Kyriakonomics

Θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε στα σοβαρά το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός έδωσε ερώτηση σε ένα αντιπολιτευόμενο μέσο προκειμένου να αρνηθεί να την απαντήσει – διότι προφανώς μπορούσε. Αλλά αυτό προϋποθέτει να εξηγήσουμε ότι οι κυβερνήσεις οφείλουν να απαντούν στα ΜΜΕ και τα ΜΜΕ, με τη σειρά τους, να τις ελέγχουν. Κι αυτά σε μια πρωταθλήτρια της ελευθερίας του Τύπου είναι, μάλλον, ψιλά γράμματα.

Ας δούμε, λοιπόν, την ουσία του θέματος της ευρωπαϊκής οδηγίας που χρειάστηκε αργότερα να απαντήσουν οι «πηγές του υπουργείου Οικονομικών» (άλλο φρούτο και τούτο). Θα τη λαμβάναμε την απάντηση, βέβαια, πιο σοβαρά υπόψη αν οι «πηγές» έκαναν τον κόπο να έχουν συγκεκριμένες παραπομπές, για να συνεννοούμαστε. Να ας πούμε, θα μπορούσαν οι πηγές να απαντήσουν απλά ότι υπήρξε, πράγματι, ζήτημα παραπομπής της Ελλάδας για τη μη ενσωμάτωση της οδηγίας 2022/542 που προβλέπει τη δυνατότητα μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ σε ορισμένες κατηγορίες όπως τα βασικά αγαθά και τα φάρμακα. Η Κομισιόν πριν από ένα μήνα περίπου ανακοίνωσε ότι κινεί διαδικασία επί παραβάσει. Αφού προειδοποιήθηκε, η κυβέρνηση φρόντισε να ενσωματωθούν στον Τελωνειακό Κώδικα που ψηφίστηκε με τον ν. 5222/2025 που δημοσιεύτηκε στις 28 Ιουλίου. Οπότε προφανώς η διαδικασία παραπομπής δεν θα προχωρήσει.

Είδατε πόσο απλό ήταν αγαπητές «πηγές»;

Να το πάμε και πιο πέρα; Η ενσωμάτωση της οδηγίας είναι μεν υποχρεωτική αλλά η οδηγία αφορά δυνατότητα, όχι υποχρέωση, των κρατών – μελών να μειώσουν τους συντελεστές ΦΠΑ.

Όπως μας έχουν εξηγήσει, άλλωστε, πολλάκις ο Μητσοτάκης και οι «Μαξιμιλιανοί» του, κατά την άποψή τους, η μείωση των έμμεσων φόρων δεν θα αποβεί ευεργετική, παρά την ακρίβεια και τη φοβερή μείωση της αγοραστικής δύναμης του πολίτη. Αντιθέτως, θεωρούν καλή ιδέα, κοινωνικά δίκαιη και βιώσιμη, τη διατήρηση των υψηλών έμμεσων φόρων, τη μείωση των άμεσων φόρων και τη συντήρηση της μητσοτακικής εξουσίας με το στοχοπροσηλωμένο ξόδεμα του (φθηνού) ευρωπαϊκού χρήματος σε υποθέσεις που έχουν ήδη αρχίσει να στολίζουν αποκαλυπτικά δημοσιεύματα και δικογραφίες. Και πολύ φοβόμαστε ότι στο μέλλον (που τα κράτη δεν θα δανείζονται τόσο φτηνά) θα απασχολεί και τις οικονομικές αναλύσεις. Δεν ακούγεται και τόσο βιώσιμο όλο αυτό για εμάς αλλά, οκ, κάθε μέσο του μήνα που σώνεται ο μισθός μπορούμε, τιμής ένεκεν, να προσευχόμαστε στα «Kyriakonomics».