Σεξ και ποτάμια αίματος
Αποστολή: Δημήτρης Δανίκας

Αυτά που μας ξύπνησαν από τον λήθαργο των φετινών Καννών ήταν το ψαλίδισμα της κλειτορίδας της Σαρλότ Γκενσμπούργκ και το αίμα του Ουίλεμ Νταφό
Η σκηνή, όπως την είδα από τον «Αντίχριστο» του Λαρς φον Τρίερ: το ζεύγος, μετά την τραγική απώλεια του μικρού αγοριού τους- τη στιγμή που ήταν απασχολημένοι στο κρεβάτι - καταλήγει σε μικρό σπίτι στο δάσος σε ένα σημείο που φέρει τη συμβολική ονομασία Εδέμ. Προηγουμένως κάποιος από τους δύο λέει και μας προετοιμάζει: «Η φύση είναι η εκκλησία του Σατανά».

Η φύση είναι γένους θηλυκού. Έτσι, η Γκενσμπούργκ αρχίζει να αυνανίζεται μετά μανίας. Στη συνέχεια, ως μαινάδα κοπανάει το εργαλείο του Νταφό με τεράστιο αγκωνάρι ελαιοτριβείου. Και όχι μόνο. Με βαριοπούλα διαπερνάει μια σιδεριά από το ένα μέχρι το άλλο του καλάμι. Εκείνος πονάει φρικτά και ηδονίζεται ταυτοχρόνως. Ο σαδομαζοχισμός χτυπάει κόκκινο. Τα χέρια της Γκενσμπούργκ αρπάζουν το εργαλείο και, στο τέλος, από το πέος αντί για σπέρμα πετάγεται αίμα.

Δεν τελειώσαμε. Μέσα στην τρέλα και το ψυχωτικό της χάος, αρπάζει ψαλίδι και κόβει σαν το χαρτί την κλειτορίδα της. Κοντινά όλα αυτά. Τρόμος στην αίθουσα. Τρόμος μαζί με τάσεις εμετού. Στο φινάλε, και καθώς ο Ουίλεμ Νταφό σαν άλλος Χριστός κατευθύνεται στο Όρος των Ελαιών περιστοιχισμένος από δεκάδες γυναίκες, τα γιούχα και τα σφυρίγματα ανακατεύονται με χειροκροτήματα. Τι είναι επιτέλους; Προβοκάτσια, ιδεολογία, πρωτοπορία, κακοστημένη φάρσα, σκηνοθετημένο σκάνδαλο; Σατανισμός;

Κερασάκι στην τούρτα, το καρτελάκι στο φινάλε. Έγραφε: «Αφιερωμένο στον Αντρέι Ταρκόφσκι». Έγινε Ο χαμός. Διότι, όπως βεβαίωσε και ο ίδιος, «αν και είναι ο θεός μου, όταν του έδειξα την πρώτη μου ταινία τη μίσησε» (μερικοί ισχυρίζονται πως ο Ρώσος του είπε: «Παιδί μου, σου συνιστώ ν΄ αλλάξεις επάγγελμα»).

Η συνέντευξη, το ζωντανό σίκουελ του «Αντίχριστου». Αναμενόμενο. Το ίδιο αναμενόμενη και η ταραχή. Και του Δανού (που διαρκώς κόμπιαζε και ανάσαινε σαν τον αδιάβαστο μαθητή που η δασκάλα τον σηκώνει στον πίνακα) και του Τύπου. Όταν Αμερικανός συνάδελφος σηκώθηκε απειλητικά και είπε «Γιατί το έκανες; Πρέπει να απολογηθείς», ο Τρίερ απάντησε μονολεκτικά: «Δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν, παρά μόνο στο κοινό».

Όχι, πρέπει.
Είστε όλοι σας φιλοξενούμενοι της ταινίας μου.

Όχι, να εξηγηθείς.
Δουλεύω μόνο για τον εαυτό μου Δεν είχα άλλη επιλογή. Έπασχα από κατάθλιψη. Δεν ήξερα τι πρόκειται να κάνω. Είμαι στα χέρια του Θεού. Είμαι ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου (γέλια και ελάχιστα γιούχα). Τι σας κάνει εντύπωση; Οι περισσότεροι αυτό πιστεύουν. Πως είναι οι καλύτεροι του κόσμου. Εγώ απλώς το δηλώνω δημοσίως.

Όταν πρωτοβγήκαν ο Τσέχωφ και ο Ντοστογιέφσκι, κανείς στη Ρωσία δεν τους καταλάβαινε.

Α, εκεί. Είσαι κοντά στον Στρίντμπεργκ.

Πάρα πολύ κοντά. Αστείος και δραματικός ταυτοχρόνως. Όπως εκείνος, έτσι κι εγώ. Λατρεύω τις γυναίκες (φαντάσου και να μην τις λάτρευε!).

Όλα ανάκατα. Στρίντμπεργκ, Ταρκόφσκι, απολογίες, θρησκείες. Οι δύο πρωταγωνιστές αμίλητοι. Στο μυαλό όλων βολτάριζε μία απορία: εντάξει, το τέτοιο είναι της Γκενσμπούργκ. Το είδαμε σε κοντινό. Το τέτοιο, όμως, είναι του Νταφό;

Είναι;
(Ο Νταφό χαμογέλασε αμήχανα) Ο Τρίερ δουλεύει διαφορετικά από τους άλλους. Χωρίς πρόβες. Σε αιφνιδιάζει. Μεγάλος μάστορας.

Και εσείς το κάνατε χωρίς δισταγμό;

(Η Γκενσμπούργκ σοβαρά και ψιθυριστά): Ήμουν προετοιμασμένη για όλα. Δυνατές συγκινήσεις. Εγώ απλώς ακολουθούσα τις οδηγίες.

Τελικά,θα μας εξηγήσετε το νόημα της ταινίας;
(Τρίερ) Δεν έχω να πω τίποτα. Απλώς είναι ένα όνειρο μέσα σε μια ταινία. Όταν σκηνοθετώ είναι σαν να συνεργάζομαι με τον Θεό. Μα δεν υπολόγισες τις αντιδράσεις των κριτικών;

Όταν δουλεύω δεν σκέφτομαι το κοινό και την κριτική. Μπορεί η ταινία να καταλήξει σκέτη καταστροφή.

Θα δείξει. Πάντως, διαφωνείς ή συμφωνείς, σημασία έχει πως ο «Αντίχριστος» έβγαλε τις Κάννες από τον λήθαργο της γνωστής συνταγής!

ΙΝFΟ

62ο Φεστιβάλ Καννών, έως τις 24 Μαΐου. Στο Ίντερνετ: http://www.
festivalcannes. com

«Για μήνες έπασχα από κατάθλιψη»

Αν το πάρω στα σοβαρά, είναι ακραίος προτεσταντισμός. Δηλαδή, το σεξ είναι κόλαση με φορέα τη γυναίκα, δηλαδή τη φύση, δηλαδή τα αχαλίνωτα ένστικτα.

Αντίχριστος το θηλυκό, που πάει να πει Αδάμ και Εύα.

Απλώς ο Τρίερ το είδε λιγάκι ως πορνό. Επομένως αυτοτιμωρία και, χρατς, πάνε και τα δύο εργαλεία.

Αν το αντιμετωπίσω κινηματογραφικά, τότε με δύο όλους κι όλους ηθοποιούς και με δέντρα και γρασίδι καταφέρνει να διαπεράσει το μισό σινεμά. Από τον Μπέργκμαν μέχρι τον Ντάριο Αρτζέντο και το χολιγουντιανό σπλάτερ. Πάρτε να φάτε. Μπορώ με τα ελάχιστα να προκαλέσω τόνους από σοκ, τρόμο και πανικό.

Υπάρχει και μια τρίτη διάσταση. Η φάρσα, η πρόκληση και η κατάθλιψη.

«Για πολλούς μήνες έπασχα από κατάθλιψη. Απομονωμένος στο δωμάτιό μου κοιτούσα το κενό και μου ΄ρχόταν να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο». Πώς μπορεί σήμερα ένας μη Χολιγουντιανός σκηνοθέτης να προσεγγίσει το ευρύτερο κοινό; Φυσικά με sex, blood and terror. Για να είμαστε ειλικρινείς. Οι τελευταίοι που δικαιούνται να απαιτούν «φέρτε μου το κεφάλι του Λαρς φον Τρίερ» είναι το κοινό και η κριτική. Έχουμε απολαύσει και περιγράψει χιλιάδες γδαρμένα κρανία και εκατομμύρια ξεκοιλιασμένα πτώματα. Ηρεμήστε. Ο «Αντίχριστος» μπροστά στην οσκαρική «Σιωπή των αμνών» είναι Μίκι Μάους. Γι΄ αυτό, προτείνω να προβληθεί στα Μultiplex!


Το τρέιλερ του «Αντίχριστου»