«Πραγματοποιώ διαρκώς επαφές με τον Πούτιν, τον Ζελένσκι, τον Τραμπ και τους ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών. Θα έχω και άλλη μία επικοινωνία με τον κ. Τραμπ τη Δευτέρα και θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αυτά τα θέματα, συμπεριλαμβανομένων της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και της κατάστασης στην Παλαιστίνη», είπε προ ημερών ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, λίγο πριν από την αμερικανική επέμβαση για τη σύλληψη Μαδούρο, την οποία, παρά τη γνωστή στενή σχέση τους, δεν καταδίκασε.
Ακόμα πιο πριν, είχε μιλήσει ο Τραμπ. Και είχε εκ νέου αναφερθεί στην ενδεχόμενη επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα του αμερικανικού αεροσκάφους F-35. Αμέσως στην Αθήνα κυβερνητικές πηγές έκριναν αναγκαίο να υπενθυμίσουν στον πρόεδρο των ΗΠΑ ότι η αμερικανική νομοθεσία εξακολουθεί να απαγορεύει την πώληση στην Αγκυρα. Μάλλον δεν θα γνωρίζει ότι όσο η Τουρκία διατηρεί τους ρωσικούς S-400 δεν μπορεί να προχωρήσει στην αγορά των F-35 χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Ούτε και ότι οι σχετικές συνομιλίες συνεχίζονται εντατικά. Μα ίσως ούτε και κάτι ακόμα που πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας στον τουρκικό Τύπο χωρίς να διαψευσθεί από αμερικανικής πλευράς. Κάτι που αν ισχύει δείχνει ότι το πρόβλημα είναι μακράν σοβαρότερο από ό,τι ήδη ξεκάθαρα ως τέτοιο φαίνεται. Εξελίσσεται σχεδόν δραματικά.
Η πληροφορία θέλει τους Αμερικανούς να έχουν ήδη προμηθεύσει τους Τούρκους με δέκα κινητήρες των F-35, τους οποίους εκείνοι έχουν απόλυτη ανάγκη για το δικό τους υπερφιλόδοξο KAAN – ενώ πριν από λίγα χρόνια δεν κατασκεύαζαν τίποτα. Αναφέρεται δε συμφωνία για περισσότερους. Απαιτείται εδώ έγκριση του Κογκρέσου; Κάτι αντίστοιχο ίσως κρύβεται και πίσω από τη συμφωνία τους με τους Αγγλους και τους Γερμανούς για τα Eurofighter. Γιατί μόνον αυτοί οι δύο τύποι είναι κατάλληλοι για το ΚΑΑΝ που, αν τελικά φτάσει κάποτε να παραχθεί – ποτέ μη λες ποτέ… –, θα αλλάξουν τα πάντα οριστικά στον χείριστο βαθμό στις ισορροπίες ισχύος.
Δυστυχώς όμως δεν έχουμε εικόνα για όλα αυτά. Καμία. Οπως και για τίποτε άλλο. Ο έλληνας Πρωθυπουργός, σε αντίθεση με τον τούρκο πρόεδρο που διατηρεί συνεχή ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τον Ντόναλντ Τραμπ, ουδέποτε έχει επικοινωνήσει, τηλεφωνικά έστω, μαζί του για το οποιοδήποτε ζήτημα, ούτε βεβαίως, πάλι αντιθέτως προς τον Ερντογάν, έχει κληθεί στην Ουάσιγκτον. Ο Λευκός Οίκος είναι, εν προκειμένω, κλειστός. Αυτό τα λέει όλα. Οπως και η αποκάλυψη των «ΝΕΩΝ» την Τετάρτη για ελληνικές προσπάθειες μήπως βρεθούν στο… Νταβός ή κατά την άνοιξη…
Ακόμα χειρότερα, ο Μητσοτάκης… επαναφέρει στην τάξη τους Αμερικανούς: δεν επιτρέπει να μπαίνουν στη μέση όταν μιλάει με τους Τούρκους, τους οποίους ανυπομονεί να επισκεφθεί, παρά τις συνεχείς αμφισβητήσεις κυριαρχίας, την επιστροφή στις ένοπλες παραβιάσεις ή την παρενόχληση σε πόντιση καλωδίου στη Νάξο, καταμεσής του Αιγαίου.
Το απόλυτο κενό επαφής μεταξύ Τραμπ και Μητσοτάκη, η πλήρης αδυναμία πρόσβασης, εξελίσσεται σε μέγα πρόβλημα για την Ελλάδα. Μήπως όμως κάτι δεν έχουμε καταλάβει; Μήπως θέλει πια να μιλήσει στον Μητσοτάκη, μα αυτός του έχει θυμώσει και δεν βγαίνει στο τηλέφωνο; Δεν θα έπρεπε.
