Η δουλειά του Κιμ Φίλμπι ήταν να κυνηγάει σοβιετικούς πράκτορες για λογαριασμό της βρετανικής αντικατασκοπείας. Υπηρέτησε ως ανώτατο στέλεχος της MI6, φέροντας τα εχέγγυα της αριστοκρατικής καταγωγής και της υψηλής μόρφωσης. Ομως ο Φίλμπι δούλευε για τους Σοβιετικούς. Τους τροφοδοτούσε με πληροφορίες για μυστικές επιχειρήσεις Αμερικανών και Βρετανών, στέλνοντας απροσδιόριστο αριθμό δυτικών πρακτόρων στα δόντια της αρκούδας. Οχι, δεν το έκανε για προσωπικό όφελος. Τα χρήματα δεν ήταν το κίνητρό του.
Ο Φίλμπι έγινε κατάσκοπος για να υπηρετήσει την ιδεολογία του. Πίστευε ότι η ιμπεριαλιστική πολιτική της Δύσης υπονομεύει τη δημοκρατία και ενισχύει τον ολοκληρωτισμό. Και αποφάσισε να συνεργαστεί με τη δύναμη στην άλλη πλευρά του παραπετάσματος.
Το 1963 αυτομόλησε στη Σοβιετική Ενωση. Και απογοητεύτηκε. Συνάντησε την κόλαση της προσωπικής του ματαίωσης. Τον υποδέχθηκαν ως ήρωα, τον χρησιμοποίησαν ως σύμβολο, αλλά τον έθεσαν στο περιθώριο. Εζησε μόνος και σε βαριά κατάθλιψη. Εγινε αλκοολικός. Ομως συνέχισε να πιστεύει ότι στάθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Η χώρα που πρόδωσε δεν τον συγχώρεσε ποτέ. Και η χώρα που υπηρέτησε δεν τον αγάπησε πραγματικά. Του έκανε πάντως μία κηδεία με τιμές ήρωα της KGB. Η ιστορία του έγινε μαγιά μυθοπλασίας στο σινεμά και στη λογοτεχνία. Εγινε και τραγούδι, μία ωραία ροκιά από τον Ρόρι Γκάλαχερ.
Δεν ξέρω αν ο Φίλμπι ήταν ένας αφελής ονειροπόλος. Ομως σίγουρα ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο θα είχες να συζητήσεις πολλά, πιθανότατα με γοητευτικό τρόπο. Και από την άλλη είναι ο δικός μας, ο σμήναρχος, που έδινε πληροφορίες στους Κινέζους έναντι ενός πεντοχίλιαρου τον μήνα.
Ο Φίλμπι ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Ο σμήναρχος το αυτοκίνητό του. Με αυτόν δεν έχεις να πεις πολλά. Θέλεις, βέβαια, να τον ρωτήσεις πώς κοιμόταν τα βράδια. Αν το ρίσκο που πήρε άξιζε τα πέντε χιλιάρικα και, κυρίως, πώς κατάφερε να απαλλαγεί από τα δεσμά της συνείδησης και την αίσθηση του πατριωτικού καθήκοντος. Ναι, αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση. Τι πιθανότερο είναι να μην την απαντήσει, αλλά αν του βάλεις κανένα κατοστάρικο στην τσέπη, μπορεί να του πάρεις δυο κουβέντες.
Η ΠΑΣΚΕ είναι εκεί!
Δεν ήξερα ότι η ΠΑΣΚΕ υπάρχει ακόμα. Εντάξει, θεωρούσα ότι κάπου θα βρίσκεται μία σφραγίδα, πάνω σε ένα γραφείο, δίπλα σε μισοάδειο ποτήρι φραπέ, κάτω από μία φωτογραφία του Ανδρέα, κατά προτίμηση εκείνη με τη ρεπούμπλικα στο κεφάλι. Εκανα μεγάλο λάθος. Η ΠΑΣΚΕ είναι εκεί, ενωμένη δυνατή. Και έστειλε επιστολή στον πρόεδρο Ανδρουλάκη, επικρίνοντας τη στάση που τήρησε το κόμμα απέναντι στον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ.
Η παράταξη των πράσινων αγώνων εγκαλεί το κόμμα για δολοφονία χαρακτήρα (του Παναγόπουλου) που εξυπηρετεί συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Εδώ θα ήθελα να ρωτήσω ποια είναι τα συμφέροντα. Διότι αφού είναι και συγκεκριμένα, προφανώς οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ θα μπορούν να μας τα δείξουν με το δάχτυλο. Δεν μας κάνουν τη χάρη. Και απειλούν ότι θα αποχωρήσουν από το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή θα τινάξουν τα μυαλά τους στον αέρα για να λερώσουν τον καναπέ του Ανδρουλάκη. Εκτός αν εννοούν ότι θα μπουν στη χρονομηχανή για να επιστρέψουν στα 80s. Ναι, αυτό είναι ένα ισχυρό ενδεχόμενο.
Μα, γιατί τόσα νεύρα;
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απειλεί δημοσιογράφο με νομικές ενέργειες. Ο υπουργός Μετανάστευσης επιτίθεται σε δικηγόρο επειδή εκπροσωπεί ΜΚΟ και θύματα της τραγωδίας στη Χίο. Και ο υπουργός Υγείας κυκλοφορεί με λυμένο το ζωνάρι για καβγά, χωρίς να αφήσει ούτε κουβέντα να πέσει κάτω αναπάντητη.
Αναρωτιέμαι αν πρόκειται για συμπτωματική αλληλουχία περιστατικών, ενδεικτική του εκνευρισμού που υπάρχει στην κυβέρνηση, ή παρακολουθούμε να ξεδιπλώνεται επικοινωνιακή στρατηγική. Ενδεχομένως να ισχύουν και τα δύο.
Διότι είναι η πρώτη φορά στα πολιτικά χρονικά που μια κυβέρνηση δεν στρέφεται προς συγκεκριμένο αντίπαλο, αλλά περιστρέφεται, σαν ανεμοδείκτης, με τεντωμένο δάχτυλο, υποδεικνύοντας εχθρούς. Ε, και αν σε όλο αυτό προσθέσεις τρεις μεζούρες τραμπικού τσαμπουκά, που είναι της μόδας, παίρνεις ένα ύφος διακυβέρνησης προσαρμοσμένο στο πνεύμα των καιρών.
Η star της ημέρας
Η Ελένη Καραγεωργοπούλου διεξήγαγε με απόλυτη επιτυχία μία προσωπική άσκηση θάρρους. Ανεξαρτητοποιήθηκε από την Πλεύση Ελευθερίας. Κοινώς τα βρόντηξε και έκλεισε με δύναμη την πόρτα στο πρόσωπο της Ζωής. Αυτό δεν το κάνεις αν δεν είσαι έτοιμος να λυγίσεις σίδερα με τα δόντια. Εκτός και αν διακρίνεσαι από απόλυτη άγνοια κινδύνου…
