Ηταν τo Παρί ΣΖ – Μπάγερν το ωραιότερο ματς όλων των εποχών;

Μία συμφωνία στο πράσινο χαλί

του Κώστα Κοφινά

Στις 25 Απριλίου γεννήθηκε ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες. Και ακριβώς 186 χρόνια μετά, την περασμένη Τρίτη 28 Απριλίου, παρακολουθήσαμε έναν ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ που έμοιαζε με έργο του Τσαϊκόφσκι στο χορτάρι! Ο Κβαρατσχέλια έμοιαζε λες και έκανε μπαλέτο με τη φανέλα της Παρί, ο Ολίσε γεννούσε χορογραφίες με θαυμαστή ταχύτητα, ενώ  Κέιν – Ντεμπελέ και οι υπόλοιποι άσοι των Γάλλων και της Μπάγερν, δημιούργησαν αναμνήσεις και ένα χορταστικό 5-4 που θα το θυμόμαστε για χρόνια και χρόνια.

Γιατί αυτή η αναμέτρηση με το υψηλό διακύβευμα, ουσιαστικά ήταν μια ποδοσφαιρική συμφωνία με δυνατή αρχή, μέση και βέβαια ένα δραματικό φινάλε που αφήνει τα πάντα ανοιχτά στην αυριανή ρεβάνς του Μονάχου. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως για ένα 90λεπτο ή όσο διήρκησε αυτός ο ημιτελικός, μπήκε στην άκρη κάθε είδους σκοπιμότητα.

Ο Λουίς Ενρίκε της Παρί και ο Βενσάν Κομπανί της Μπάγερν, δεν σκέφθηκαν στιγμή τα μετόπισθεν, έδωσαν εντολή για επιθέσεις κατά κύματα και έδειξαν να το απολαμβάνουν λες και επρόκειτο για θεατές και όχι για προπονητές που τέτοια ματς σημαίνουν πολλά για πολλούς.

Ο Κομπανί έχει δημιουργήσει μια μηχανή στο Μόναχο που παράγει γκολ, κονιορτοποιεί κάθε αντίπαλη άμυνα, όταν αιφνιδιάζεται αντιδρά θυμωμένα και μανιωδώς, οπότε όλοι αναμένουν το νέο τετ-α-τετ. Ο δε ισπανός προπονητής της Παρί, ένας κόουτς που θήτευσε τόσο στη Ρεάλ όσο και στην Μπαρτσελόνα, μεταλλάσσει τους Γάλλους από μια αφελή ομάδα σε σύνολο που βασίζεται και στις μονάδες και επιτέλους φέρνει στον Πύργο του Αϊφελ τρόπαια. Τα διεκδικεί με πειστικό τρόπο και γνωρίζει το πώς να αιχμαλωτίζει τον αντίπαλο. Η Παρί του Ενρίκε έγινε τοπ ομάδα ακόμη και μετά τη φυγή του Εμπαπέ και αυτό δεν μπορεί κάποιος να το προσπεράσει τόσο εύκολα.

Για να (ξανα)θυμηθούμε τον Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, η Παρί έμοιαζε με την Ωραία Κοιμωμένη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και ξύπνησε ξαφνικά με το φιλί του μάγου Κβαρατσχέλια, του παίκτη που κατέκτησε τίτλους στην Ιταλία με τη Νάπολι αλλά βάλθηκε μόλις στα 25 του χρόνια να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά με τις επινοήσεις και τις επελάσεις του.

Κι αν αγωνιζόμενος στο Καμπιονάτο θεωρήθηκε ένας Μαραντόνα από τη Γεωργία, στη Γαλλία πολλοί φέρνουν στον νου το τι έκαναν ο Μέσι και ο Εμπαπέ. Ενας ύμνος στο ποδόσφαιρο, ένα ματς από αυτά που λες «θέλω να το ξαναδώ» γιατί πολύ απλά με τον ρυθμό και τις χορευτικές κινήσεις των ποδοσφαιριστών έγραψε ιστορία. Και βέβαια έμεινε στην Ιστορία.

Η μνήμη που ξεθυμαίνει

του Γιώργου Νασμή

«Μηδέν άγαν». «Τίποτα σε υπερβολή». Ολα με μέτρο και ισορροπία, πυλώνες σοφίας κατά την αρχαιότητα. Ακριβώς το αντίθετο με ό,τι συμβαίνει στον σύγχρονο κόσμο. Μόνο «άγαν» που μετατρέπει σε άνοστο χυλό το καλό με το κακό για να καταλήξουμε να δοξάζουμε το μέτριο.

Το «άγαν», η υπερβολή, πάντοτε συντρόφευε τον άνθρωπο ως κίνητρο, ως αποθάρρυνση αλλά και ως χειραγώγηση. Η υπερβολή γέννησε πολέμους, κατέστρεψε αυτοκρατορίες, δόξασε καλλιτέχνες, χάρισε δύναμη σε πολιτικούς.

Η ταχύτητα της ενημέρωσης πολλαπλασίασε τη δύναμη της ακρότητας του λόγου, για να καταλήξουμε στην ισοπέδωση της κρίσης που πλέον λειτουργεί ως χείμαρρος που παρασέρνει κάθε αντίθετη άποψη. Ο αθλητισμός και δη το ποδόσφαιρο, αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρόν για τέτοια ορμητικά ρεύματα λόγω της μεγάλης απήχησης και του εύπεπτου προϊόντος. «Ηταν ο κορυφαίος αγώνας στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ», συμφώνησαν βετεράνοι ποδοσφαιριστές και διάσημοι προπονητές – πλην Ντιέγκο Σιμεόνε – για την τελευταία αναμέτρηση της Παρί με την Μπάγερν επηρεασμένοι από την ποδοσφαιρική ηδονή που πρόσφεραν τα εννέα γκολ.

Πώς μπορείς να διατυπώνεις με τέτοια ελαφρότητα μια τόσο σοβαρή τοποθέτηση όταν ιστορικά έχουν διεξαχθεί αγώνες που έκοψαν την ανάσα όχι μόνο για την παραγωγικότητά τους σε τέρματα αλλά κυρίως για τις ανατροπές και το διακύβευμά τους – τρόπαια, προκρίσεις σε τελικούς.

Είναι αδιαμφισβήτητο το θέαμα που πρόσφεραν οι παίκτες της Παρί και της Μπάγερν, εκθέτοντας σε υπερθετικό βαθμό κάθε πτυχή του πλούσιου ταλέντου τους. Το σημείο μηδέν δεν ήταν ωστόσο η συναρπαστικότητα αλλά η μάχη που έδωσαν δύο παρόμοιες ποδοσφαιρικές φιλοσοφίες για το ποια λειτουργεί καλύτερα. Ουσιαστικά συνέβη μια ποδοσφαιρική ηλεκτροστατική άπωση, όπως συμβαίνει στη φυσική όταν συγκρούονται δύο ηλεκτρόνια.

Παρί και Μπάγερν προσέκρουσαν η μία πάνω στις ιδέες της άλλης αλλά ταυτόχρονα απωθήθηκαν βίαια μεταξύ τους. Αντίθετα στον περυσινό ημιτελικό της Ιντερ με την Μπαρτσελόνα υπήρξε μια σύγκρουση ηλεκτρονίων με πρωτόνια, δύο διαφορετικές σχολές που προκάλεσαν ατομική έκρηξη – κι ας μην ήταν «ο κορυφαίος όλων των εποχών». Παρά το γεγονός ότι μεσολάβησε μόνο ένας χρόνος από τον συγκεκριμένο αγώνα, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τον συγκρίνει με τη γαλλογερμανική μάχη.

Κρίμα, γιατί τότε κανείς δεν θα τολμούσε να χαρακτηρίσει ως κορυφαίο παιχνίδι στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ το Παρί – Μπάγερν, ενώ θα αναρωτιόταν πόσο ρηχή είναι τελικά η μνήμη του σύγχρονου ανθρώπου ώστε ό,τι κι αν συμβαίνει, όσο καλό ή κακό κι αν είναι αυτό, ξεθυμαίνει αμέσως.