Οι βουλευτές δεν είναι «βαθύ κράτος» – οι βουλευτές είναι δημόσια πρόσωπα που εκλέγονται από τους πολίτες, δεν ασκούν εκτελεστική εξουσία παρά μόνο αν διοριστούν υπουργοί ή υφυπουργοί. «Βαθύ κράτος» είναι κατεξοχήν οι υπηρεσίες ασφαλείας –αυτές που κάνουν και υποκλοπές, πολιτικών, υπουργών και στρατηγών, ατιμωρητί– και γενικά οι υπηρεσίες του κρατικού μηχανισμού που παίρνουν αποφάσεις μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Υπό την κάλυψη της πολιτικής ηγεσίας: αν οι πολιτικές ηγεσίες υπουργείων και οργανισμών του δημοσίου δεν θέλουν, πολύ δύσκολα μπορεί να επιβιώσει «βαθύ κράτος».
Για παράδειγμα, αθώος είναι βέβαια ο κ. Μελάς ώσπου να έχει την ατυχία και αυτός και εμείς να καταδικαστεί, αλλά βαθύ κράτος είναι: δεκάδες βουλευτές και υπουργοί του τηλεφωνούν και αυτός υπόσχεται, πράττει ή δεν πράττει, ό,τι θέλει κάνει. Κανείς δεν μπορεί να τον ελέγξει αν πει «αδύνατον, δεν γίνεται» απλώς επειδή δεν θέλει να τον εξυπηρετήσει.
Ποιος τοποθέτησε τον κ. Μελά σε επίλεκτη θέση του «βαθέος κράτους» να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια και να ασκεί πολιτική επιρροή χωρίς να είναι εκλεγμένος ούτε να έχει επιλεγεί με διαγωνιστική διαδικασία – αστεία πράγματα. Κρυφά και απόκρυφα παίρνονται οι αποφάσεις για τέτοιες θέσεις, για θέσεις διαχειριστών δημόσιων δισεκατομμυρίων που δεν υπόκεινται όμως στους ελέγχους του δημόσιου λογιστικού.
Αυτές οι θέσεις πληρώνονται με αποφάσεις κορυφής, από την ηγεσία της κυβέρνησης και του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις και με διαφωνία του αρμόδιου υπουργού που θα ήθελε κάποιον του δικού του χεριού και όχι υποχείριο άλλων άλλων.
Το άλλο προφανές ζήτημα είναι ότι 45 χρόνια διαχειριζόμαστε ενωσιακά κονδύλια, η εθνική Δικαιοσύνη δεν θυμάμαι να ανακάλυψε ποτέ κάτι μόνη της – γιατί άραγε;
Πόσοι πρέπει να είναι οι βουλευτές, πόσοι οι υπουργοί, αν είναι προτιμότερη η αλά γαλλικά προεδρική δημοκρατία με τους αναπληρωτές των υπουργοποιούμενων (που έχει όμως μονοεδρική εκλογή σε δύο γύρους και είναι υποχρεωτικό να έχει suppleant ο υποψήφιος), οι σχέσεις κυβέρνησης – δικαιοσύνης είναι πολύ σοβαρά θέματα. Το «βαθύ κράτος» όμως το καλλιεργεί, το εκμεταλλεύεται και το συντηρεί η κορυφή των κομματικών μηχανισμών, η «ηγετική ομάδα» όπως λένε στα κόμματα. Η ίδια που διαχειρίζεται και το «βαθύ κόμμα», κυρίως τα οικονομικά. Ισως αν δεν υπήρχε το «βαθύ κόμμα» να μην υπήρχε και «βαθύ κράτος».
Θέλω να πω, τα φάρμακα που πρότεινε ο πρωθυπουργός προς θεραπείαν της ασθένειας «βαθύ κράτος», δεν έχουν καμία σχέση με την ασθένεια – η οποία βεβαίως είναι χρόνιο, μεταδοτικό ηγετικό νόσημα αλλά όχι ανίατο. Πρέπει όμως να θέλει και ο ασθενής την ίασή του.
