ΜΑΤΙΕΣ Μόνο σταυρούς…

ΟΛΟ ΚΑΙ πιο συχνά, τον τελευταίο καιρό, θυμάμαι τους πικρούς στίχους του
Μίλτου Σαχτούρη: «… Δεν έχω γράψει ποιήματα / δεν έχω γράψει ποιήματα / μόνο
σταυρούς / σε μνήματα / καρφώνω». Όλο και πιο συχνά. Οι αγαπημένοι φίλοι
αραιώνουν. Οι παλιές συντροφιές διαλύονται. Ο κύκλος, όσο πάει και στενεύει.
Και πέφτει, συνεχώς, μια θλιβερή γκρίζα – μολυβιά βροχή…

Την Πέμπτη, του Άη Γιάννη, γιόρταζε. Μου τηλεφώνησε στις 10 το πρωί, πριν
προφτάσω να τον πάρω για να του ευχηθώ «χρόνια πολλά». Μου ζήτησε τη διεύθυνση
ενός μουσικού του Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν ευδιάθετος. Όπως πάντα. Με κέρασε κι
ένα τελευταίο ανέκδοτο, «στο φτερό». Το ίδιο βράδυ κι ενώ γλεντούσε, στο σπίτι
του, ευτυχισμένος, ανάμεσα στους δικούς του, ένιωσε ένα πονάκι στο στήθος. Κι
αυτό ήταν. Ο Γιάννης Ταϊγανίδης έφυγε. Πριν από μερικές ημέρες, είχε ζήσει μια
πολύ μεγάλη στιγμή: παρέλαβε, στην Ακαδημία Αθηνών, το βραβείο για την
Ομοσπονδία Ποντιακών Συλλόγων στην Ευρώπη, της οποίας ήταν επίτιμος πρόεδρος.
Έκανε από τη χαρά του σαν μικρό παιδί! «Επιτέλους, το ανώτατο πνευματικό
ίδρυμα της χώρας ετίμησε τους Πόντιους αδελφούς μας, που εκεί, στην ξενιτιά,
άλλο δεν σκέφτονται, εκτός από την πατρίδα!», μου είπε συγκινημένος. Κι έτσι
όπως στεκόταν στα σκαλιά της πολυκατοικίας, στον Χολαργό, κι άπλωνε τα χέρια
του για να αγκαλιαστούμε, αισθανόμουν πως είναι έτοιμος να πετάξει…

Ξεκίνησε απ’ το τίποτα. Παιδί φτωχών αγροτών της Μακεδονίας, που ήρθαν στην
Ελλάδα, από τον Πόντο, με τον Ξεριζωμό. Σπούδασε με μύριες στερήσεις. Έγινε
πολιτικός μηχανικός. Παντρεύτηκε μια σπουδαία κοπέλα, Πόντια επίσης, και
απέκτησε μια υπέροχη κόρη. Ύστερα, μπήκε στο Πολυτεχνείο. Ως δάσκαλος, πια. Κι
έγινε ο αγαπημένος των σπουδαστών. Ήταν ο πρώτος που κατάλαβε, τόσο βαθιά,
πόσο σημαντικό είναι για το έθνος να υπάρχουν Ποντιακοί σύλλογοι στη Γερμανία,
με χιλιάδες μέλη. Ποντιακοί σύλλογοι, μέσα στους οποίους τα Ποντιόπουλα, που
γεννήθηκαν στο Αμβούργο, στο Μόναχο, στη Φραγκφούρτη και αλλού, θα ‘νιωθαν σαν
στο σπίτι τους: θα φόραγαν τις στολές των παππούδων τους, θα χόρευαν και θα
τραγουδούσαν ποντιακά, θα ‘παιρναν μέρος στο ετήσιο φεστιβάλ ποντιακών χορών
και θα ήξεραν, από τα γεννοφάσκιά τους, πως έχουν ρίζες, έχουν καταγωγή, έχουν ταυτότητα.

Έβαλε κάτω από τις φτερούγες του την Ομοσπονδία και τους εμπνευσμένους άντρες
που την ίδρυσαν: τον Γιάννη Παπαδόπουλο, τον Χρήστο Παπαδόπουλο, τον Γιώργο
Τσορακλίδη. Πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον Ποντιακό Ελληνισμό της
Διασποράς. Κι όλο σχεδίαζε καινούργια πράγματα. Κι όλο προχωρούσε. Η
Ομοσπονδία, πριν από 4 χρόνια, έχασε τον Γιάννη Παπαδόπουλο. Προχθές, έχασε
τον Ταϊγανίδη. Αλλά δεν πρόκειται να σταματήσει την πορεία της. Θα τρέχει,
διαρκώς, προς τα μπρος. Εγγύηση, ο Χρ. Παπαδόπουλος, ο Τσορακλίδης, ο
Αμαραντίδης, ο Τσιρίδης, ο Λαρχανίδης, ο Γαλανίδης και οι χιλιάδες άλλοι
Πόντιοι που βρίσκονται γύρω τους.