Πόσο αίμα θα πιει πια τούτη η γη για να σταματήσει επιτέλους αυτή η τρέλα; Και πόσες μανάδες ακόμα πρέπει να θρηνήσουν τα παιδιά τους για να καταλάβουν αυτοί οι ηλίθιοι, εγκληματίες κι αποβράσματα, καμένα μυαλά, αυτοί κι όσοι τους περιθάλπουν, ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι τόσο φτηνή; Γιατί αυτό συμβαίνει. Για κάποιους – και πολλοί φοβούνται ότι δεν είναι λίγοι… – η ζωή έχει μηδενική αξία. Την αφαιρούν για πλάκα επειδή… έτσι! Για μια φανέλα, για ένα κασκόλ, για μια θέση στο παρκάρισμα, για μια λοξή ματιά, για το τίποτα…
Η δολοφονία του νεαρού παιδιού στη Θεσσαλονίκη, του Κλεομένη, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι στην κοινωνία έχει φυτρώσει ένα καρκίνωμα που όχι μόνο δεν ελέγχεται αλλά πολλαπλασιάζεται και παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις.
Κι όμως. Μόλις τέσσερα χρόνια πριν, τον Φεβρουάριο του 2022, όλοι έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ για τη στυγερή δολοφονία του Αλκη Καμπανού στην είσοδο πολυκατοικίας. Και τον δολοφόνησαν – ένα παιδί γαμώτο – επειδή όταν τον ρώτησαν τι ομάδα είναι κι εκείνος, ανυποψίαστος και αθώος, είπε Αρης.
Εγιναν συγκεντρώσεις, μνημόσυνα, εκδηλώσεις, υπήρχε μια έντονη πανελλήνια συγκίνηση. Απ’ άκρου σε άκρο. Στους δρόμους και στα γήπεδα, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Ολοι εύχονταν να είναι ο Αλκης το τελευταίο θύμα αυτής της τρέλας. Και πολλοί πίστεψαν ότι έτσι θα γίνει επειδή δεν ήταν ένα απλό ζήτημα αλλά κάτι σοκαριστικό που θα συνέτιζε ακόμα και τους τρελούς.
Χα! Τέσσερα χρόνια μετά, πάλι στον δρόμο, ένας άλλος νεαρός ξεψυχούσε στο έδαφος από τη φονική μαχαιριά ενός εικοσιτριάχρονου. Γιατί είπαμε. Το καρκίνωμα υπάρχει και έχει εισχωρήσει βαθιά.
Για τη συγκεκριμένη δολοφονία, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είπε ότι «η εικόνα που έχουμε μέχρι στιγμής εμφανίζει ενδείξεις οπαδικού υπόβαθρου, ωστόσο όλα θα κριθούν στο πλαίσιο της κύριας ανάκρισης».
Μίλησε ακόμα για το πρόβλημα της δράσης οργανωμένων ομάδων εκτός γηπέδων, «οι οποίες συνδέονται με το οργανωμένο έγκλημα και χρησιμοποιούν ως βιτρίνα το οπαδικό».
Μα όλοι καταλαβαίνουν – το βλέπουν άλλωστε – ότι υπάρχουν κάμποσοι εν δυνάμει δολοφόνοι, πέρα από τους συλληφθέντες, οι οποίοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. ΧΘες ο Αλκης και ο Κλεομένης, αύριο ο Κώστας, ο Γιάννης, ο Θανάσης.
Οι Αρχές λένε και επαναλαμβάνουν σε κάθε τόνο ότι ««είμαστε εδώ για να τους διαλύσουμε όλους αυτούς», όμως όχι μόνο δεν διαλύονται αλλά εμφανίζονται σαν τις λερναίες ύδρες και συνεχίζουν να σκορπούν τον θάνατο και να κλείνουν σπίτια. Κι είναι ευθύνη του κράτους να καταφέρει να επιβάλλει την τάξη, κάτι που φαίνεται ότι δεν έχει επιτευχθεί. Χρειάζεται μεγαλύτερη αστυνόμευση στους δρόμους; Αν είναι να μη χάνονται παιδιά μ’ αυτό τον βάρβαρο τρόπο, ας γίνει. Χρειάζεται να αυστηροποιηθούν ακόμα περισσότερο οι ποινές; Ας γίνει αν πρόκειται να περιοριστεί το φαινόμενο.
Κι από τη στιγμή που η βία είναι κομμάτι της καθημερινότητας στην κοινωνία, ας αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο κι ας ληφθεί μέριμνα. Αλλά δεν γίνεται κάθε λίγο και λιγάκι να χάνονται παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν. Κι από την άλλη, προφανώς και δεν έχει γίνει κατανοητό – μιλάμε για το συγκεκριμένο κομμάτι – ότι δεν μπορεί να σκοτώνουμε κάποιον επειδή είναι διαφορετική ομάδα από τη δική μας.
Μοιάζει παράταιρο αλλά δεν είναι. Αν η οικογένεια δεν σκύψει από νωρίς πάνω από τα παιδιά της κι αν δεν τα αφήνει ανεξέλεγκτα, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Κι έτσι, αύριο μεθαύριο θα μιλάμε για το επόμενο θύμα, με νέο κύκλο δηλώσεων και ευχολογίων…
