Η Μέση Ανατολή είναι εργοστάσιο παραγωγής κρίσεων – το ξέρουν ακόμη κι όσοι δεν ασχολούνται επαγγελματικά με τις διεθνείς σχέσεις. Αυτός ο πόλεμος του Κόλπου, όμως, δεν μοιάζει με τους προηγούμενους δύο, λένε πολλοί. Ιστοριοδίφες θυμίζουν ότι από τον Β’ Παγκόσμιο κι έπειτα οι ΗΠΑ διώχνουν, κατά μέσο όρο, μια κυβέρνηση της περιοχής ανά δεκαετία, φέρνοντας χάος εκεί κι απρόβλεπτες επιπτώσεις στον υπόλοιπο πλανήτη.
Εξού και τώρα, που επιχειρούν την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, κυριαρχεί σε αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες το προαίσθημα πως η ιστορία θα επαναληφθεί και σαν τραγωδία και σαν φάρσα μαζί. Γιατί;
Για μια σειρά λόγων. Πρώτα, επειδή στον επικοινωνιακό πόλεμο που έχουν εξαπολύσει ο αμερικανός πρόεδρος και τα μέλη της διοίκησής του παρουσιάζουν σχεδόν καθημερινά αντιφατικές μεταξύ τους δικαιολογίες για την «Επική Οργή» τους.
Ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, φερειπείν, αυτοσυστήνεται πλέον ως «υπουργός Πολέμου» και δηλώνει ότι «τρελά καθεστώτα σαν το Ιράν, φανατικά ταγμένα σε προφητικές ισλαμικές αυταπάτες, δεν μπορούν να έχουν πυρηνικά όπλα».
Ο δε επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας έχει πει σε δημοσιογράφους πως – γνωρίζοντας το επικείμενο ισραηλινό χτύπημα – «ξέραμε ότι αυτό θα προκαλούσε μια επίθεση εναντίον αμερικανικών δυνάμεων και ξέραμε ότι αν δεν τους κυνηγούσαμε προληπτικά πριν επιτεθούν, θα είχαμε μεγαλύτερες απώλειες».
Χωρίς Φίλτρο
Δεύτερον, γιατί οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν έχουν ξεκάθαρο στόχο. Τη μια μέρα, ο πλανητάρχης καλεί τους Ιρανούς να ξεσηκωθούν και να σχηματίσουν νέα κυβέρνηση. Την άλλη, διατείνεται ότι έχει τρεις πολύ καλές επιλογές για τη διακυβέρνηση της χώρας (υπονοώντας πως φαντάζεται μια μεσανατολική εκδοχή του μοντέλου που εφάρμοσε στη Βενεζουέλα).
Τη μεθεπόμενη, παραδέχεται ότι οι υποψήφιοι που σκεφτόταν είναι νεκροί κάτω από τα ερείπια των κτιρίων που βομβάρδισε (αλλά έχει κι άλλους υπόψη κι αν πεθάνουν κι εκείνοι, θα βρει αναπληρωματικούς).
Τρίτον, εμφανίζεται ανοιχτός μέχρι και στο να «χρησιμοποιήσει» κούρδους αντάρτες (ώσπου να ξαναλλάξει γνώμη). Δηλαδή, μιλάει διατυμπανίζοντας την άγνοια κινδύνου που έχει – του κινδύνου, ο οποίος κρύβεται στη διάλυση του Ιράν στις εθνοτικές μειονότητες που το συνθέτουν. Γνώστες της Μέσης Ανατολής επιμένουν πως όταν δεν έχεις σαφές σχέδιο, είναι αδύνατο να υπολογίσεις τις συνέπειες των πράξεών σου.
Υπενθυμίζοντας μερικά από τα αποτελέσματα που είχε η επέμβαση στο Ιράκ, όπως την άνοδο των τζιχαντιστών και την αύξηση των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Δύση, στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους. Αρα, το ερώτημα προκύπτει εύλογα: εφόσον μια πιο στοχοπροσηλωμένη (και σίγουρη για τα δικά της θεσμικά αντίβαρα στην προεδρική εξουσία) Αμερική από τη σημερινή απέτυχε στις αλλαγές καθεστώτων γιατί να πετύχει αυτή του Τραμπ;
