Η Νέα Δημοκρατία πιέζεται από την ύφεση των ποσοστών της και την όξυνση της λαϊκής δυσφορίας. Το ΠΑΣΟΚ πιέζεται από τη Νέα Δημοκρατία, ωθούμενο σε έναν καθωσπρεπισμό και αμυντισμό που δεν έχει απήχηση στα ευρέα κοινά. Ο Α. Τσίπρας πιέζεται (προσώρας) από την κυρία Καρυστιανού που του πελεκάει την ορμή. Η κυρία Καρυστιανού πιέζεται από τον εγκλωβισμό της σε μια αυτοσκηνοθεσία «ιεροσύνης» αλλά και από την έλλειψη πολιτικής μόρφωσης που την κάνει να φθείρεται, όποτε διατυπώνει κάτι.
Τα κόμματα-κομμάτια της Αριστεράς δεν μπορούν καν να ακουστούν. Και αυτό είναι χειρότερο από το να τα αντιπολιτεύεται ή να τους επιτίθεται κάποιος. Ολα τα κόμματα ζουν υπό το καθεστώς υπαρξιακής πίεσης. Και είναι υπαρξιακή η πίεση γιατί υπάρχουν πολύ μικρά περιθώρια ανάταξης.
Δεν βελτιώνει κανείς τα ποσοστά του, δεν υπάρχει μαζικό φαινόμενο που να συμπεριέχει κάποιο από τα κόμματα, τα ίδια έχουν πάψει να είναι πιστευτά και ερωτεύσιμα. Πώς λειτουργεί ένα πολιτικό σύστημα υπό διαρκή πίεση;
Το 2012-2015, με την ανάδυση του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, δόθηκε μια εκτονωτική διέξοδος. Σήμερα επινοούνται διάφορες «βαλβίδες» που δεν φαίνεται να λειτουργούν.
Θα μείνει λοιπόν ανοργάνωτο και ανέκφραστο το κοινωνικό δυναμικό; Θα μείνουν εκκρεμή τα λαϊκά πολιτικά απωθημένα; Ολοι ανησυχούν, σχεδόν φιλολογικά, για «μέρες του ’36», κανείς όμως δεν φαίνεται ως ο επιδραστικός παράγοντας που θα τις αποτρέψει.
Στην αυλή και στις τάξεις των σχολείων προαναγγέλλεται αυτό που θα είναι η πολιτική πραγματικότητα το 2030. Ενδοσχολική βία, άοπλοι θεσμικά δάσκαλοι, μονίμως στοχοποιημένοι από μιαν ανεξήγητα τυφλή πολιτική και μιντιακή αντιπάθεια, συλλέγουν τη χαώδη πολιτιστικά συνοικία. Πρέπει να την ισορροπήσουν, αφού δεν υπάρχουν άλλοι ρυθμιστικοί μηχανισμοί (π.χ. παιχνίδι των παιδιών, καλλιτεχνική έκφραση, αίσθηση ασφάλειας των γονέων κ.λπ.).
Γιατί η συνοικία εκβάλλει με τα ταξικά, κοινωνικά, πολιτιστικά χαρακτηριστικά της στο σχολείο. Μια εκπαιδευτική ερημιά ασέβειας, επιθετικότητας, που απλώς εικονογραφεί ένα πολιτικό κοινό που δεν θα μπορεί να βρει στοιχειώδεις ισορροπίες, αυτορρυθμίσεις και πειθαρχίες.
Το σχολείο είναι η κύρια ενδοχώρα όπου εκφράζεται και διαθέτει ο τόπος μας. Ταξικές, πολιτιστικές, πολιτικές, συμπεριφορικές, οικογενειακές αντιθέσεις εκβάλλουν στην αυλή και στην τάξη. Πώς διαχειρίζεται η πολιτική νεοφυείς «πολιτικές» εκδιπλώσεις, που απλώς κρύβουν συμπεριφορικές εκτραχύνσεις;
Το αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος δεν βρίσκεται στις συστελλόμενες δημοσκοπικές μετρήσεις όσο στη σχηματιζόμενη κατάσταση στο σχολείο. Εκεί, στον «δοκιμαστικό σωλήνα», στον κοινωνικό πυκνωτή, φαίνεται ό,τι θα συμβεί πολιτικά στο επόμενο διάστημα. Πώς θα επιλέγεται ο πολιτικός εκπρόσωπος, με ποια αισθητική, με ποια γλώσσα, με τι κώδικες.
Τα κόμματα έχουν ξεπεραστεί από τις σύγχρονες μαζικές ιεραρχήσεις, αντιστοιχώντας σε ανάγκες που έχουν εκλείψει ή έχουν αντικατασταθεί από την έκπτωσή τους.
