Παλιοκατάσταση

Είναι περίεργες οι μέρες που περνάμε. Ή μήπως είμαστε περίεργοι εμείς; Στο εξωτερικό έχομε πολέμους στην ευρύτερη γειτονιά μας. Πολέμους που δεν ξέρουμε πού θα καταλήξουν και αν και πόσο θα μας επηρεάσουν. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία συνεχίζεται τρία χρόνια τώρα με χιλιάδες νεκρούς και με την Ευρώπη να μην ξέρει τι να κάνει. Στέλνει κάποια βοήθεια στην Ουκρανία, παίρνει κάποια μέτρα ενάντια στη Ρωσία αλλά τελικά κοιτάει αμήχανα.

Στη Γάζα κάθε μέρα σκοτώνονται εκατοντάδες, οι περισσότεροι/ες άμαχοι/ες και μικρά παιδιά. Οι οργανώσεις των Παλαιστινίων συνεχίζουν να υπάρχουν και να απειλούν. Μα και πολλοί όμηροι (όσοι ζουν) δεν ελευθερώνονται. Και η εξτρεμιστική δεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ βομβαρδίζει ανηλεώς, αρχής γενομένης την επομένη του μακελειού που πραγματοποίησαν τζιχαντιστικές οργανώσεις σε ειρηνικό πάρτι στο Ισραήλ. Τους Παλαιστίνιους τους στήριζαν (λεκτικά) πάντα οι Ελληνες, μα η Ελλάδα έχει βρει στο Ισραήλ έναν δυναμικό σύμμαχο. Προφανώς υποστηρίζουμε ένα παλαιστινιακό κράτος, μα και ένα μη απειλούμενο Ισραήλ. Με ποιους είμαστε σήμερα; Αντε βρες άκρη.

Πρόσφατα άρχισαν σοβαρές (από αέρος) μάχες Ισραήλ με Ιράν. Υποκρύπτεται σε όλους μας και ο φόβος των πυρηνικών. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει και πώς θα εξελιχθεί αυτός ο πόλεμος.

Και βέβαια ο Τραμπ με ή χωρίς Mασκ. Με νέους δασμούς να επιβάλλονται, να αναβάλλονται, να μεταβάλλονται. Με την ακαδημαϊκή ελευθερία στα καλά πανεπιστήμια να καταργείται και τη βίζα των ξένων φοιτητών να αμφισβητείται. Το Σύνταγμα των ΗΠΑ να αγνοείται. Η σχέση των ΗΠΑ με την Ευρώπη να έχει μεγάλα ερωτηματικά. Και πολλά άλλα.

Με την Τουρκία πάντα να μας απειλεί και να διεκδικεί και παράλληλα, με επαμφοτερίζουσα πολιτική, να αυξάνει το διεθνές κύρος της. Με την Κύπρο υπό μερική κατοχή και συνεχή απειλή. Με τις όποιες διεθνείς προσπάθειες επίλυσης να αποτελούν παρελθόν.

Εδώ πάλι έχουμε μια χαώδη αντιπολίτευση με σειρά κομμάτων και κομματιδίων. Τα περισσότερα (όχι όλα) φωνασκούντα αλλά χωρίς επεξεργασμένα προγράμματα και απόψεις. Και που είναι πρακτικώς αδύνατον να τα βρουν για να αποτελέσουν σοβαρή αντιπολίτευση με διεκδίκηση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Και με έντονη παρουσία προς τα ακροδεξιά θρησκολήπτων και πωλητών «γνησίων» επιστολών του Ιησού.

Οσο για την κυβέρνηση, είναι ασαφείς οι επιτυχίες και οι αποτυχίες της. Με αρκετά νομοθετήματα λεκτικώς σωστά αλλά πρακτικώς μη εφαρμοζόμενα. Με πρόσκαιρη επιτυχία στην προς την υπόλοιπη Ευρώπη εικόνα της Ελλάδας, που όμως πρόσφατα αμαυρώθηκε από τις κομπίνες των επιδοτήσεων (με ευρωπαϊκά λεφτά) ψευτοαγροτών.

Και μια κοινωνία με αλογοουρές (ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας) και επίδειξη πάχους με τατουάζ. Με ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας, μα και με διάχυση παράνομης συμπεριφοράς, όπως πεζοδρόμια με μηχανάκια και τραπεζοκαθίσματα μέχρι παραλίες κατακλυσμένες από ξαπλώστρες. Με τους περισσότερους με ένα κινητό στο χέρι έτοιμους/ες να πιστέψουν ή και να υιοθετήσουν οτιδήποτε γράφεται στο Διαδίκτυο. Με τους τοίχους των πόλεων συνεχώς να γεμίζουν γκραφίτι. Και με τα πανεπιστήμια να περιμένουν την επόμενη κατάληψη. Με ραγδαία αύξηση του τουρισμού και, σε ανταπόκριση με αυτό, των ξενοδοχειακών μονάδων παντού, αλλοιώνοντας έτσι τα τοπία… και ιδίως στο κέντρο της Αθήνας απ’ όπου οι κάτοικοι αποχωρούν.

Με τις επιχειρήσεις να ψάχνουν πώς θα πληρώσουν τον ΦΠΑ για τιμολόγια που εκδίδουν προς το κράτος αλλά είναι άγνωστο σε πόσους μήνες ή χρόνια θα πληρωθούν.

Και τόσα άλλα.

Το μέλλον; Κανένα (σοβαρό) στόμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ πολιτικός μηχανικός – εδαφομηχανικός