόραση, κάθε βράδυ, τις κινητοποιήσεις των μαθητών, για «να μην
περάσει» η «μεταρρύθμιση». Πλήρης η απογοήτευση κι εδώ. Γιατί παρέα με το
χαριτωμένο, πολλές φορές, αντικυβερνητικό σύνθημα, πάνε και οι τραμπουκισμοί,
οι επιθέσεις εναντίον γονέων, οι ξυλοδαρμοί, το σπάσιμο των βιτρινών και
κυρίως οι μολότοφ των κουκουλοφόρων, που λίγο έλειψε να σκοτώσουν κάποιον αστυνομικό.

Μια εξήγηση: Είμαι κι εγώ με το συλλαλητήριο. Είμαι κι εγώ με τα νιάτα.
Αλίμονο αν δεν ήμουνα. Αλλά όχι με κατεστραμμένα θρανία και κλεμμένα εποπτικά
όργανα. Όχι με καταλήψεις των σχολείων, αλλά και των δρόμων, ώστε να μην
μπορεί να κυκλοφορήσουν οι εργαζόμενοι για να πάνε στις δουλειές τους. Όχι σε
σύριγγες από χρήση ηρωίνης παρατημένες σε σχολικές αίθουσες. Όχι με το κάψιμο
ομοιωμάτων του υπουργού.

Να πάμε, τώρα, παραπέρα: Όλοι λέγαμε, εδώ και χρόνια, ότι «δεν πάει άλλο» με
την παπαγαλία των τεσσάρων μαθημάτων της Δέσμης, για την είσοδο στο
Πανεπιστήμιο. Όλοι λέγαμε ότι το σύστημα αυτό, που ταλαιπωρεί τους μαθητές και
πλουτίζει τους φροντιστές, πρέπει ν’ αλλάξει. Το άλλαξε ο Γ. Αρσένης. Με τη
λεγόμενη «μεταρρύθμιση». Τώρα, οι μαθητές διαβάζουν στο σχολείο. Και
μαθαίνουν. Και όσοι δεν μπορούν να μάθουν έχουν καθηγητές που τους πληρώνει το
κράτος, για να τους βοηθούν. Το φροντιστήριο καταργείται. Πού είναι, λοιπόν,
το έγκλημα του υπουργού που έχει προκαλέσει αυτόν τον φοβερό ξεσηκωμό; Μήπως,
όλο το πρόβλημα έχει σχέση με λεπτομέρειες και διαδικασίες; Με μικρολάθη και
παραλείψεις, που εύκολα ή δύσκολα διορθώνονται;

Είπε στη Βουλή ο υπουργός Πολιτισμού, νομίζω: ποιοι, αλήθεια, αποκομίζουν
οφέλη από τη συνέχιση των καταλήψεων, από τα κλειστά σχολεία, από την
αναταραχή; Και ποιοι χάνουν απ’ όλην αυτή την ιστορία; Δεν χάνουν οι μαθητές,
δεν χάνουν οι γονείς τους, δεν χάνει ο τόπος; Δεν κερδίζουν οι φροντιστές; Δεν
κερδίζουν οι καθηγητές εκείνοι ­ και είναι πάρα πολλοί ­ που εργάζονται σε
φροντιστήρια; Δεν κερδίζουν οι συνδικαλιστές που επιθυμούν ένα διαρκή διάλογο,
για να μείνουν τα πράγματα ώς έχουν;

Ο Στ. Μάνος, την περασμένη Κυριακή («Το Βήμα»), είπε μια κουβέντα που πρέπει
να την σκεφτούν, κυρίως οι μαθητές και οι γονείς του: «Όλα ξεκινούν από ένα
σημείο: την αντίδραση των καθηγητών και των δασκάλων στην προοπτική ότι θα
αξιολογηθούν. Είναι δυνατόν; Η ελληνική κοινωνία αντιδρά στο να διαλέξουμε
τους καλύτερους!». Και ο Στ. Μάνος δεν είναι φίλος της κυβέρνησης ως γνωστόν…