Νοικιάζουν τρώγλες σε φοιτητές σε τιμές βίλας

Μέχρι και 200.000 δρχ. μηνιαίο εισόδημα ­ έναντι των 100.000 δραχμών που θα

εξασφάλιζε σε άλλη περίπτωση ­ μπορεί να κερδίσει ένας ιδιοκτήτης

διαμερίσματος τριών δωματίων που βρίσκεται κοντά σε μια πανεπιστημιακή σχολή,

αυτή την εποχή.

ΑΡΚΕΙ ΝΑ το ενοικιάσει σε 4-5 φοιτητές, επιβάλλοντας «κεφαλικό φόρο» 40.000

δρχ. στον καθένα. Η απαίτηση, που επαναλαμβάνεται όλο και πιο συχνά τα

τελευταία χρόνια, δεν ξενίζει πια τους φοιτητές που ψάχνοντας απεγνωσμένα μια

γωνιά, δέχονται με προθυμία πολλές φορές τις παράλογες αξιώσεις των ιδιοκτητών.

Περίπου 35.000 νέοι φοιτητές των ΑΕΙ και ΤΕΙ αφήνουν πίσω το πατρικό τους αυτή

την περίοδο και καταφθάνουν στην Αθήνα αναζητώντας στέγη για τα επόμενα 4-5

χρόνια. Από αυτούς σχεδόν 2.000 που η οικονομική τους κατάσταση τους

υποχρεώνει να παραβλέψουν τα προβλήματα που μαστίζουν τις Εστίες (άθλιες

κτιριακές εγκαταστάσεις, πλημμελής φύλαξη, έλλειψη καθαριότητας) θα

φιλοξενηθούν στις Φοιτητικές Εστίες των ΑΕΙ και των ΤΕΙ.

Τους υπόλοιπους, που θα προτιμήσουν τη λύση του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος,

περιμένει ένας μικρός… γολγοθάς, ανάλογος πολλές φορές των Εισαγωγικών

Εξετάσεων. Κι ενώ οι προνοητικοί ξεκίνησαν τον αγώνα εξεύρεσης στέγης από τον

Αύγουστο, όσοι αναζητούν σπίτι αυτές τις μέρες πέφτουν όλο και πιο συχνά

θύματα της εκμετάλλευσης ιδιοκτητών που ζητούν υπέρογκα ποσά. Έτσι, τη στιγμή

που ο νόμος ορίζει αύξηση 8% για την ενοικίαση στέγης, μεσίτες κάνουν λόγο για

αυξήσεις μισθωμάτων μέχρι και 20% από χρόνο σε χρόνο.

«Η αγορά λειτουργεί σαν ένα μικρό χρηματιστήριο. Όσο αυξημένη είναι η ζήτηση,

τόσο ανεβαίνουν οι τιμές», εξηγεί ο αντιπρόεδρος του συλλόγου κτηματομεσιτών

κ. Γιάννης Ρεβύθης και συνεχίζει: «Είναι λογικό οι ιδιοκτήτες να επιζητούν το

μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, είναι όμως αντιδεοντολογικό να χρεώνουν τους

φοιτητές με το κεφάλι. Επιπλέον, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους θα πρέπει

να είναι επιφυλακτικοί στους επιτήδειους μεσίτες-μαϊμούδες που θα τους

πλησιάσουν υποσχόμενοι σωτηρία από την ταλαιπωρία έναντι 15.000-40.000 δρχ.

και έπειτα θα εξαφανιστούν».

Οι τιμές για μια γκαρσονιέρα αυτή την εποχή ξεκινούν από 45.000 δρχ. και

φτάνουν τις 75.000 δρχ., τα δυάρια στοιχίζουν από 60.000-90.000 δρχ., ενώ τα

τριάρια αγγίζουν άνετα τις 120.000 δρχ. Ιδιαίτερα «τσιμπημένες» είναι κατά

κανόνα οι τιμές σε συνοικίες που γειτνιάζουν με σχολές, με αποτέλεσμα να

«συμφέρει να αγοράσει κανείς το διαμέρισμα παρά να το νοικιάζει για 4-5

χρόνια», λέει ο μεσίτης κ. Κώστας Παλπάνης και προσθέτει: «Οι καλύτερες

περιπτώσεις των μικρών διαμερισμάτων έχουν κλειστεί από τον Αύγουστο. Τώρα πια

έχουν απομείνει τα σπίτια β’ διαλογής και τα μεγάλα διαμερίσματα. Η

συγκατοίκηση με ένα φίλο ή συμφοιτητή σε ένα τριάρι με ενοίκιο 80.000 που θα

μοιραστεί στο μισό, είναι συχνά πιο συμφέρουσα από την ενοικίαση μιας μικρής

γκαρσονιέρας των 55.000 δρχ.».

Πολλοί παράγοντες επηρεάζουν, βέβαια, την τιμή του ενοικίου (όροφος, παροχές),

στην περίπτωση του φοιτητή-ενοικιαστή, όμως πολλά εξαρτώνται από τις διαθέσεις

των ιδιοκτητών. Κάποιοι επιλέγουν να νοικιάσουν τα σπίτια τους αποκλειστικά σε

φοιτητές, γιατί αποτελούν μια σταθερή πελατεία χωρίς πολλές απαιτήσεις, και

καταβάλλουν οποιαδήποτε αύξηση, ενώ δεν λείπουν οι ιδιοκτήτες που αποκλείουν

και το ενδεχόμενο ακόμη να νοικιάσουν τα διαμερίσματά τους σε φοιτητές.

Συνήθως κρίνουν από μια κακή εμπειρία κακοπληρωτών που άφησαν απλήρωτους

λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ μαζί με ενοίκια μηνών και πήραν ως σουβενίρ τις πόρτες

και τα κουφώματα ή άνοιξαν τρύπα στη μεσοτοιχία για να επικοινωνούν με τους

φίλους τού διπλανού διαμερίσματος! Κάποιοι στην προσπάθειά τους να

προστατεύσουν την περιουσία τους από φθορές εγείρουν παράλογες απαιτήσεις του

τύπου «απαγορεύονται παντελώς οι επισκέψεις» ή «θα επιθεωρώ το σπίτι κάθε

Σάββατο», ενώ παράλληλα δείχνουν σαφή προτίμηση στις φοιτήτριες έναντι των

φοιτητών, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να βρίσκουν πιο δύσκολα στέγη ­ κυρίως

σε επαρχιακές πόλεις..

Ο κοπιαστικός δρόμος της αναζήτησης στέγης κρύβει και πολλές παγίδες. Οι

αγγελίες που θα ανακαλύψει κανείς στους πίνακες ανακοινώσεων των σχολών και

στις κολόνες της ΔΕΗ λένε πολλές φορές τη μισή αλήθεια. Μην εκπλαγείτε,

λοιπόν, αν το μικρό δυαράκι του ισογείου στην Κυψέλη αποδειχτεί υπόγεια

γκαρσονιέρα που από κατάστημα διαμορφώθηκε σε διαμέρισμα, για να ικανοποιήσει

ειδικά τις απαιτήσεις των φοιτητών και αλλοδαπών, ή πίσω από το σχετικά χαμηλό

τίμημα των 45.000 κρύβεται ένα ερείπιο χωρίς θέρμανση, με «ύποπτες» ηλεκτρικές

και υδραυλικές εγκαταστάσεις, κατεστραμμένα πατώματα και μαυρισμένους τοίχους.

Κι όμως η ανάγκη σπρώχνει κάποιους φοιτητές να το ενοικιάσουν, να κάνουν τις

απαιτούμενες επισκευές με δικά τους έξοδα, να το βάψουν, να το καθαρίσουν και

επιπλέον να πληρώσουν και ακριβό ενοίκιο. Διαμερίσματα που άλλες περιόδους δε

θα νοικιάζονταν ­ αν νοικιάζονταν ­ πάνω από 35.000 δρχ., τον Σεπτέμβριο

κλείνονται ακόμη και στις 50.000 δρχ.

Ο ΠΑΝΙΚΟΣ που επικρατεί στον χώρο της ενοικίασης φοιτητικής στέγης αυτή την

εποχή δεν περιορίζεται μονάχα στο Λεκανοπέδιο, αλλά επεκτείνεται και στις

υπόλοιπες περιοχές της χώρας που φιλοξενούν φοιτητές.

Σε πολλές επαρχιακές πόλεις μάλιστα, όπως για παράδειγμα στην Κομοτηνή, το

πρόβλημα παρουσιάζεται ακόμη πιο οξύ, καθώς τα σπίτια που προσφέρονται είναι

λίγα και οι απαιτήσεις αυξημένες, με αποτέλεσμα γκαρσονιέρες να

δημοπρατούνται, γονείς να πιάνονται στα χέρια για ένα δυάρι και μια μητέρα να

δηλώνει πρόθυμη να υποβάλλει ξανά την κόρη της στη διαδικασία των Εξετάσεων

γιατί δεν αντέχει άλλο την ταλαιπωρία! Η πολιτεία φιλοξενεί 1.200 φοιτητές από

τους 9.500 που σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο Θράκης και στα ΤΕΙ Καβάλας, Δράμας

και Σερρών, ενώ οι ιδιοκτήτες αξιώνουν ενοίκια που κυμαίνονται μεταξύ

80.000-130.000 δρχ. για δυάρια και 200.000 δρχ. για τριάρια.

Στη Θεσσαλονίκη μπορεί να μην υπάρχει έλλειψη σπιτιών, ωστόσο οι τιμές των

ενοικίων παρουσίασαν αύξηση μέχρι και 30% μέσα σε μια πενταετία, ενώ πολλοί

ιδιοκτήτες πλέον δεν νοικιάζουν ολόκληρα διαμερίσματα, αλλά ξεχωριστά δωμάτια

προς 30.000-40.000 δρχ. Έτσι, οι παραδοσιακές φοιτητικές γειτονιές γύρω από το

Αριστοτέλειο εγκαταλείφθηκαν και πολλοί φοιτητές αναζητούν στέγη σε άλλες

συνοικίες. Οι υπερβολικές απαιτήσεις των ιδιοκτητών υποχρεώνουν τους πιο

εύπορους γονείς να αγοράσουν μικρά διαμερίσματα για τα παιδιά τους.

«Τα διαμερίσματα δεν λείπουν στην Πάτρα, οι τιμές των ενοικίων όμως είναι

απαγορευτικές», λέει η Μαρία Αθανασίου, πρωτοετής φοιτήτρια από τη Λάρισα, ενώ

ο Φώτης Καρβάνης, τριτοετής στο Μαθηματικό τμήμα, τονίζει ότι «πολλοί Πατρινοί

δεν νοικιάζουν σε φοιτητές, αλλά προτιμούν τις κοπέλες, γιατί πιστεύουν πως θα

προσέχουν πιο πολύ τα σπίτια». Η ενοικίαση μιας γκαρσονιέρας στην Πάτρα

απαιτεί κατά μέσο όρο 40.000-60.000 δρχ., ενώ τα δυάρια νοικιάζονται προς

60.000-90.000 δρχ.

Το πρόβλημα της στέγασης των φοιτητών που φτάνουν στα Γιάννενα έχει πλέον

ξεπεραστεί, καθώς 1.000 περίπου θα φιλοξενηθούν στις φοιτητικές κατοικίες του

Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ενώ ιδιωτικοί ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια θα

καλύψουν τις ανάγκες. Τα υψηλά ενοίκια, όμως, συνεχίζουν να προβληματίζουν. Οι

γκαρσονιέρες ενοικιάζονται μέχρι και 70.000 δρχ., τα δυάρια έως 95.000 και τα

τριάρια αγγίζουν τις 110.000 δρχ.

Περισσότερους φοιτητές από κάθε άλλη χρονιά (20% στο σύνολο των φοιτητών που

σπουδάζουν στην πόλη) θα στεγάσει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στον Βόλο σε 9

ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ελλείψει Φοιτητικής Εστίας. Όσοι θα

αναζητήσουν σπίτι στον Βόλο θα κληθούν να πληρώσουν από 50.000 δρχ. για

γκαρσονιέρα και 70.000 για δυάρι.

Δυσκολότερη γίνεται χρόνο με τον χρόνο η εξεύρεση στέγης για όσους

«κατεβαίνουν» στην Κρήτη για σπουδές. Φέτος υπάρχει μια αύξηση στην αναζήτηση

στέγης που φτάνει το 20%, ενώ τα διαθέσιμα διαμερίσματα είναι λίγα και οι

τιμές των ενοικίων εξωπραγματικές σε σύγκριση με τις προσφερόμενες ανέσεις.

Στα Χανιά, που οι φοιτητές πλειοψηφούν έναντι των φοιτητριών και οι διακρίσεις

που παρατηρούνται αλλού δεν ισχύουν, τα ενοίκια στις γκαρσονιέρες ξεκινούν από

45.000-60.000 δρχ. και στα δυάρια από 60.000-85.000 δρχ.

ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΕΙΣ διπλούν επεφύλασσε η τύχη στην Άννα Διαμάντη, τριτοετή

φοιτήτρια στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, που περιγράφει με χιούμορ τις

περιπέτειες που πέρασε μέχρι να βρει στέγη, πρώτα στην Ξάνθη και έπειτα στην

Αθήνα. Η Άννα ξεκίνησε από τον Αλμυρό Βόλου, πριν από τρία χρόνια, αναζητώντας

επί ημέρες μια οικονομική γκαρσονιέρα στην Ξάνθη. Κατέληξε σε ένα δωμάτιο 15

τ.μ., που της στοίχιζε 55.000 δρχ. τον μήνα, και ανεχόταν επί έναν χρόνο τις

παραξενιές του ιδιοκτήτη, που έφτασε να επιθεωρεί το πάτωμα για

μικρογρατζουνιές, και να απαιτεί να βαφεί το διαμέρισμα από γνωστό του

μάστορα, με έξοδα της ίδιας, προτού της δώσει… άδεια να φύγει. «Οι

ιδιοκτήτες, στην επαρχία κυρίως, που τα σπίτια είναι δυσεύρετα, προσπαθούν να

βγάλουν χρήματα από εκεί που δεν παίρνει», λέει η Άννα. Πέρυσι έδωσε για

δεύτερη φορά εξετάσεις και πέτυχε στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Αυτή τη φορά η

τύχη την ευνόησε και από γνωστό βρήκε το ισόγειο δυαράκι στα Πατήσια, που

μοιράζεται με την αδελφή της, τη Δήμητρα, σπουδάστρια στο Τμήμα Ηλεκτρονικών

της ΣΕΛΕΤΕ. Μοναδικό πρόβλημα, η έλλειψη μπαλκονιού. «Όταν έχεις συνηθίσει να

ζεις σε ανοικτό χώρο, είναι λίγο δύσκολο να προσαρμοστείς, αλλά τι να κάνουμε;

Θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα», λέει η Δήμητρα και περιγράφει τις

απίστευτες συνθήκες διαβίωσης των συμφοιτητών τους στην κοντινή εστία τής

Πατησίων. «Τουλάχιστον εμείς ζούμε σε ένα ανθρώπινο περιβάλλον». Ως…

βετεράνος πια στην αναζήτηση στέγης, η Άννα συμβουλεύει τους φοιτητές και τους

γονείς να προσέχουν προτού υπογράψουν το συμβόλαιο «για να μη βρεθούν όμηροι

ιδιοκτητών που ορίζουν ποια ημέρα ακριβώς θα ξενοικιάσεις το σπίτι για να μην

πληρώσεις πρόστιμο, όπως συνέβη σε μια φίλη στην Ξάνθη».