Σύγκλιση

Η ανάγνωση του τσιπρικού μανιφέστου δεν ήταν μια χαλαρωτική διαδικασία για τους συριζαίους κάθε πολιτικής ψυχοσύνθεσης. Το κείμενο ενόχλησε. Αλλοι το έδειξαν αποδομώντας την «πρωτοτυπία» ορισμένων θέσεών του. Αλλοι διερωτώμενοι τι ακριβώς ζητάει από εκείνους. Ακόμη κι αυτοί που το καλωσόρισαν, ως σημαντική συμβολή στην ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, διέκριναν τον κίνδυνο που κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές του, αφού παραδέχτηκαν ότι δεν γίνεται στις επόμενες εθνικές εκλογές να υπάρχει ένα ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ κι ένα του κόμματος Τσίπρα. Ο ιδρυτής του πρώτου φαίνεται ότι φιλοδοξεί να ιδρύσει έναν πολιτικό φορέα ο οποίος θα απορροφήσει τον παλιό του.

Εργάζεται – κατά τα γραφόμενα των συντακτών της διακήρυξής του – για την «κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής». Εξού κι οι περισσότεροι στον συριζαϊκό μικρόκοσμο αναρωτιούνται αν η σύγκλιση, την οποία κι οι ίδιοι αιτούνται επιτακτικά, είναι ταυτόσημη με τη «νέα πορεία σύγκλισης», που περιγράφεται στο μανιφέστο. Εκεί, άλλωστε, αναφέρεται επί λέξει πως η ανάγκη να προσεγγίσουν η σοσιαλδημοκρατία, η ριζοσπαστική Αριστερά κι η πολιτική οικολογία η μια την άλλη «δεν αφορά μόνο την ανταλλαγή ιδεών ή τον προγραμματικό διάλογο, αλλά τη συγκρότηση μιας ενιαίας πολιτικής δύναμης με ικανότητα διακυβέρνησης».

Αλλαγή

Γράφεται καθαρά ότι στόχος δεν είναι η συμφωνία με βάση τα προγράμματα αυτόνομων κομμάτων, αλλά η δημιουργία ενός νέου (υπό την ηγεσία του συγγραφέα της «Ιθάκης», φυσικά). Τίθεται ως προαπαιτούμενο, η αυτοδιάλυση των υφιστάμενων κομματικών δομών, δηλαδή. Βέβαια, πέρα απ’ το άγχος που προκαλεί στην Κουμουνδούρου μια τέτοια προοπτική, υπάρχει κι η μεγάλη εικόνα. Οποιος έχει την πολιτική διαύγεια να τη φανταστεί, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει ότι το κομματικό εγχείρημα το οποίο ευαγγελίζεται ο Τσίπρας δύσκολα θα εξελιχθεί σε κάτι αλλιώτικο από τον ΣΥΡΙΖΑ που εκείνος οδήγησε στην εξουσία.

Μια διαγώνια, έστω, ματιά στο πόνημα της ομάδας εργασίας του φανερώνει ότι δεν κομίζει κάτι πολύ διαφορετικό από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της πρώτης φοράς Αριστερά. Το ιδεολογικό περίγραμμα είναι ίδιο, λοιπόν. Οι εκπρόσωποι της σοσιαλδημοκρατίας δεν επιθυμούν να πορευτούν μαζί του. Οι μόνοι που συζητούν, δημόσια ή ιδιωτικά, την προσχώρησή τους είναι παλιοί του σύντροφοι από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Η αλλαγή που υπόσχεται είναι ανέφικτη, επομένως – επειδή δεν αλλάζει κανένα από τα συστατικά στοιχεία της προηγούμενης απόπειράς του για «αλλαγή πολιτικής».