Πριν βγουν ορισμένοι να ζητήσουν άρση της ασυλίας τους, ώστε «να λάμψει η αλήθεια», τα σενάρια του Σαββατοκύριακου ήθελαν γαλάζιους βουλευτές να συνασπίζονται για να σπάσουν την κομματική γραμμή. Για να καταψηφίσουν την παραπομπή κάποιων από τους 11 συναδέλφους τους στη δικαιοσύνη επειδή διαφωνούν με την ποινικοποίηση κάθε «μικροεξυπηρέτησης» (η οποία, κατά τα λεγόμενα μερικών, δεν κόστισε στις Βρυξέλλες ούτε σεντ από τις επιδοτήσεις τους).
Τι κι αν ένα τέτοιο μπλοκ θα δυσκολευόταν να διαφημίσει το δίκαιο της διαμαρτυρίας του στον μέσο ψηφοφόρο; Το στενό κυβερνητικό επιτελείο, τουλάχιστον, νιώθει τους συμπολιτευόμενους κι από την πρώτη στιγμή φροντίζει κομψά να διαχωρίσει τις «υποθέσεις δωροληψίας» από τις «εκφάνσεις αυτού που λέμε πελατειακό σύστημα στην Ελλάδα διαχρονικά και οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις έχουν να κάνουν και με τις ίδιες τις αδυναμίες του κράτους».
Φροντίζει, δηλαδή, να μην κατακρίνει το «ρουσφετάκι» και να κηρύξει για πολλοστή φορά τον πόλεμο στο «βαθύ κράτος». Θεωρητικά, το χειρόγραφο του χθεσινού διαγγέλματος γράφτηκε με αυτόν τον σκοπό: να πείσει την κοινή γνώμη πως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι τόσο γαλάζιο όσο νομίζει – ενώ, σύμφωνα με διαρροές, στον κυβερνητικό πυρήνα δεν έλειψαν οι συζητήσεις για θεσμικές πρωτοβουλίες διαχωρισμού της μεταφοράς ενός αιτήματος από την πολιτική πίεση.
Σύστημα
Κι όμως, όσα είπε τελικά μπροστά στην κάμερα ο Πρωθυπουργός αφορούσαν περισσότερο την ΚΟ της ΝΔ. Πρώτα, τους υπερασπίστηκε, επισημαίνοντας πως κανένας «δεν κατηγορείται ότι αποκόμισε οικονομικό όφελος». Μετά, υποσχέθηκε να δώσει κι εκείνος αγώνα για το τεκμήριο της αθωότητας. Αργότερα, υποστήριξε ότι «όποιος βουλευτής εκλέγεται με σταυρό, διατηρεί πολιτικό γραφείο και ισχυρίζεται πως δεν έχει κάνει ποτέ κάποια εξυπηρέτηση, είναι απλώς ψεύτης».
Στο τέλος, βέβαια, εμφανίστηκε έτοιμος να υποτιμήσει τους αιρετούς. Προτείνοντας το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή (ρίχνοντας την ιδέα για διαδικασίες υπουργοποίησης που θυμίζουν μουσικές καρέκλες), δεν ξεπατικώνει απλά το γαλλικό μοντέλο, όπως διατείνονται από το Μαξίμου. Δείχνει να εισηγείται τη συγκρότηση κυβερνήσεων με θολή λαϊκή νομιμοποίηση – και μια Βουλή με σύνθεση «kinder έκπληξη». Ταυτόχρονα, δίνει την εντύπωση πως επιθυμεί να «πειράξει» κάπως το πολίτευμα με το «επιχείρημα» ότι σχεδιάζει να ενισχύσει τον βουλευτικό ρόλο.
Επίσης, μια και το σύστημα το οποίο σκέφτεται, μοιάζει περισσότερο με το βελγικό, έχει αξία να δει κανείς ποια είναι η βασική αντίρρηση που διατυπώνουν οι βέλγοι επικριτές του. Λένε, λοιπόν, πως οδηγεί σε κομματοκρατία. Εννοούν ότι με την εφαρμογή του η εξουσία δεν ασκείται ούτε από τους βουλευτές, ούτε από τους υπουργούς αλλά από τους αρχηγούς των κομμάτων. Γιατί αυτοί λειτουργούν ως εντολείς των πάντων.
