Φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Η ευρωπαϊκή πρωτοπορία με το όνομα Λαρς φον Τρίερ επιστρέφει στο ζοφερό σκότος το μεσαιωνικό, σουλατσάροντας με σύγχρονη αμφίεση και ύφος μπεργκμανικό. Σκοτώστε τον «Αντίχριστο» με αντίδοτο ισχυρό. Σκεφτείτε σε βάθος, παρακαλώ. Ο έρωτας για τη Ζωή, τη Φύση, τον Άλλο, απέναντι σε αυτόν τον τάχα μου σκεπτόμενο, ανήσυχο και ομολογουμένως καλοφτιαγμένο εμετό!
Μοιάζει με πρωτοτυπία, αλλά κατά βάθος φορτιστής μαύρης δαιμονολογίας. Μοιάζει με καυτή, εναγώνια ανησυχία, αλλά αν το ψάξεις σκέτη και επίπεδη καταστροφολογία. Μοιάζει με υπαρξιακό δράμα, αλλά από την αρχή παραπέμπει σε ιδεολογική μπροσούρα. Μοιάζει με σύνθετη δραματουργία, αλλά μονίμως κολλημένο με την απλοϊκή προπαγάνδα και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Μοιάζει με ευρωπαϊκό δράμα δωματίου, αλλά πορεύεται με το σπλάτερ το αμερικανικό. Από όπου και να το πιάσεις, η μεγάλη απάτη είναι εδώ. Θεοσκότεινο, απάνθρωπο, μεσαιωνικό. Μισογυνισμός και ακραίος προτεσταντισμός. Το ευαγγέλιο των θεουσών. Ουστ, έξω από εδώ! Το στόρι της μιας γραμμής. Αποφλοιώστε το σκάνδαλο και διαβάστε με μάτι καθαρό. Ζευγάρι που παραπέμπει στον Αδάμ και την Εύα, κάπου σε μια μοντέρνα γωνιά της ευρωπαϊκής αμαρτίας. Ο σύζυγος (Ουίλεμ Νταφό) θεραπευτής της ψυχής. Επιστήμονας της Μεταφυσικής. Η σύζυγος (Σάρλοτ Γκενσμπούργκ- ομολογουμένως εξαιρετική, εργαλείο για κάθε δραματουργία που απαιτεί δύσκολη, σωματική υποκριτική) αποτυχημένη συγγραφέας. Τη στιγμή λοιπόν που η Εύα καβαλάει σαν μαινάδα τον Αδάμ παρασύροντάς τον στην αμαρτία, το ξανθό αγοράκι τους πέφτει και εκπνέει πάνω στο χιόνι. Όλα αυτά υπογραμμισμένα με το όρθιο πέος, με το μπουκάλι που παραπέμπει πάλι στο αρσενικό εργαλείο και με υπόκρουση αναγεννησιακής μουσικής. Η αλληγορία και τα σύμβολα, τόσο κρυστάλλινα και απλοϊκά όσο τα συνθήματα μιας πολιτικής μπροσούρας για χαϊβάνια χωρίς μυαλά.

Δηλαδή η Εύα (η Γυναίκα) ιμάντας της αμαρτίας. Το πέος, δηλαδή το μήλο, ευλογημένο από τον Αντίχριστο. Τουτέστιν η έκπτωση των πρώτων ανθρώπων από τον Παράδεισο. Έτσι ο αβανγκαρντίστας Λαρς φον Τρίερ ενοχοποιεί την ερωτική πράξη. Γι΄ αυτό σκοτώθηκε το παιδάκι. Έτσι στοχοποιεί το έτερον ήμισυ του Άνδρα. Το άλλο μισό του ουρανού που έλεγε και ο Μάο. Η Γυναίκα ο δαίμονας, ο επίγειος Σατανάς. Παιδιά, να στείλουμε τον Δανό στο Βατοπέδιο το αποκαθαρμένο από κάθε επίγειο αμαρτωλό. Πάμε τώρα στην Εδέμ, στη μεγάλη ανατριχίλα και στον μεσαιωνικό εμετό.

Η απώλεια του παιδιού προκαλεί χάος εσωτερικό. Εδώ, ο Τρίερ αντιγράφει με ύφος Ντράγιερ και Μπέργκμαν πλείστα όσα αμερικανικά δραματάκια, που εξαντλούνται σε έναν μονότονο θρήνο από την απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου. Όλη η κινηματογραφική ευφυΐα σε μια σταγόνα αυτονόητης νατουραλιστικής επεξεργασίας. Το χάος προκύπτει από την Εύα. Η προσπάθεια ανακούφισης και θεραπείας, από τον Αδάμ. Η Εύα τα κάνει όλα. Και ηθικός αυτουργός και θρήνος ατελείωτος και υστερικός. Μοναδική διέξοδος η επιστροφή στη Φύση και το κτήμα με την ονομασία Εδέμ. Ενοχοποιεί ο αθεόφοβος και την εξοχή. «Η Φύση είναι η εκκλησία του Σατανά» (δεν θυμάμαι ακριβώς ποιος το λέει από τους δυο). Από εδώ αρχίζει το πάρτι το τρελό.

Αφού προηγηθούν σκηνές υστερίας χιλιάδων ντεσιμπέλ και η μαινόμενη Γυναίκα αδειάσει από θρήνο και μουρμούρα, μπαίνει μπροστά το σπλάτερ αγκαλιά με τη μεσαιωνική ιδεολογία. Πρώτα η θεόγυμνη Εύα ξαπλωμένη στο λιβάδι κάτω από συννεφιασμένο, θυμωμένο ουρανό (προφανώς ο Θεός, οργισμένος από τον πρώτο Άνθρωπο τον αμαρτωλό) με τα τέσσερα δάκτυλα αρχίζει να αυνανίζεται μανιωδώς. Αυτό το ορντέβρ για την ακολουθία με πράξεις που ελάχιστα απέχουν από τον «Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι». Εκείνο το θρίλερ δεν μας άρεσε γιατί είναι κρεοπωλείο αμερικανικό. Ενώ αυτό μπορεί να μας αρέσει γιατί είναι αποκύημα ευρωπαϊκής πρωτοπορίας. Τόσα κατεβάζει η γκλάβα μας. Τέλος πάντων. Προχωράω στο ψητό. Η Εύα λοιπόν (είπαμε, η Γυναίκα ο ναός του επίγειου Σατανά) αρπάζει ασήκωτη πέτρα και σπάει τα καρύδια του Αδάμ. Στη συνέχεια βυθίζει πριόνι στο πόδι του δύστυχου και παράλυτου αρσενικού και έτσι, μέσα στον πυρετό του σαδιστικού της παροξυσμού, χώνει το δάχτυλο και το βάφει με αίμα από την πληγή. Το σφαγείο του Τρίερ δεν έχει τελειωμό. Ανικανοποίητο το άθλιο, παρανοϊκό θηλυκό. Κάπου εδώ, και τις δύο φορές που το είδα για να τσεκάρω την αντοχή μου με τον υπολανθάνοντα φασισμό έκρυψα το πρόσωπό μου. Δεν άντεξα. Αν τον είχα παραδίπλα μου μπορεί να τον κατάβρεχα με σάλιο ορμητικό.

Το πέος λοιπόν. Αυτό το εργαλείο το σατανικό. Ανασηκωμένο (φυσικά πλαστικό) και θυμωμένο, έτοιμο για το σεξ το αμαρτωλό. Η Εύα το χουφτώνει, το αυνανίζει και εκείνο, με θρυμματισμένα καρύδια, αίμα εκσπερματώνει. Και πάλι δεν τελειώσαμε. Γιατί, σου λέει ο Τρίερ, δύο τα εργαλεία της αμαρτίας. Σκοτώσαμε το πέος. Σειρά τώρα του αιδοίου. Πάλι η Εύα. Όλα από εκείνη προς όλους. Μόνο η Γυναίκα. Αρπάζει που λέτε ψαλίδι και ως σαδομαζόχα με περικεφαλαία αρχίζει να κόβει του αιδοίου τα χείλη. Έτσι οι πρωτότοκοι ευνουχισμένοι, τιμωρημένοι, κολασμένοι. Στο καζάνι της αιώνιας Κολάσεως να βράζουν οι αμαρτωλοί και διεστραμμένοι. Πίσω όμως αφήκαν τα αμαρτωλά πλήθη. Προσέξτε τη σκηνή της Εδέμ με χιλιάδες γυμνά κορμιά σε συμπλέγματα οργιώδη και πορνογραφικά!

Πού καταλήγουν όλα αυτά; Μερικές ακόμα «λεπτομέρειες» τα τεκμήρια τα μεσαιωνικά. «Μια γυναίκα που κλαίει είναι γυναίκα ραδιούργα», ενοχοποιεί ο Τρίερ διά στόματος Εύας. Η Γυναίκα λοιπόν είναι η ζωντανή εκδοχή της Φύσης. Η αναρχία, το ένστικτο, η ανασφάλεια, το άγχος, η μητρομανία, η υστερία. Η βούληση του υποσυνείδητου. Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Κλαίει, ωρύεται, αυνανίζεται, επιτίθεται. Η προσωποποίηση της τυφλής δύναμης, των ανεξέλεγκτων ενστίκτων. Ο απόλυτος εχθρός του ανθρώπινου γένους. «Είμαι Η Φύση», του λέει, «και θέλω να σε σκοτώσω». Σας είπα. Όπως μερικές παλιές χαλκομανίες σοσιαλιστικού ρεαλισμού, έτσι και εδώ. Η επιτομή του θεοκρατικού μεσαιωνικού νατουραλισμού. Μωρέ καλά έκαναν και τις έκαιγαν τις μάγισσες. Στην πυρά!

Ο Αδάμ επιστήμονας, θεραπευτής, ψύχραιμος, σκεπτόμενος, αλληλέγγυος, ευαίσθητος, ευάλωτος, αφελής, αθώος και απροστάτευτος. Ο ορθολογισμός του Άνδρα υποταγμένος και ταπεινωμένος από την αναρχία της Γυναίκας. Τα ερείπια μιας ασυμφιλίωτης συνύπαρξης. Η κατάληξη ενός ακήρυχτου πολέμου. Και το παιδί, αχ αυτό το γλυκούλικο μωρό με παραμορφωμένα τα κάτω άκρα. Αντίχριστος χαμογελαστός. Για να ξεμπερδεύω με τον Δανό. Πράγματι είναι χαρισματικός. Πράγματι είναι προικισμένος σκηνοθέτης. Πράγματι κάθε ταινία του ανατέμνει ζητήματα της εποχής του. Πράγματι με το ελάχιστο, δηλαδή με δύο πρόσωπα, ένα δωμάτιο και μερικές σκηνές στην εξοχή, καταφέρνει να αποσπά το μέγιστο. Καμία αντίρρηση. Αλλά να παρασυρθώ επειδή εκείνος, είτε για να πουλήσει είτε από κατάθλιψη και αδιέξοδα υπαρξιακά είτε και από τα δύο μαζί, στον γκρεμό θέλει να με ρίξει, πριτς δεν σφάξανε. Με την Κόλαση ο Δανός. Με τον Παράδεισο εγώ.

Ηδονής για περισσότερη Φύση, περισσότερο ένστικτο, περισσότερο έρωτα και περισσότερη Ζωή. Άντε παιδάκι μου να κοιταχτείς. Με την ταινία σου μου έσπασες τα καρύδια της υπομονής!

«Αντίχριστος»

Στο πυρ το εξώτερον η Γυναίκα Χωρίς εργαλείο ο Άνδρας Η επιτομή του μαύρου Μεσαίωνα

ΒΑΘΜΟΙ = 0

(ένα απορριμματοφόρο παρακαλώ)

Ο παλιάτσος που κλαίει

Επίτευγμα. Αν και μικρομεσαίες οι επιδόσεις, εν τούτοις η προσπάθεια και το εφαλτήριο του Άνταμ Σάντλερ προς τη μεγάλη ερμηνεία παραλίγο να με στείλουν αδιάβαστο στη γωνία. Το λένε «Funny Ρeople» («Πεθαίνω στα γέλια»), τον σκηνοθέτη Τζαντ Απατόου («Ο σαραντάχρονος παρθένος») και η κατάληξη μετέωρη στην περιθωριακή, ιδιαίτερη, κλαυσιγέλωτα κωμωδία!

Με ένα λόγο, έτσι κι έτσι αλλά χωρίς γιουβέτσι. Τόλμημα το στριπτίζ του star system. Τόλμημα η αυτοκριτική του Άνταμ Σάντλερ. Όπου το αστείο εκφέρεται σαν τα δάκρυα του παλιάτσου. Τόλμημα η τομή στη χαζοαμερικανική ιστορία. Ένας διάσημος του stand up comedy και της οθόνης μόλις λαμβάνει τα αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων, πως δηλαδή πάσχει από λευχαιμία, υφίσταται τραμπάκουλο υπαρξιακό και καλλιτεχνικό. Και ποιος δεν θα το πάθαινε στο λεπτό; Έτσι αρχίζει η αναδρομή και η αυτοκριτική. Έτσι εγκαταλείπει τις παρτούζες, τον κυνισμό και την αφιλία. Έτσι διαπλέκει φιλική, βαθιά, σχέση με έτερο κωμικό, ένα μειράκιον της κωμωδίας (Σεθ Ρόγκεν). Και έτσι επιστρέφει σε μια παλιά του σχέση (Λέσλι Μαν) που την είχε στα γρήγορα ξεμπερδέψει και που στο μεταξύ εκείνη έχει παντρευτεί με οικογένεια σταθερή. Με ένα λόγο, «πήρα τη ζωή μου λάθος, είμαι ένα μηδενικό» Αποτέλεσμα; Μερικές έξυπνες ατάκες. Όπως «Τα πουλιά του Τομ Κρουζ, του Ουίλ Σμιθ και του Ντέιβιντ Μπέκαμ αγγίχτηκαν μεταξύ τους, όχι επειδή είναι γκέι αλλά από πλήξη που δέρνει τους πλούσιους και διάσημους». Δεύτερο αποτέλεσμα, καλές ερμηνείες. Και τρίτο, η κόντρα με τη συνηθισμένη κωμωδία. Από εκεί και πέρα, το ένα πρόβλημα καβαλάει το άλλο. Τoo long (δυόμισι ώρες και αυτό). Τoo επαναλαμβανόμενο. Και too προβλέψιμο. Γιανα το πω απλά, χρειαζόταν τον Γούντι Άλεν του!

«Πεθαίνω στα γέλια»

Όχι, δεν πέθανα Ο Σάντλερ παραλίγο να πεθάνει Ιδιαίτερη κωμικοδραματική ιστορία Με ρίσκο και φλυαρία

ΒΑΘΜΟΙ = 6

(keep trying)

Τέσσερις αναζητούν... ψηφοφόρους

«Τhe Ιnformant» Μεταξύ θρίλερ, ειρωνείας και εναντίον golden boys. Του Στίβεν Σόντερμπεργκ με πρωταγωνιστή τον Ματ Ντέιμον, κομμένο και ραμμένο στον ρόλο ενός οικονομικού δολοφόνου με αγγελικό πρόσωπο. Από αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε στο Αmerica της Wall Street πριν από μερικά χρόνια. Όπου ο Μαρκ Γουίτεκερ, νεαρός και μεγαλοστέλεχος επιχειρηματικού κολοσσού της αγροτικής βιομηχανίας, παίζει και εμπαίζει, λέγοντας πειστικότατα ψέματα στα αφεντικά του αλλά και στους πράκτορες του FΒΙ με αποτέλεσμα στο τέλος να σουφρώσει κάμποσα εκατομμύρια. Θυμίζει λίγο από την «αστυνομική απάτη» του Στίβεν Σπίλμπεργκ «Πιάσε με αν μπορείς». Με πολύ χαμηλότερο κόστος, γεγονός που αποτυπώνεται ολοκάθαρα στη φλυαρία, στους ελάχιστους χώρους και στην αμηχανία. Ειλικρινά, βαρέθηκα.

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(κουραστικό)

«Fame» Ριμέικ από το ομότιτλο του Άλαν Πάρκερ με σκηνοθέτη τον Κέβιν Τανκαρόεν. Πλήθος νέων ταλέντων, χορευτών και ηθοποιών, με πολλές ιστορίες και κοινή αφετηρία την επαγγελματική καθιέρωση.

ΒΑΘΜΟΙ = DΟΝ΄Τ ΚΝΟW

(δεν το είδα)

«G-Force» Αnimation παιδικό του Χόιτ Γιέτμαν Τζούνιορ, όπου ινδικά χοιρίδια παρέα με ποντίκια το σκάνε από πειραματόζωα και πίσω τους ξαμολιούνται πράκτορες του FΒΙ.

ΒΑΘΜΟΙ = 3

(βαρετό)

«Το Κακό στην εποχή των ηρώων» Το δεύτερο σπλάτερ παρωδίας ζόμπι του ταλαντούχου Γιώργου Νούσια. Όπου το Κακό εμφανίστηκε εν Ελλάδι πριν από χιλιάδες χρόνια καταβροχθίζοντας περικεφαλαίες, ασπίδες, κοντάρια και παλικάρια. Τώρα επανακάμπτει στα γήπεδα, στους δρόμους και στα σπίτια της Αθήνας. Ευτυχώς, ένας Τζεντάι προσκομίζει μικρό κουτί, εντός του οποίου η καλή δύναμη θα βγει και θα εξοντώσει το Κακό στη στιγμή. Ο Νούσιας, είτε από ατολμία είτε από απροσεξία, χάνει μεγάλη ευκαιρία. Στη θέση του θα έκανα παρωδία ας πούμε την «Ιφιγένεια» ή κάποιο άλλο μύθο. Το εξηγώ. Όπου αρχαίοι Έλληνες με διαλόγους αρχαιοελληνικούς, πέφτει το γέλιο της αρκούδας. «Φίλτατε οψόμεθα αλλήλους», με τον υπότιτλο, «φίλε θα τα ξαναπούμε». Όπου όμως- και είναι το μεγαλύτερο μέρος - αναλώνεται στη σύγχρονη ζομπιλαγνία, τότε επανάληψη του ίδιου μοτίβου με ωκεανούς από κέτσαπ, αποκεφαλισμένα πτώματα και ασώματα κεφάλια. Ανάμεσα σε αυτές τις εικόνες, και καλαμπούρια του τύπου: «Θα βάλω είκοσι κιλά δυναμίτη στον κώλο μου και θα κλάσω». Χα χα τα γέλια. Με ένα λόγο, χωρίς στόρι, καταλήγει επική επανάληψη του πρώτου «Κακού».

ΒΑΘΜΟΙ = 4

(επική επανάληψη του πρώτου Κακού»)

Καλοφτιαγμένο πλην φλύαρο

Δεν το έχω διαβάσει και δεν έχει σημασία αυτό. Είπαμε. Κάθε μορφή έκφρασης, με τη δική της αυτονομία και τα δικά της εργαλεία. Δεν έχω διαβάσει το «Μillennium» του Σουηδού Στιγκ Λάρσον, αλλά η κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου μέρους αυτής της αστυνομικής τριλογίας, με τον τίτλο «Το κορίτσι με το τατουάζ» («Τhe girl with the dragon tattoo»), καλοφτιαγμένη πλην φορτωμένη σαλάτα με αλατοπίπερο αμερικανικό!

Μεταμοντέρνο θρίλερ του Νιλς Αρντεν Οπλεφ με σοβαροφανές ύφος, ευρωπαϊκό και με πλήθος κλισέ από όλες τις ανάλογες ιστορίες από συστάσεως Αmerican Cinema. Όλα μέσα δηλαδή. Το κορίτσι με το σκοτεινό παρελθόν. Η λεσβία που προφανώς χαρακώθηκε από κάποιο μεγάλο αρσενικό. Ο δονητής και ο από πίσω βιασμός. Ο κακός και διεστραμμένος μπάτσος (είπαμε το αρσενικό σύμβολο του άθλιου, αχόρταγου φαλλού). Η ναζιστική οικογένεια μεγαλοβιομηχάνων (πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις οι μεγιστάνες ενοχοποιούνται με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας). Και φυσικά, ο σίριαλ κίλερ που σκορπίζει θύματα από απροστάτευτες Εβραίες. Η μετεξέλιξη του ναζισμού ως επιδημία ενός τυφλού, ανεξέλεγκτου, θανατηφόρου ιού. Και on top of that ο καλός, ανεξάρτητος, αδέσμευτος, ακατανίκητος δημοσιογράφος. Τα εξαπτέρυγα και άγρυπνος φρουρός της αλήθειας.

Πλήθος αναφορών, δανείων και παραπομπών. Μέσα το «Seven». Μέσα «Η σιωπή των αμνών». Μέσα ο «Μεγάλος ύπνος». Μέσα όλα τα στερεότυπα των αμερικανικών θρίλερ. Εντάξει. Να τα δούμε, να τα απολαύσουμε και να πάμε σπίτι μας να κάνουμε νανάκια χορταστικά. Όχι, λέει ο Σουηδός σκηνοθέτης. Θα σε τιμωρήσω και επί εκατόν πενήντα λεπτά, τουτέστιν δυόμισι ώρες, θα σε εξαντλήσω. Μα γιατί, ρε παιδιά; Γιατί συνήθως η ευρωπαϊκή κουλτούρα πορεύεται με τη φλυαρία. Το αποτέλεσμα; Ως μίνι σειρά θα την έβλεπα μια χαρά. Πρώτο πράμα για τα τηλεοπτικά δεδομένα. Επίσης, το κοράσιον που υποδύεται την ερευνήτρια, τη λεσβία με το σκοτεινό παρελθόν, με το όνομα Νούμι Ράπας, είναι από τα πιο ερεθιστικά αιλουροειδή θηλυκά που κυκλοφορούν στον Ρlanet Cinema!

Με δυο λόγια:Περιθωριακός ρεπόρτερ (Μάικλ Νίκβιστ) κατηγορεί μεγαλοβιομήχανο για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Χάνει τη υπόθεση στο δικαστήριο, αλλά στη συνέχεια λαμβάνει τηλεφώνημα από έτερο αξιοπρεπή και γέροντα μεγαλοβιομήχανο που του αναθέτει την εξιχνίαση μιας σκοτεινής υπόθεσης που έλαβε χώρα πριν από σαράντα χρόνια. Η μονάκριβη και αγαπημένη του ανιψιά «εξαφανίστηκε» μυστηριωδώς, αλλά η αστυνομία δεν κατάφερε να εντοπίσει ούτε μισό στοιχείο. Ποιος ο ένοχος; Φυσικά, ένας από τους τριάντα δύο συγγενείς και κληρονόμους. Παράλληλα, μια εικοσιτετράχρονη και σκοτεινή μελαχρινή, ταλαιπωρημένη από τους επιτηρητές της, ειδικευμένη όμως σαν γάτα στην ηλεκτρονική παρακολούθηση, πορεύεται προς την ίδια κατεύθυνση.

«Το κορίτσι με το τατουάζ»

Σουηδικό θρίλερ των ταμείων Από το «Μillennium» του Στιγκ

Λάρσον

Καλοφτιαγμένο πλην φλύαρο και φορτωμένο

ΒΑΘΜΟΙ = 6

(ναι μεν, αλλά)