1976 Η αρχή μιας ιστορικής πορείας

ΕΧΟΥΝ περάσει είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια από εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου

στην παγωμένη Μόσχα του 1976. Η ΑΕΚ ξεκινούσε τότε μία πορεία που έμελλε να

αποδειχθεί ιστορική. Οι αγώνες με τη Δυναμό Μόσχας ήταν μόλις η αρχή μιας

αλυσίδας θριάμβων με τελευταίο κρίκο τη σύγκρουση με την περίφημη Γιουβέντους,

στους «4» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Ο πρώτος αγώνας στη Νέα Φιλαδέλφεια είχε βάλει γερές βάσεις για πρόκριση. Το

2-0 θεωρείται σκορ-ασφαλείας, αλλά στη σοβιετική πρωτεύουσα των -6 βαθμών οι

γηπεδούχοι είχαν καταφέρει στα 90′ του αγώνα, με δύο γκολ στο 43′ και το 50′,

να ισοφαρίσουν αυτό το 2-0. Η ΑΕΚ πάλεψε, τέλειωσε την κανονική διάρκεια χωρίς

να δεχθεί άλλο γκολ και η παράταση θα αποφάσιζε πια για τα όνειρά της.

Δευτερόλεπτα πριν να αρχίσει η διαδικασία των πέναλτι (καθώς το σκορ δεν

άλλαξε στην ημίωρη παράταση) όλοι σκέφτονταν τη ρώσικη ρουλέτα που θα

ακολουθούσε. Όλοι, εκτός από τον Βάγκνερ. Ο Γερμανός κυνηγός της ΑΕΚ έκανε μια

εντυπωσιακή επέλαση στην περιοχή των Σοβιετικών και ­ ευτυχώς για την ΑΕΚ ­ ο

διαιτητής ήταν Σκωτσέζος. Ο Χιού δεν έκλεισε τα μάτια στην ανατροπή του

Βάγκνερ. Η ΑΕΚ απείχε ακριβώς έντεκα βήματα από την πρόκριση. Το ζητούμενο

ήταν ένας παίκτης που θα έκλεινε τα αυτιά στις αποδοκιμασίες των γηπεδούχων,

θα ξεχνούσε για μερικά δευτερόλεπτα ότι αυτή ήταν ίσως η πιο σημαντική στιγμή

της καριέρας του και θα έστελνε την μπάλα στα δίχτυα.

Σπεσιαλίστας των πέναλτι υπήρχε τότε στην ΑΕΚ. Ο Κύπριος Τάσος Κωνσταντίνου. Η

ΑΕΚ ποντάρισε στον Τάσο και ο Κύπριος κυνηγός είχε… άσους. Το 2-1 έστειλε

την ΑΕΚ στο επόμενο βήμα αυτής της λαμπρής πορείας, που μόλις άρχιζε, αντίθετα

με την προσεχή ρεβάνς της Μόσχας που για την ΑΕΚ σημαίνει ένα από τα τελευταία

βήματα προς τον φιλόδοξο στόχο: τον τελικό του εφετινού Κυπέλλου Κυπελλούχων.

Οι αναμνήσεις των πρωταγωνιστών εκείνης της βραδιάς μοιραία γίνονται

επίκαιρες. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, η Μόσχα είναι ένα κλειδί για τα

όνειρα της ΑΕΚ…

Ο ΛΟΥΚΑΣ Μπάρλος, ίσως ο πιο πετυχημένος πρόεδρος που πέρασε από την ηγεσία

της ΑΕΚ, ήταν ο εμπνευστής εκείνης της ιστορικής ομάδας, που ξεχώρισε και τα

επόμενα χρόνια από τις υπόλοιπες ελληνικές, και αυτό φάνηκε στη θριαμβευτική

ευρωπαϊκή της πορεία το 1976-77. Και τι περίεργο που είναι το ποδόσφαιρο: ένας

ιστορικός θρίαμβος παίχτηκε για την ΑΕΚ μέσα σε δευτερόλεπτα. Εκεί που

κινδύνευε η ομάδα να μείνει εκτός Ευρώπης, από τον πρώτο κιόλας γύρο, έφτασε

τελικά στους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ο Λουκάς Μπάρλος ήταν βέβαια στη

Μόσχα το 1976, αρχηγός της αποστολής, και αφηγείται στην «ΟΜΑΔΑ» τις δικές του

αναμνήσεις: «Με κάνετε να γυρίσω τη μνήμη μου 22 χρόνια πίσω και να θυμηθώ μια

από τις πιο γλυκές νύχτες που έζησα ως πρόεδρος της ΑΕΚ. Η Μόσχα ήταν αρκετά

γνώριμη για μένα, μια και πολλά χρόνια πριν από το 1976 πήγαινα συχνά στην

τότε πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης για εξαγωγή βωξιτών. Έτσι η θερμοκρασία

6 υπό το μηδέν που είχαμε εκείνο το βράδυ ήταν αδιάφορη για μένα, που είχα

ζήσει τη Μόσχα και με 35 βαθμούς υπό το μηδέν.

Πριν από τον αγώνα είχαμε αισιοδοξία, αλλά όταν το σκορ έγινε 2-0, όσο

δηλαδή είχαμε νικήσει εμείς στον αγώνα της Νέας Φιλαδέλφειας, ο φόβος μας

κυρίευσε. Η λύτρωση ήλθε για μας από τον Σκωτζέζο διαιτητή, που μέχρι το 120′

έπαιζε 70-30 υπέρ της Δυναμό. Όμως, όταν ο Βάγκνερ έκανε την “μπούκα” και

ανετράπη μέσα στη περιοχή ο διαιτητής καταλόγισε το πέναλτι.

Θυμάμαι τον “Μακάριο”, όπως αποκαλούσαμε τον Τάσο, πήρε την μπάλα, τη

φίλησε, την έστησε στο σημείο του πέναλτι. Την ξαναπήρε, νέο φιλί, έκανε τον

σταυρό του και πήρε φόρα. Εγώ δεν τον είδα να χτυπάει το πέναλτι, φοβήθηκα το

έμφραγμα και κοίταξα προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή της εστίας του

Ρώσου γκολκίπερ. Με το που μπήκε η μπάλα στα δίχτυα όλοι οι Έλληνες γίναμε

ένα, πανηγυρίζοντας. Στη Μόσχα μπήκαν οι βάσεις για τη μεγάλη πορεία της ΑΕΚ

στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Μετά τον αγώνα μάς είχε δεξίωση ο πρόεδρος της Δυναμό Μόσχας, που ήταν

στρατηγός ­ αρχηγός της Μυστικής Υπηρεσίας. Είχα αγοράσει από την Αθήνα, από

του Τζάνες, μια ασημένια τριήρη για να την δώσω στον πρόεδρο της Δυναμό. Από

την χαρά μου όμως, την τριήρη αντί να την δώσω στον πρόεδρο την έδωσα στον

διαιτητή! Μάλιστα έπιασα συζήτηση με τον Σκωτσέζο, στον οποίο είπα: “Αν αυτό

το πέναλτι το έδινες στην Αθήνα, στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, θα

κινδύνευε η σωματική σου ακεραιότητα”. “Ήταν πέναλτι”, ήταν η απάντηση του Σκωτσέζου».

Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ και ποιητής Λευτέρης Παπαδόπουλος, ένθερμος υποστηρικτής της

ΑΕΚ εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν θα μπορούσε να λείψει από εκείνο το ιστορικό

παιχνίδι. Ίσως μάλιστα ένας ΑΕΚτζής που βλέπει το ματς από την εξέδρα να ζει

πιο έντονα ακόμη και από τους ίδιους ποδοσφαιριστές. Ο Λευτέρης, βεβαίως και

θυμάται εκείνη τη βραδιά, όχι μόνο επειδή ήταν από τις χρυσές σελίδες στην

ιστορία της ομάδας του, αλλά και γιατί εκείνο ήταν το πρώτο ταξίδι στη

μυστηριώδη Μόσχα. Ιδού πως έζησε εκείνες τις στιγμές.

«Ήταν μια παγερή βραδιά. Η θερμοκρασία 6 υπό το μηδέν. Επικεφαλής της

αποστολής ο τότε πρόεδρος Λουκάς Μπάρλος, με τον οποίο κάναμε παρέα. Μέναμε

στο ξενοδοχείο “Ουκρανία”.

Θυμάμαι στην κερκίδα ήμασταν συντροφιά με τον Νίκο Κατσαρό και τον Σεραφείμ

Φυντανίδη. Και όταν μπήκε το γκολ, ουρλιάζαμε. Πήγαινα για πρώτη φορά στη

Μόσχα. Και η έκπληξή μου ήταν μεγάλη. Το λαθρεμπόριο σε έξαρση, με την τιμή

του δολαρίου ένα προς 4 στη μαύρη αγορά. Αν σου έπεφτε καμιά πιτσιρίκα, δεν

μπορούσες να την ανεβάσεις στο δωμάτιο. Απαγορευόταν η είσοδός της στο

ξενοδοχείο. Και αν τα κατάφερνες να τη βάλεις μέσα, στον όροφο υπήρχε

προϊσταμένη που σου έδινε το κλειδί και δεν θα άφηνε τη μικρή να μπει μέσα.

Από τότε άλλαξαν πολλά στη Σοβιετική Ένωση και σε αυτό τα ταξίδι θα κάνω τις

συγκρίσεις μου.

Ας έλθουμε στο παιχνίδι. Το γήπεδο δεν είχε πολύ κόσμο, και δεν έφταιγε το

τσουχτερό κρύο αλλά το ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είχε όνομα. Η ΑΕΚ

παρουσιάσθηκε με δυνάμεις και πήρε την πρόκριση με το πέναλτι στο 120′. Ας

είναι καλά ο Τάσος.

Όταν είδαμε την μπάλα στα δίχτυα, με τον Σεραφείμ Φυντανίδη κλαίγαμε από τη

μεγάλη χαρά. Στιγμές που δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει, όσα χρόνια κι αν περάσουν».

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που έστειλε την ΑΕΚ στα ουράνια εκείνη την βραδιά, ο Τάσος

Κωνσταντίνου, είναι σήμερα προπονητής στην πατρίδα του, στον Χαλκάνωρα, ομάδα

Β’ Εθνικής. Αν και πέρασαν 22 χρόνια από τότε, δεν στάθηκαν ικανά να σβήσουν

μερικά δευτερόλεπτα. Τα πιο σημαντικά στη καριέρα του, όπως παραδέχεται σήμερα

ο ίδιος ο Τάσος:

«Στην παγωμένη Μόσχα είχαμε κληθεί να κρατήσουμε το 2-0 του πρώτου αγώνα,

αλλά στη διάρκεια του κανονικού αγώνα δεν τα είχαμε καταφέρει απόλυτα, αφού

χάναμε με 2-0. Όμως, στη παράταση είχαμε αντέξει. Και να, στο 120′, σε μια

επέλαση του Βάλτερ Βάγκνερ, ο Σκωτσέζος διαιτητής «έδειξε» το σημείο του πέναλτι.

Σε μένα, που ήμουν ο σπεσιαλίστας στα πέναλτι, έτυχε ο «κλήρος». Όταν πήρα

την μπάλα στα χέρια μου ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο μεγάλος αρχηγός, με πλησίασε

και με μια φράση μου ανέβασε το ηθικό:

«Τάσο, άντε τελειώνετέ τους γιατί κουραστήκαμε!». Οι υπόλοιποι συμπαίκτες

μου δεν άντεχαν το μαρτύριο να με δουν να χτυπάω το πέναλτι. Και οι

περισσότεροι είχαν γυρίσει την πλάτη και κοίταζαν προς την εστία του Στεριούδα.

Ψύχραιμα, λες και δεν καταλάβαινα το τι σήμαινε για μένα και για την ομάδα

μου η αποτυχία, πήρα φόρα και έστειλα την μπάλα στα δίχτυα. Ήταν το πιο γλυκό

γκολ της καριέρας μου. Το πιο σημαντικό.

Το βράδυ, όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο «Ουκρανία», από τη μεγάλη χαρά

μείναμε άυπνοι. Πού να κλείσουμε μάτι. Στην επιστροφή, στον Ανατολικό

Αερολιμένα, χιλιάδες φίλαθλοι μας περίμεναν να μας υποδεχθούν. Η υποδοχή ήταν

ανεπανάληπτη. Όσο και εκείνη η πρόκριση στην αφιλόξενη Μόσχα.