ΜΑΤΙΕΣ Λειβαδίτης

ΚΟΙΜΟΜΟΥΝΑ βαθιά, δίχως όνειρα, εκείνο το πρωινό της 30ής Οκτωβρίου 1988.
Ξαφνικά, μέσα στον ύπνο μου, άκουσα να χτυπάει το τηλέφωνο. Ξύπνησα και
κοίταξα το ρολόι. Η ώρα ήταν 6. «Ποιος τρελός με παίρνει, πριν ακόμα
χαράξει;», αναρωτήθηκα. «Κάποιο λάθος θα έχει γίνει…», πρόσθεσα, με το νου
μου κι έκλεισα τα μάτια μου.

Το τηλέφωνο, όμως, εξακολουθούσε να χτυπάει. Μονότονα, εκνευριστικά, δύο,
τρία, τέσσερα λεπτά. Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι βλαστημώντας και σήκωσα το
ακουστικό. Ήταν ο φίλος μου, συμφοιτητής μου στο Πανεπιστήμιο, καθηγητής και
κυρίως ποιητής, Βαγγέλης Χατζηγιάννης. «Λευτέρη», μου ‘κανε, με σβησμένη φωνή.
Ήμουν έτοιμος να τον βρίσω άγρια, αλλ’ αυτή η σβησμένη φωνή με συγκράτησε. Και
με ανησύχησε κιόλα. «Τι τρέχει, Βαγγέλη;», ρώτησα. «Πέθανε ο Λειβαδίτης!».

Πάγωσα! Ήξερα ότι ο ποιητής είχε χειρουργηθεί την προηγούμενη μέρα, αλλά δεν
μπορούσα να φαντασθώ, ότι στη γωνία παραμόνευε ο θάνατος… Πέρασαν μερικές
στιγμές αφόρητης σιωπής. Μίλησε πάλι ο Χατζηγιάννης. «Με συγχωρείς που σου
τηλεφώνησα άγρια χαράματα, αλλά ήθελα να πω δυο κουβέντες, μ’ ένα δικό μου
άνθρωπο, γι’ αυτό το φοβερό γεγονός… Ασθάνομαι απίστευτη μοναξιά…».

Δεν είπα τίποτα. Μόνο κάποιοι στίχοι του Τάσου μού πέρασαν, αστραπιαία, απ’ το
μυαλό και με συντάραξαν: «Να σε καρφώσουν στο σταυρό ή να σταυρωθείς πάνω σ’
αυτό το τίποτα που υπήρξες, είναι ο ίδιος δρόμος, έρημος κι ακατανόητος,
ανάμεσα στα λιγοστά δέντρα και τη νύχτα που κατεβαίνει».

Δέκα ολόκληρα χρόνια από τότε… Δέκα ολόκληρα χρόνια, με τον Λειβαδίτη να
λείπει… Σήμερα, δεν πρόκειται να διαβάσω εφημερίδα, να ακούσω ραδιόφωνο, να
δω τηλεόραση. Θα πάρω, μόλις βραδιάσει, τον Χατζηγιάννη και θα πάμε στα παλιά
στέκια όπου συχνάζαμε, όλη η παρέα, με τον Τάσο: στου Στέλιου, στα Δύο
Κυπαρίσσια, στου Δουβή, στη Μάκρη, στου γεράκου της οδού Αλκαμένους. Θα
πιούμε, σ’ όλες αυτές τις ταβέρνες, από ένα ποτήρι κρασί και θα τον θυμηθούμε,
με ποιήματά του.

Θα τον θυμηθούμε με ποιήματά του και με ένα έξοχο «Επιτύμβιο», που έγραψε το
1964 (αλλά δεν είναι χαραγμένο στον τάφο του) και λέει: «Εδώ, σ’ αυτό το μνήμα
κείται κάποιος / που ο φόβος οι άλλοι τι θα πουν και η ματαιοδοξία ν’ αρέσει /
τόσο του κλέψανε ό,τι είχε πιο δικό του / ώστε, σχεδόν δεν κείται εδώ, κανείς…».