Με μόλις μία ταινία η νέα κινηματογραφική εβδομάδα, κάτι απολύτως φυσιολογικό, καθώς διανύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, οπότε όλοι κάνουν ένα διάλειμμα – ακόμα και τα γραφεία εκμετάλλευσης ταινιών που τον τελευταίο καιρό μάς έχουν συνηθίσει με 10 ή και 12 ακόμα ταινίες ανά εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση, πριν από την κινηματογραφική σας έξοδο, συνιστούμε επικοινωνία με την αίθουσα του ενδιαφέροντός σας, έτσι ώστε να σιγουρευτείτε ότι λειτουργεί κανονικά.
Ο κινηματογράφος του φιλιππινέζου auteur Λαβ Ντίαζ έχει μια δική του «γλώσσα» που στηρίζεται κατά πολύ στον ποιητικό λόγο, στον μινιμαλισμό, στην εσωτερικότητα και στην αισθητική της εικόνας· το αναφέρω από την αρχή για όσους πιστεύουν ότι βλέποντας τον «Μαγγελάνο» (Magellan, Φιλιππίνες / Ισπανία / Πορτογαλία / Ταϊβάν / Γαλλία, 2025) θα βρεθούν μπροστά σε κάτι αντίστοιχο με το λαμπρό (όπως επίσης πομπώδες και σπάταλο) έπος του Ρίντλεϊ Σκοτ «1492: Χριστόφορος Κολόμβος» (1992), με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στον ρόλο του ισπανού θαλασσοπόρου και κατακτητή.
Το σινεμά του Ντίαζ δίνει ελάχιστη σημασία στην αφηγηματικότητα με την κλασική έννοια του όρου· προτεραιότητα εδώ έχουν η ελλειπτικότητα όπως και οι σιωπές, ο μυστικισμός και τα τεράστιας διάρκειας μονοπλάνα που συνήθως σε οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά της ομορφιάς αλλά και του τρόμου της άγριας φύσης. Επίσης, το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, ο πορτογάλος θαλασσοπόρος – εξερευνητής Φερδινάνδος Μαγγελάνος (1480-1521), τον οποίο υποδύεται ο μεξικανός ηθοποιός Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, δεν έχει απολύτως τίποτα το ηρωικό και τίποτα άξιο θαυμασμού, κάτι που συνήθως σε τέτοιου τύπου βιογραφίες πρεσβεύουν οι ήρωές τους. Το αντίθετο μάλιστα.
Στο μεγαλύτερο μέρος μιας ούτως ή άλλως πολύ μεγάλης σε διάρκεια ταινίας (ο «Μαεγγελάνος» πλησιάζει σχεδόν τις τρεις ώρες) βλέπουμε τον θαλασσοπόρο να συμπεριφέρεται σαν ένα πλήρως υποταγμένο πιόνι της εξουσίας. Είναι ματαιόδοξος, παρανοϊκός (θεωρεί ότι ανταρσία υπονομεύεται στο καράβι του) και λειτουργεί αδίστακτα προκειμένου να εξυπηρετήσει «την απληστία του Πάπα» και να μεταδώσει τον χριστιανισμό όπου και με όποιον τρόπο μπορεί από τη στιγμή που καταλήγει στα νησιά του Μαλαισιανού Αρχιπελάγους.
Ο φακός του Ντίαζ, με τον ίδιο στη διεύθυνση φωτογραφίας μαζί με τον Αρτουρ Τοτ (οι δυο τους έκαναν και το μοντάζ αυτής της ταινίας), παρακολουθεί τον Μαγγελάνο «στεγνά», απόμακρα και εντελώς αποστασιοποιημένα· ακόμα και το ταλαιπωρημένο πρόσωπό του ίσα που διακρίνεται (είναι ένας από όλα τα πρόσωπα και όχι το πρόσωπο).
Τελικά, η μεγαλύτερη αξία αυτής της ταινίας βρίσκεται κυρίως στη γενικότερη όψη και την αισθητική της, μέσα στην οποία «βράζουν» η παρακμή και η σαπίλα, σαν το μολυσμένο πόδι του Μαγγελάνου, τον οποίο (στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας) βλέπουμε να περπατάει με μπαστούνι. Σε μια πέρα για πέρα βιωματική εμπειρία νιώθουμε στο πετσί μας όλο τον πόνο και τη βρωμιά και τις κακουχίες μιας αποστολής «μετάδοσης πολιτισμού», η οποία εν τέλει δεν είναι παρά ένα πλιάτσικο απολίτιστων. Θα μπορούσες να πεις ότι η ταινία του Ντίαζ περισσότερη σχέση έχει με το σπουδαίο φιλμ του Βέρνερ Χέρτζογκ «Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού» και λιγότερο με τον «Χριστόφορο Κολόμβο» του Σκοτ.
Η νύφη το ‘σκασε
Ακόμη μία ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται στις αίθουσες, αλλά σημειώστε ότι ανοίγει τη Δευτέρα του Πάσχα και όχι σήμερα. Πρόκειται για την κάτι παραπάνω από ευχάριστη δραματική κομεντί «Solo Mio» (ΗΠΑ / Ιταλία, 2025) των αδελφών Τσαρλς και Ντάνιελ Κινάν, στην οποία πρωταγωνιστεί ο «τετράγωνος» Κέβιν Τζέιμς, ένας (κατά βάση) κωμικός ηθοποιός με (ενίοτε) δραματικές πινελιές, εξαιρετικός όποτε καλείται να υποδυθεί ήρωες σε μια μόνιμη κατάσταση αμηχανίας, όπως συμβαίνει εδώ. Αποφασισμένος να μετατρέψει τον γάμο του σε μια αξέχαστη εμπειρία στη Ρώμη, o Ματ (Τζέιμς), ένας καλόψυχος αμερικανός εκπαιδευτικός, θα μείνει κάγκελο όταν η γυναίκα που επρόκειτο να παντρευτεί (Τζούλι Αν Εμερι) εξαφανίζεται απροειδοποίητα, αφήνοντας μέσα στην εκκλησία ένα σημείωμα αποχαιρετισμού και τη βέρα της.
Η προσπάθεια του πρώτου να τη βρει (γιατί η γυναίκα έχει παραμείνει στην Ιταλία) θα σημάνει μια σειρά από αλλόκοτα επεισόδια, στα οποία ρόλο θα παίξουν δύο άλλα «προβληματικά» ζευγάρια αμερικανών τουριστών (Κιμ Κόουτς, Αλισον Χάνιγκαν και Τζόναθαν Ρούμι, Τζούλι Τσέρντα), όπως και μια Ιταλίδα (Νικόλ Γκριμάουντο) που φλερτάρει με τον Ματ στο καφέ όπου εργάζεται. Εχουμε λοιπόν έναν πολύ ανάλαφρο και ψυχαγωγικό κινηματογραφικό τουριστικό οδηγό της Ιταλίας, που θα μας μεταφέρει σε αρκετά σημεία της, με χάιλαϊτ (κλασικά και απολύτως προβλέψιμα) την Τοσκάνη. Θα μας προσφέρει γεύσεις από ιταλικές νοστιμιές, θα «πιούμε» μπόλικο εσπρέσο, θα σκεφτούμε πόσο προσεκτικοί οφείλουμε να είμαστε με τους πορτοφολάδες στις ξένες χώρες (ιδίως όταν είναι τσούρμο παιδιών) και θα μας κάνει να νιώσουμε κάπως ευχάριστα μέσα σε όλη αυτή τη νύχτα και την καταχνιά που ζούμε τον τελευταίο καιρό. Εντιμη σε αυτό που είναι και πολύ καλοφτιαγμένη.
Προβάλλονται ήδη
Από τις ταινίες που ήδη προβάλλονται στις αίθουσες, θυμίζουμε κάποιους τίτλους ελληνικών ταινιών που μπορούν να προκαλέσουν ενδιαφέρον. Εχοντας ξεπεράσει τα 130.000 εισιτήρια, η «Τελευταία κλήση» (2026) του Σερίφ Φράνσις συνεχίζει ακάθεκτη την επιτυχημένη πορεία της στις αίθουσες, ενώ η προβολή δύο ταινιών που άνοιξαν την περασμένη εβδομάδα συνεχίζεται. Πρόκειται για την αστυνομική περιπέτεια των Μάκη Τσούφη και Στέλιου Ορφανίδη «Το μυστικό του δάσους» (2026), με τον Κώστα Καραθωμά στον ρόλο του πρώην αστυνομικού που θα μπει ξανά στην ενεργό δράση προκειμένου να λύσει την περίπλοκη υπόθεση ενός φόνου σε κάποιο ελληνικό νησί, και την «Gorgona» (2025), την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Εύης Καλογηροπούλου, που στήνει μια ιστορία γυναικείας επανάστασης σε μεταποκαλυπτικό περιβάλλον και μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, της οποίας ηγείται ο Χρήστος Λούλης. Πρωταγωνοστούν οι Μελισσάνθη Μάχουτ, Aουρόα Μάρον.
«Μαγγελάνος»: 7½
«Solo Mio»: 5½
