Μπορεί να συμφωνώ ως προς την ουσία της κριτικής που ασκεί στις θέσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου, σε ένα σημείο όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σφάλλει. Γιατί είναι σφάλμα να θεωρεί ο Παύλος Μαρινάκης «οξύμωρο» ότι ο κ. Βενιζέλος κατηγορεί την κυβέρνηση για «συνταγματικό λαϊκισμό».
Αντιθέτως, επιδεικνύει αξιοσημείωτη προσήλωση στις αρχές και τις θέσεις του, αφού εκείνος τελειοποίησε, ούτως ειπείν, το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, με τρόπο ώστε να δημιουργηθεί μια τάξη υπεράνω της Δικαιοσύνης, τα μέλη της οποίας τα βρίσκουν μεταξύ τους.
Μία ελίτ, ας την πούμε έτσι. Αυτήν υπερασπίζεται τώρα ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός. Επομένως, αν ο κ. Μαρινάκης ήθελε να είναι ακριβής, δεν έπρεπε να επιστρέψει στον κ. Βενιζέλο την ετικέτα του λαϊκισμού, αλλά να του προσάψει εκείνη του ελιτισμού.
Παρακολουθώντας, πάντως, τον δημόσιο λόγο που εκφέρει ο κ. Βενιζέλος υπερασπιζόμενος το δημιούργημά του, φοβάμαι ότι έχει στήσει έναν καβγά με την ανθρώπινη φύση. Το λέω, γιατί ο ίδιος υποστηρίζει ότι το δημιούργημά του είναι τέλειο και, για τον λόγο αυτόν, περιττεύει η αναθεώρησή του· φταίνε όμως οι άλλοι, κατά τον κ. Βενιζέλο, επειδή δεν είναι ικανοί να το εφαρμόσουν σωστά. Δεν είναι έτσι όμως, όπως δεν ήταν έτσι ούτε με τον βασικό μέτοχο, αν θυμάστε, στον οποίο πάλι ο κ. Βενιζέλος είχε βάλει το χεράκι του. Οπως απέτυχε το ένα και άλλαξε, έτσι απέτυχε και το άλλο και οφείλει να αλλάξει.
Τώρα είναι όμως πια πολύ αργά για να δει το ζήτημα διαφορετικά ο κ. Βενιζέλος. Η θέση την οποία διατύπωσε δημοσίως, σε εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών, ότι «πρέπει να ελεγχθούν στην επόμενη Βουλή πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης», ισοδυναμεί με κήρυξη ανένδοτου. Λόγοι υπάρχουν, είναι γνωστό, λ.χ., ότι ήθελε την Προεδρία της Δημοκρατίας, ώστε να παρεμβαίνει από εκεί ως ένα είδος Pontifex Maximus επί της λειτουργίας του πολιτεύματος. Δεν του βγήκε, άλλαξε στόχο και πάει για πρωθυπουργός. Δεν είναι μυστικό, ο ίδιος μας το είπε ότι προσφέρεται. Θα μπορούσε, λοιπόν, αν συνεχίσει με ανάλογες παρεμβάσεις, να αναδειχθεί βαθμιαία στον άτυπο ηγέτη της αντιπολίτευσης.
Οι άλλοι, όπως βλέπουμε, δεν τραβάνε. Στο ΠΑΣΟΚ μαζεύουν ακόμη και τα δίλεπτα, ο Καραμήτρος δεν έχει ούτε έμπνευση ούτε όρεξη, η Καρυστιανού είναι θλιβερή, η Ζωή δεν αντέχεται ούτε από τους ομοίους της, ο Φάμελλος χοροστατεί ευπρεπώς στην κηδεία που δεν λέει να τελειώνει και, τέλος, ο Φαραντούρης δεν προλαβαίνει. Εν ολίγοις, δεν υπάρχει ψυχή στον ορίζοντα για να απειλεί την κυβέρνηση, ο δε Βενιζέλος, ανεξαρτήτως του πώς τον κρίνει ο καθένας μας από άλλες απόψεις, είναι δέκα φορές εξυπνότερος και ικανότερος από όλους τους άλλους μαζί. Σε ένα σημείο μόνο πάσχει το σχήμα που περιγράφω: ο κ. Βενιζέλος δεν είναι στη Βουλή. Επομένως, γιατί να κάνει όλη τη δουλειά και να ανοίξει τον δρόμο στους άλλους; Συνοψίζοντας, το πρόβλημά του είναι ότι, ενώ έχει και τα πλεονεκτήματα και τον τρόπο να τα αξιοποιήσει, δεν μπορεί να απολαύσει ο ίδιος τους καρπούς τους.
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Πρόσεξα τη δήλωση του Λευτέρη Τζιόλα για την επιστροφή του στο ΠΑΣΟΚ, που έστω και χωρίς τον Ακη Τσοχατζόπουλο, παραμένει ΠΑΣΟΚ. Επιστρέφει, επειδή εκτιμά ότι «το ΠΑΣΟΚ μπορεί –θα μπορούσε– να ξαναγίνει ο κορμός, η κεντρική δύναμη άρθρωσης-ανόρθωσης του σοσιαλιστικού χώρου», όπως γράφει σε ανάρτησή του. Ομολογουμένως, χρόνια είχα να συναντήσω ένα τέτοιας ποιότητας δείγμα λόγιας πασοκικής! Νόμιζα, ειλικρινά, ότι δεν μιλιέται ούτε γράφεται πια. Να όμως που επιβιώνει, όπως και τα αραμαϊκά. Δεν πρέπει να ξαφνιάζει όμως η ευχέρεια του κ. Τζιόλα στη λόγια πασοκική, γιατί ο άνθρωπος είναι ποιητής και επί χρόνια εκδίδει συλλογές των έργων του, υπό το ψευδώνυμο Ελευθέριος Ξάνθος. Ακολουθεί δείγμα της τέχνης του:
«Τότε εκεί, στην πύκνωση του χρόνου / Τότε, το χέρι μου ύψωσα / Το χέρι μου που έτρεμε / Κρατώντας την καρδιά μου / Σαν χειρομάντηλο, σαν χειρομάντηλο γαμπριάτικο / Και την ανέμισα. Την ανέμισα ψηλά και την ανέμισα… / Κι ύστερα την άφησα να πετάξει στον ορίζοντα / Σε όλο τον ορίζοντα, ολόγυρα / Βάφοντάς τον, με το αίμα της, κόκκινο!» Μακάρι να το μελοποιούσε κάποιος.
