Η ελληνίδα DJ που εργάζεται στο Ντουμπάι ζει μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες μέρες της ζωής της. Και αυτό τη γεμίζει χαρά, φαίνεται στη λάμψη των ματιών της όταν συνδέεται με το ελληνικό κανάλι. Μας ενημερώνει με συνέπεια για το πώς κύλησε η νύχτα στο Ντουμπάι και για την κατάσταση των υπόλοιπων Ελληνίδων. Εχουν και γκρουπ: «Μία Ελληνίδα στα Εμιράτα». Δεν είναι μία. Είναι 407. Ασχοληθήκαμε με το brain drain προς δυσμάς και αγνοήσαμε το influencers drain προς ανατολάς.
Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί Ελληνες στην περιοχή, ώστε να απολαμβάνουμε την αμεσότητα της δημοσιογραφίας των πολιτών. Αν και, για να εξομολογηθώ την απιστία μου, αυτές τις μέρες παρακολουθώ περισσότερο τα ξένα κανάλια. Κυρίως το Al Jazeera που σου επιτρέπει να κοιτάξεις και από την άλλη πλευρά. Εκεί, ας πούμε,ο Χαμενεΐ έζησε λίγο περισσότερο. Βλέπω και CNN και τα βρετανικά ενημερωτικά. Και αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η φτώχεια της κάλυψης. Σχεδόν εξευτελιστική. Δεν μπορούν να σχηματίσουν πάνελ. Εχουν έναν καλεσμένο. Δεν ανοίγουν δέκα παράθυρα να σου μετατρέψουν το καθιστικό σε situation room του Λευκού Οίκου.
Με το ελληνικό κανάλι είσαι παντού. Στο Τελ Αβίβ. Εξω από τη βάση στο Ακρωτήρι να ακούς τον κύπριο αδερφό να αναπαράγει με προφορά τον ήχο του drone. Και στη Σούδα, που δεν κινδυνεύει, εκτός από την αντιαεροπορική ασπίδα, την καλύπτουν και οι προσευχές του Μελχισεδέκ.
Εχει την πλάκα του όλο αυτό. Το πρωί ακούς μια DJ, έναν διεθνολόγο και έναν απόστρατο ναύαρχο να αναλύουν την κατάσταση. Το μεσημέρι μπαίνεις στο μετρό και πέφτεις σε γεωπολιτική ανάλυση που γίνεται κυριολεκτικά στο πόδι. Ολα μπερδεύονται. Η τρέλα του Τραμπ, οι μουλάδες, τα πετρέλαια, η μπούργκα και προπαντός το βεληνεκές των βαλλιστικών πυραύλων.
Αν το σκεφτείς, ο σουρεαλισμός είναι προφανής. Γίνονται τρομακτικά πράγματα που αφορούν τις ζωές μας, όμως εμείς καταναλώνουμε εικόνες και γνώμες με χαρακτηριστική άνεση. Ζούμε σαν να κατοικούμε σε άλλον κόσμο. Αλλά δεν μπορείς να ζήσεις και αλλιώς, σωστά;
Προπαγάνδα
O Μοχάμεντ Σαΐντ αλ-Σαχάφ είναι μία από τις πιο σουρεαλιστικές μορφές στην ιστορία του πολέμου. Ηταν ο εκπρόσωπος Τύπου του ιρακινού καθεστώτος στον πόλεμο του 2003. Και κέρδισε μία θέση στην ιστορική μνήμη για τις δηλώσεις που έκανε ακόμα και όταν οι Αμερικανοί αποκαθήλωναν τα αγάλματα του Σαντάμ. Ελεγε ότι δεν υπάρχουν εχθρικές δυνάμεις στη Βαγδάτη, οι εικόνες που προβάλλονται είναι κατασκευασμένες και ο στρατός του Ιράκ περιμένει με το μαχαίρι στα δόντια. Ηταν τόσο αστείος που κατάφερε να γίνει συμπαθής. Συνελήφθη από τους Αμερικανούς και γρήγορα αφέθηκε ελεύθερος. Μετακόμισε στα Εμιράτα όπου και πέθανε πριν από πέντε χρόνια. Τον θυμήθηκα παρακολουθώντας τις αναρτήσεις, στην κοινωνική δικτύωση, από τον επίσημο λογαριασμό του ιρανικού στρατού. «Φύγετε από την Κύπρο τώρα!». «Τελ Αβίβ απόψε θα χτυπηθείς από το μυστικό μας όπλο». «Το αίμα του Χαμενεΐ θα σας κάψει όλους». Μέχρι που ένας Ελληνας απάντησε με την προτομή του Θεμιστοκλή, του νικητή της Σαλαμίνας. «Your daddy is coming…».
Ο κατάσκοπος
Η πληροφορία δημοσιεύθηκε στους «Financial Times». Και φαίνεται απίστευτη. Ομως είναι από εκείνες που τις πιστεύεις, καταπίνοντας και όσα θαυμαστικά τις συνοδεύουν. Η Μοσάντ είχε χακάρει τις κάμερες κυκλοφορίας στην Τεχεράνη. Η ειρωνεία είναι σχεδόν ποιητική. Ο μηχανισμός επιτήρησης μετατρέπεται σε εργαλείο παρακολούθησης εναντίον εκείνων που τον έστησαν. Και κάπου εκεί γεννιέται η γοητεία της κατασκοπείας. Οχι ως κινηματογραφικό φολκλόρ, αλλά ως υπενθύμιση ότι τα κράτη παίζουν σε επίπεδα που οι πολίτες ούτε φαντάζονται. Και μη μου πείτε ότι δεν θα θέλατε να γνωρίσετε έναν από αυτούς τους τύπους. Από τι υλικό είναι φτιαγμένοι; Να βρίσκεσαι στην καρδιά ενός αυταρχικού συστήματος και να δουλεύεις για την ανατροπή του. Να είσαι εσύ που ειδοποίησες για τη θέση του Χαμενεΐ, αλλά να μην μπορείς να το πεις πουθενά. Σε θαυμάζω και σε φοβάμαι.
O star της ημέρας
Αν έχει βγάλει τη νύχτα, τότε ο Αχμάντ Βαχίντι είναι ο νέος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης. Και εντελώς αυθόρμητα μου φέρνει στο μυαλό εκείνα τα κοτοπουλάκια που κάποτε πωλούσαν το Πάσχα. Τα έπαιρνες στο σπίτι, τα τάιζες, τα πότιζες, αλλά δεν ζούσαν πάνω από μερικές μέρες. Αλλά ας περιμένουμε να δούμε το ρεκόρ του Αχμάντ, μπορεί να μας εκπλήξει και να φτάσει στο τέλος της εβδομάδας.
