ΜΑΤΙΕΣ Τουριστικά

ΟΛΕΣ τις μέρες ­ μόλις τις ζήσαμε ­ των σκουπιδιών και της ντροπής, έβλεπα
πολλούς ξένους τουρίστες, με το μαντίλι στη μύτη και την αηδία ζωγραφισμένη
στα χείλη και τα μάτια, και σκεφτόμουνα: τι θα πουν αυτοί οι άνθρωποι για την
Αθήνα, όταν, με το καλό, επιστρέψουν στα σπίτια τους; Δεν θα πουν ότι η
ιστορική αυτή πόλη, με τον Παρθενώνα κ.λπ., βρωμοκοπάει από το
σκουπιδομάνι; Και δεν θα συμβουλέψουν, συγγενείς και φίλους, να μην έλθουν
στην Ελλάδα, για να μην τραβήξουν κι εκείνοι όσα τράβηξαν αυτοί μια ολόκληρη εβδομάδα;

Ο ξένος δεν έρχετ’ εδώ για να περπατάει σε δρόμους που τους πνίγει το σκουπίδι
και η αποφορά. Απαιτεί, πριν απ’ όλα, από την πόλη που επισκέπτεται, να είναι
καθαρή. Απαιτεί καθαρό τραπεζομάντιλο, ξυρισμένο και καθαρό σερβιτόρο, καθαρά
σερβίτσια και, προπαντός, καθαρή τουαλέτα. Με καζανάκι που θα
λειτουργεί. Και με βρύση. Και με σαπούνι. Και με χαρτί.

Λέω, καμιά φορά: πώς είναι δυνατόν να αναπτύξουμε «τουριστική βιομηχανία»
πρώτης γραμμής, όταν δεν έχουμε λύσει στοιχειώδη πράγματα; Τι να σου κάνει ο
Νίκος ο Σκουλάς, που ξέρει από τουρισμό, αποδεδειγμένα,
και δουλεύει 15 ώρες τη μέρα, όταν έχει να τα βάλει με τις απεργίες των
εργατών καθαριότητας, με τους αγενείς, σε πολλές περιπτώσεις, ταξιτζήδες και,
κυρίως, μ’ αυτό το τέρας, που λέγεται Ολυμπιακή Αεροπορία;

Οι Γερμανοί, οι Ελβετοί, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, όταν ταξιδεύουν, στην πατρίδα
τους, μπαίνουν στο αεροπλάνο στην ώρα τους και φτάνουν στον προορισμό
τους πάλι στην ώρα τους! Ένα κι ένα κάνουν δύο! Πάντοτε, σχεδόν.
Εδώ, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα! Οι καθυστερήσεις
είναι ο κανόνας. Και η εικόνα των τουριστών, που κοιμούνται πάνω στους
σάκους τους, στα αεροδρόμια, πολύ συνηθισμένη.

Λέω, λοιπόν: πώς ο Σουηδός, που έρχεται από τη Στοκχόλμη στην Αθήνα το
μεσημέρι κι έχει κλείσει ξενοδοχείο στη Μυτιλήνη για το απόγευμα, να μην
τραβάει τα μαλλιά του και να μη βρίζει θεούς και δαίμονες, όταν η
προγραμματισμένη για τη Λέσβο πτήση καθυστερεί… μισή μέρα ή και αναβάλλεται;
Θα έχει άδικο αυτός ο πελάτης, γιατί σαν πελάτη θα πρέπει να τον
αντιμετωπίζουμε, να μας φτύσει και να μη γυρίσει ποτέ να μας ξαναδεί;

Τα ίδια και χειρότερα, βέβαια, συμβαίνουν και στα λιμάνια. Καθυστερήσεις,
ουρές, πλοία παμπάλαια, που είναι τίγκα από αυτοκίνητα και επιβάτες, ύπνος
όπου λάχει ­ φρίκη! Πότε, αλήθεια, θα γλιτώσουμε απ’ αυτά τα δεινά ­ και πολλά
άλλα ­ που ρίχνουν χαμηλά τις μετοχές μας στο τουριστικό χρηματιστήριο; Πότε;