Μια ολόκληρη βιομηχανία και διαφήμιση συγκροτείται πάνω στους μοναχικούς ή singles. Τα στοιχεία είναι θεαματικά και τα δίνει ο ΟΟΣΑ: Το 35% των νοικοκυριών στη Δύση αποτελείται πια από ένα μόνο άτομο. Καλωσήλθατε στην κοινωνία των μονάδων. Η πάλαι κλασική πυρηνική οικογένεια υποχωρεί και οι λόγοι είναι πολλαπλοί. Το να επαναλάβουμε το οικονομικό ως παράγοντα θα ήταν αυτονόητο. Δεν είναι μόνον αυτό όμως. Η όλη νέα τάση, που εκμεταλλεύεται η νέα κοινωνία του θεάματος και του καταναλωτισμού, έχει πολλές όψεις. Μια αίσθηση αυτοπεριφρούρησης ή και αυτάρκειας φτιάχνει τα νέα μονά σπίτια.
Η αίσθηση της μόνιμης δε καλωδίωσης και ιντερνετικής παροχής – από το φαγητό μέχρι τις γνωριμίες – διαμορφώνει και τα νέα οχυρά. Ημισκοτεινά σπίτια σαν μπούνκερ συνδέονται με τον έξω κόσμο. Η ιντερνετική εργασία ενισχύει την εικόνα. Εξω μόνον για τα απαραίτητα. Ταξίδια μόνοι, φαγητό μόνοι, σινεμά μόνοι (και μόνες βέβαια). Ο νέος selfie πολιτισμός είναι εδώ. Μαζί και τα νέα του προϊόντα. Ακόμη και τα κοινωνικά δίκτυα είναι σύμμαχοι της νέας περήφανης μοναξιάς. Συχνά οι συνδέσεις που γίνονται με τους άλλους – περιστασιακά όλο και συχνότερα – επιβεβαιώνουν την επιλογή. «Πού να μπλέκεις;». Η κριτική στη μοναξιά εκλαμβάνεται ως τοξικός και νεοσυντηρητικός λόγος. Οι τοίχοι είναι στέρεοι και δεν σηκώνουν «δούρειους ίππους».
Ολα τα παραπάνω θα λέγαμε αποτελούν νίκη των δημιουργών τάσεων. Των πραγματικών εννοούμε influencers που επενεργούν όντως στα νέα ήθη. Ως ψηφιακός στρατός πιάνουν μια νέα πραγματικότητα που συχνά διαμορφώνεται από δυσμενείς όρους στην κοινωνία, και την κάνουν θετική αιχμή. Ο μόνος δεν είναι ευάλωτος. Είναι ισχυρός. Και εξάλλου, πόσοι με οικογένειες δεν είναι μόνοι; Πόσοι παρά του γεγονότος πως έχουν σύντροφο, δεν ψάχνουν μανιασμένα για κάτι άλλο μέσα στη νύχτα, συχνά on- line; Δεν αρκεί να είσαι μόνος, πρέπει και να το υπερασπιστείς. Δεν αρκεί να είσαι μόνος, πρέπει και να το ντύσεις με μια νέα ευεξία. Ακου με ποτήρι τον διπλανό τοίχο και τα μαλώματα των οικογενειών και κοιμήσου ήσυχος. Μια ολόκληρη βιομηχανία οργανώνεται γύρω από την άμυνά σου. Ακόμη και μια νέα γλώσσα. Λέξεις κακοποιητικές, όπως «γεροντοπαλίκαρο» και φράσεις όπως «έμεινε στο ράφι», κλείστηκαν στο χρονοντούλαπο. Προηγήθηκε ο «εργένης» βέβαια αφού όταν θες να μεταβάλλεις κάτι, ξεκινάς από τη γλώσσα.
Το σημερινό μας σημείωμα δεν θέλει να αντιδικήσει με όσους βλέπουν στη μοναξιά μια ιδανική συνθήκη, ή με όσους επιμένουν οικογενειακά και συντροφικά. Θέλει απλώς να επισημάνει τη δύναμη της νέας διαφήμισης που δεν αφήνει δράμι κοινωνικής πραγματικότητας που να μην του προσδίδει αγοραία και καταναλωτική χροιά. Και κυρίως τον τρόπο που τα κοινά ακόμη δέχονται μια τέτοια στρατηγική.
