Non paper

Πέρυσι τη γιορτάσαμε με ταρατατζούμ. Με συνέδρια, με φόρουμ, με «στρογγυλά τραπέζια», με διάφορες θεματικές και με πολύ, πολύ βαρετές όμως αναλύσεις. Και να τα βιβλία της Μεταπολίτευσης, και να το θέατρο της Μεταπολίτευσης, και να οι κομματικές ζυμώσεις της Μεταπολίτευσης – είναι που, λόγω σόσιαλ μίντια, γίναμε όλοι αναλυτές. Πέρυσι όμως ήταν η ολοστρόγγυλη […]

Πώς ξεκίνησε; Με προπηλακισμούς τουριστών από το Ισραήλ στο κέντρο της Αθήνας από ομάδες «ακτιβιστών». Ναι, εντός εισαγωγικών διότι, θεωρητικά, ο ακτιβισμός είναι μια δράση που έχει μια ιδεολογική αφετηρία και έναν ιδεολογικό σκοπό. Οταν όμως αυτή καθαυτή η δράση υπερβαίνει την αφετηρία και αδιαφορεί για τον σκοπό, δεν πρόκειται περί ακτιβισμού αλλά περί μεταμφιεσμένου […]

Είναι αυτές οι σκέψεις, οι ας τις πούμε υπερβατικές, που σου καρφώνονται στο μυαλό και μένουν εκεί, στοιχειωμένες για πάντα. Συλλογισμοί από το πουθενά που όμως, με κάποιον τρόπο, σε παρηγορούν. Ετσι έχει συνδεθεί εντός μου ο θάνατος του Μάνου Ελευθερίου με την πυρκαγιά στο Μάτι. Ενας προφανής λόγος θα μπορούσε να είναι η γειτνίαση […]

Ισως είμαι πολύ Ευρωπαία, ίσως «κυκλοφορεί» πολλή Μεσόγειος εντός μου, έτσι ώστε να μου φαίνεται αγριευτικά ανθρωποφαγικός ο αμερικανικός συντηρητισμός που καταστρέφει ακόμη και πολιτικές καριέρες εξαιτίας μιας εξωσυζυγικής ερωτικής περιπέτειας. Θυμάμαι, για παράδειγμα, την αμηχανία αλλά και τη δυσφορία μου όταν ο Μπιλ Κλίντον χρειάστηκε να ομολογήσει ενώπιον ενός διεθνούς ακροατηρίου ότι είχε μια […]

Μια εβδομάδα είπα κι εγώ να πάρω μια ρημαδοάδεια και από τη δεύτερη ημέρα με έτρωγαν τα χέρια μου, να τα σκουπίσω από το αντιηλιακό και να αρχίσω να γράφω. Διότι μέσα σε αυτήν την εβδομάδα συνωστίστηκαν γεγονότα, δηλώσεις και εκδηλώσεις από εκείνες που μου αρέσουν, που μου εξάπτουν το ενδιαφέρον. Εκείνα τα μικρά, τα […]

Το κακό με το να μεγαλώνεις είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο μειώνονται έως και ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες έκπληξης με τα όσα συμβαίνουν στη δημόσια ζωή. Ολο και κάπου το έχεις ξαναδεί το εργάκι, όλο και κάτι έχει πάρει το αφτί σου. Αλλά ακόμη και αν δεν συμβαίνει αυτό, η εμπειρία σε έχει μάθει […]

Διάβαζα χθες στα «ΝΕΑ», στο άρθρο του «γείτονα» Ηλία Κανέλλη για τη βουλευτή του κόμματος Κασσελάκη (Κίνημα Δημοκρατίας λέγεται επισήμως, αλλά έχει καμία σημασία;) Κυριακή Μάλαμα (τώρα συνειδητοποιώ ότι στη Βουλή έχουμε και Φάμελλο και Μάλαμα, μια μουσική σκηνούλα τη στήνουμε) η οποία κατήγγειλε δριμύτατα τη λειτουργία «ταχυφαγείου παγκοσμιοποιημένης αλυσίδας» κάπου στη Θεσσαλονίκη. Μη σκιάζεστε. […]

Βεβαίως και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ένα πολιτικό σκάνδαλο. Που χρεώνεται με πολύ μεγάλο επιτόκιο στη Νέα Δημοκρατία διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το 2019, υποσχόταν μια επανεκκίνηση, μια νέα Ελλάδα που θα εγκατέλειπε οριστικά τη νοοτροπία του «η τουρκοκρατία φταίει», μια ουσιαστικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση. Και ότι θα έβαζε τέλος σε σχέσεις και συνθήκες […]

Αναφορά πρώτη: υπερπλούσιο ζευγάρι Ελλήνων με εμφατικό lifestyle κάνει τριήμερο πάρτι σε χιλιοτραγουδισμένο θέρετρο της Ιταλίας με πολλούς καλεσμένους. Να είναι καλά οι άνθρωποι, να χαίρονται τα χρήματά τους, να έχουμε να χαζεύουμε κι εμείς φωτογραφίες, ρούχα και κοσμήματα. Τα στιγμιότυπα πάνε κι έρχονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αν τα παρακολουθείς κατά πόδας νιώθεις σαν […]

Τέτοιες μέρες πριν από ογδόντα παρά ένα χρόνια, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δηλαδή, στο Παρίσι γινόταν μια μεγάλη επανάσταση. Από εκείνες τις άτιμες, τις ύπουλες, τις μουλωχτές που, αρχικά, ουδείς συνειδητοποιεί ότι συντελούνται και τις παίρνουν στην πλάκα. Και χρειάζεται να περάσουν αρκετά χρόνια για να καταλάβουμε ότι εκείνο το «τίποτα» λειτούργησε, τελικά, […]

Εγραφα πριν από κάποιες μέρες για κάτι που ας μην το πω ακόμη κίνημα, ας το πω διάθεση αποδόμησης των Κυκλάδων. Που δεν επωάζεται μόνο στο Διαδίκτυο από αόριστες μαρτυρίες «απλών ανθρώπων» οι οποίοι, χωρίς να αναφέρονται σε συγκεκριμένο νησί, συγκεκριμένο κατάλυμα και συγκεκριμένα μαγαζιά, λένε για το πόσο έχουν ακριβύνει οι Κυκλάδες και ότι […]

Αν περιδιάβαζε ένας αλλοδαπός, ένας έξω από ‘δω, τα ελληνικά σόσιαλ μίντια το περασμένο Σαββατοκύριακο, θα έμενε με την εντύπωση ότι δεν υπάρχει πιο θεατρόφιλος λαός από εμάς τους Ελληνες. Και πιο διανοούμενος και πιο βαθύς γνώστης της δομής του αρχαίου δράματος και πιο αναλυτής του λόγου του Σοφοκλή και πιο απ’ όλα τέλος πάντων, […]

Τι λέει μετά το τραγούδι; Το κανονικό, αυτό που αναφέρεται στου παιδιού μου τη χαρά; «Εφαγε όλη η Σαμψούντα, χόρτασε κι η Τραπεζούντα» οπότε ο συγκεκριμένος γάμος μάλλον σαν της Κανά θα ήταν αφού με έναν κόκορα χόρτασαν δυο πόλεις. Στου Τζεφ Μπέζος τη χαρά ωστόσο φαίνεται ότι σφάχτηκαν πολλοί κόκοροι διότι χόρτασε όχι μόνο […]

Υπήρξε πάντα μια λύση όταν έπρεπε να διαχειριστούμε δημοσιογραφικά κάποιες σημαντικές επετείους όπως η 28η Οκτωβρίου, το Πολυτεχνείο, η Μεταπολίτευση. Να ρωτήσουμε δημόσια πρόσωπα πού βρίσκονταν, τι έκαναν εκείνη την ημέρα. Με θυμάμαι, στα νιάτα μου, να ζηλεύω, με την καλή έννοια, τους μεγαλύτερούς μου που είχαν τέτοιες αναφορές, συνειδητές μνήμες που, στην πραγματικότητα, είναι […]

Με μεγάλη χαρά μαθαίνω ότι την επόμενη θεατρική σεζόν, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κώστα Πρετεντέρη, ο Σταμάτης Φασουλής θα σκηνοθετήσει στο θέατρο Embassy την «Κόμισσα της φάμπρικας» και ο Νίκος Καραθάνος, στο Δημοτικό Πειραιά, το «Τζένη Τζένη». Φαντάζομαι και ελπίζω ότι με αυτήν την ευκαιρία θα δούμε και κάποια άλλα […]

Μα στα Γιάννενα; Σε μια πόλη όπου το εβραϊκό στοιχείο έχει ρίζες που φθάνουν σε βάθος χιλίων χρόνων και έχει συμβάλει καθοριστικά στην ίδρυσή της; Που στις αρχές του 20ού αιώνα οι Εβραίοι αποτελούσαν το ένα πέμπτο του συνολικού πληθυσμού της; Που από τις 2.000 που συνέλαβαν οι Γερμανοί στις 25 Μαρτίου 1944 και έστειλαν […]

Περιμένω να δω στην ΕΡΤ την τηλεοπτική μεταφορά της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση με μεγάλη προσμονή. Διότι είναι κάτι παραπάνω από αγαπημένος μου συγγραφέας. Διαβάζοντάς τον από τα προεφηβικά ακόμη χρόνια μου, ήταν σαν να με «δίδαξε» τον γραπτό λόγο, του «έκλεψα» λεκτικά σχήματα που χρησιμοποιώ μέχρι σήμερα, μέσα από τα γραπτά του «γαλουχήθηκα», […]

Τον λάτρεψαν όχι μόνο ως πολιτικό αλλά σαν ροκ σταρ. Και τον μίσησαν. Ετσι συμβαίνει πάντα με αυτούς που δεν είναι μετριοπαθείς, δηλαδή αδιάφοροι. Βέβαια, περισσότερο (ή περισσότεροι) τον λάτρεψαν παρά τον μίσησαν. Και οι μεν και οι δε για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Μεταξύ άλλων για τη σχέση του με τον κόσμο, για τα […]

Ο κόσμος μας θυμίζει τον τίτλο εκείνης της ταινίας του Βισκόντι. «La terra trema» – «Η Γη τρέμει». Περισσότερο ίσως απ’ όσο θυμάμαι τα πολλά χρόνια που ζω. Στην Ουκρανία ο πόλεμος μετράει ήδη τριάμισι χρόνια. Η σύγκρουση του Ισραήλ μοιάζει να είναι μόνο η αρχή ανεξέλεγκτων καταστάσεων και ευρύτερων εμπλοκών. Στη Γάζα συνεχίζεται το […]

Είμαστε πολύ τυχερός λαός που έχουμε συνθέτες σαν τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι. Οχι συνθέτες κλασικής μουσικής αλλά τραγουδιών. Που οι εξαίσιες μελωδίες τους τραγουδήθηκαν σε γιαπιά, σε συνεργεία, σε μοδιστράδικα, σε καφενεία, σε αυλές, σε οικογενειακά τραπέζια. Που έγιναν το «όχημα» ώστε να κυκλοφορήσει ο ποιητικός λόγος ανάμεσα σε ανθρώπους που οριακά […]