Σαράντα πέντε χρόνια ακριβώς. Μια ολόκληρη ζωή. Εκείνη που δεν έζησαν τα αθώα θύματα της πιο μεγάλης τραγωδίας που βρήκε ποτέ τον ελληνικό αθλητισμό. Χάθηκαν 21 ψυχές στο τσιμέντο της θύρας 7. Ο Παναγιώτης Τουμανίδης ήταν μόλις 14 ετών. Ο Κώστας Σκλαβούνης 16 και ο Ηλίας Παναγούλης 17. Ο Δημήτρης Αδαμόπουλος 40 ετών, πιο μεγάλος σε ηλικία σε αυτή την καταραμένη λίστα της μαύρης Κυριακής. Σοκ και δέος για το χαμόγελο που έσβησε. Για τη μια στιγμή που άλλαξε τον θρίαμβο σε σπαραγμό. Και όταν έρχεται εκείνη η μέρα, 8 του Φλεβάρη πάντα οι λέξεις μοιάζουν λίγες για να χωρέσουν τον πόνο της μάνας για το καρτέρι θανάτου «κρυμμένο» πλάι στο μεθυστικό 6-0 του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ.
Εγιναν όλα ένα κλικ. Το σουτ του Ορφανού, η παρέμβαση του Γαλάκου. Το γκολ που «τίναξε» τα δίχτυα του Οικονομόπουλου και το φαληρικό γήπεδο. Το φτερούγισμα της καρδιάς και το ένστικτο για μια κούρσα ως τη θύρα 1. Το τρέξιμο προς την έξοδο. Το «τυφλό» σημείο κάτω από την παλιά «7». Τα τουρνικέ. Οι μισόκλειστες πόρτες. Οι κραυγές για να σταματήσει να κατεβαίνει κόσμος προς τα κάτω, που καλύπτονταν από το τραγούδι «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ». Ο αέρας που λιγόστευε…
Και ύστερα; Το χάος. Οι προσπάθειες απεγκλωβισμού. Οι σειρήνες των ασθενοφόρων που πήγαιναν και έρχονταν ουρλιάζοντας. Και αργότερα το Τζάνειο. Οι περιγραφές. Οι μαρτυρίες. Σκηνές αλλοφροσύνης. Οσα δεν χωρά ανθρώπινος νους. Εφιάλτης… Στις οκτώ το βράδυ ανακοινώθηκαν τα πρώτα ονόματα. Αναγνωρίζονται τα πρώτα θύματα από τους συγγενείς. Γιάννης Κανελλόπουλος (18), Γιάννης Διαλυνάς (20) και Βασίλης Μάχας (20). Θα ακολουθήσουν ακόμη δεκαοκτώ. Και τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.
Ηταν 8 Φλεβάρη του 1981. Και πέρασαν σαράντα πέντε χρόνια ακριβώς. Και αν κάτι πρέπει να μνημονεύεται είναι ο τρόπος που οι φίλοι του Ολυμπιακού επέλεξαν για να κρατήσουν αυτά τα 21 παιδιά ζωντανά στις μνήμες ολόκληρης της Ελλάδας. Σαν όρκος τιμής που με σεβασμό περνά από γενιά σε γενιά. Η ιερή υποχρέωση της θύμησης. Η ίδια η αθανασία για τις ψυχές που θα πλανιόνται αιώνια πάνω από το Καραϊσκάκη. Θα είναι χιλιάδες εκεί και αυτό το Σάββατο μεσημέρι (7/2, 13:30). Στην Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7. Ελάχιστος φόρος τιμής. Για να αφήσουν ένα λουλούδι στο μνημείο. Να συμμετάσχουν στην αιμοδοσία που διοργανώνει η Θύρα 7. Να φωνάξουν «παρών» στο ανατριχιαστικό προσκλητήριο που σκίζει τον αέρα του Φαλήρου. Το προσκλητήριο που αν το ακούσεις μια φορά, δεν το ξεχνάς ποτέ…
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΕΛΛΗΣ
