Το πιο τρελό μου τρέξιμο

Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα 160 χιλιομέτρων γύρω από το όρος Κοσιούσκο πέρυσι, με έπιασε μια τρομερή καταιγίδα με κεραυνούς. Είχα βρει καταφύγιο κάτω από κάτι δέντρα και δίπλα μου είχε κουρνιάσει μια άλλη δρομέας. Πιάσαμε κουβέντα. Μου είπε ότι υπάρχει ένας ακόμα πιο μεγάλος αγώνας, στη Δυτική Αυστραλία. «Πρέπει να τον κάνεις» μου είπε σχεδόν με προστακτικό τόνο. «Το φαγητό είναι φανταστικό και μετά όλοι ανεβάζουν αηδιαστικές φωτογραφίες από τα δάχτυλα των ποδιών τους!».

Μου φάνηκε υπέροχο. Ο αγώνας λέγεται Delirious West και έχει να κάνει με τρέξιμο 320 χιλιομέτρων, χωρίς στάσεις, από την αρχή μέχρι το τέλος. Γιατί να τρέξει κανείς 320 χιλιόμετρα; Για μένα, όλο το θέμα είναι η περιπέτεια. Η ευκαιρία να μάθω περισσότερα για τον εαυτό μου.

Τα ultra ή αλλιώς υπερμαραθώνιοι – οποιοσδήποτε αγώνας πέρα από τα 42 χιλιόμετρα – γίνονται όλο και πιο δημοφιλή. Συνήθως είναι 50 ή 100 χιλιόμετρα, με κάποιους να φτάνουν και τα 160. Τα 320 όμως είναι άλλη κατηγορία. Ενας μαραθώνιος διαρκεί 3-4 ώρες· τα 100 χιλιόμετρα μπορεί να σου πάρουν 15. Στα 320 χιλιόμετρα, μιλάμε για πάνω από 100 ώρες συνεχούς προσπάθειας.

Κάποτε στην Αυστραλία υπήρχαν τρεις τέτοιοι αγώνες: Irrational South, Unreasonable East και ο Delirious West (σε ελεύθερη μετάφραση ο Παράλογος Νότος, η Ανεφάρμοστη Ανατολή και το, ας πούμε, Δυτικό Παραλήρημα). Ο καθένας συγκέντρωνε 50 με 100 τολμηρούς. Φέτος, ο μόνος που απέμεινε είναι ο Delirious West.

Η διαδρομή είναι απλή: τρέχεις 320 χιλιόμετρα πάνω στο μονοπάτι Μπίμπουλμουν, από το Νόρθκλιφ μέχρι το Ολμπανι. Υπάρχουν περίπου 20 σταθμοί ανεφοδιασμού, τέσσερις από τους οποίους λειτουργούν και ως σημεία ύπνου. Οι περισσότεροι προσπαθούν να κοιμηθούν λίγες ώρες κάθε βράδυ, κάποιοι σχεδόν καθόλου. Ολοι εναλλάσσουν τρέξιμο με γρήγορο περπάτημα. Δεν υπάρχει μυστικό, μόνο ένας κανόνας: να συνεχίζεις να κινείσαι.

Είχα ακούσει από άλλους δρομείς ότι το κλειδί είναι η συνέπεια. Τους πρώτους μήνες του 2025 έτρεχα περίπου 120 χιλιόμετρα την εβδομάδα. Περιλάμβανα πεντάωρα και εξάωρα ανεβοκατεβαίνοντας έναν λόφο 400 μέτρων δίπλα στον ποταμό Γιάρα στη Μελβούρνη, ξεκινώντας πολλές φορές στις 4 τα ξημερώματα. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχα ιδέα τι με περίμενε στο Delirious West. Ηταν άλμα στο άγνωστο.

Ξεκινήσαμε ένα πρωί Τετάρτης, κάτω από έναν γιγαντιαίο ευκάλυπτο, ανάμεσα σε θεόρατα άλλα δέντρα. Οι τελευταίες ώρες πριν από την εκκίνηση ήταν γεμάτες ένταση. Ολοι ξαναέλεγχαν για εκατοστή φορά τον εξοπλισμό τους, έσφιγγαν ιμάντες, άλλαζαν πλάνο. Προσπαθούσα να αποσυνδεθώ. «Απλώς φθάσε στον πρώτο σταθμό» έλεγα στον εαυτό μου.

Στις 10 ακριβώς ξεκινήσαμε. Ορμήσαμε στο μονοπάτι, με κόσμο να φωνάζει και να μας αποχαιρετά. Ηταν ανακούφιση που επιτέλους ξεκινούσαμε. Τα πρώτα 100 χιλιόμετρα κύλησαν μέσα σε υγρό, πυκνό δάσος, ανάμεσα σε αμμοθίνες και παράκτια θαμνώδη βλάστηση. Δεν είχε πολλές ανηφόρες, αλλά η άμμος σού ρουφούσε την ενέργεια. Τρέχαμε αρκετοί μαζί, γελώντας και φωνάζοντας σαν παιδιά.

Εφθασα στον πρώτο σταθμό ύπνου ύστερα από περίπου 18 ώρες συνεχούς κίνησης, λίγο πριν ξημερώσει Πέμπτη. Προσπάθησα να κοιμηθώ αλλά το μυαλό δεν σταματούσε. Τουλάχιστον, οι βάφλες ήταν εξαιρετικές.

Στο επόμενο κομμάτι δοκίμασα να κάνω κάτι που λέγεται «υπνάκος στο χώμα» – απλώς ξαπλώνεις για λίγα λεπτά. Είχα φτιάξει μια πλαστικοποιημένη ταμπέλα που έγραφε: «Παρακαλώ μην ενοχλείτε, κοιμάμαι» και την άφηνα δίπλα στο μονοπάτι. Ξάπλωνα ανάμεσα στα έντομα και τα περίεργα πλάσματα του δάσους, αλλά και πάλι δεν κοιμόμουν. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και λίγη ξεκούραση βοηθούσε.

Συνέχισα με γερό τρέξιμο προς το Τρι Τοπς, τις Δεντροκορφές– ένα σημείο με μερικά από τα πιο εντυπωσιακά δέντρα στην Αυστραλία. Μετά απ’ αυτό, το τοπίο άλλαζε: από δάσος σε λιβάδια και ξανά πίσω στον ωκεανό, στο σημείο που λέγεται Conspicuous Cliffs (Γκρεμοί που Ξεχωρίζουν). Στον σταθμό εκεί, λίγο πριν από τα μισά της διαδρομής, έτρεξα πάνω σε μια παραλία λουσμένη στο φως του φεγγαριού. Σε ένα σημείο υπήρχε εκβολή ποταμού, και με περίμενε ένας οδηγός με τζετ σκι. Ανέβηκα, περάσαμε απέναντι, και κατέβηκα για να συνεχίσω την πορεία μου μέσα στην άμμο.

Το ξημέρωμα της δεύτερης νύχτας έφθασα στον σταθμό Πίσφουλ Μπέι, τον Ειρηνικό Κόλπο. Ημουν εξαντλημένος και με πόνους παντού. Επεσα πάνω σε ένα κρεβάτι του κάμπινγκ και επιτέλους κοιμήθηκα. Σαράντα λεπτά μετά, γύρω στη 1 τα ξημερώματα, σηκώθηκα με ενθουσιασμό. Πέρασα ξανά το σακίδιο στην πλάτη και βούτηξα στο σκοτάδι.

Είχα πλέον περάσει τις 35 ώρες τρεξίματος και έμπαινα στο τέλος της δεύτερης νύχτας. Κάπου εκεί, όλα άρχισαν να μου φαίνονται φυσιολογικά – το σώμα μου είχε αποδεχθεί την κατάσταση. Την τρίτη μέρα ένιωθα καλύτερα από την πρώτη. Τα πόδια μου δούλευαν κανονικά και στους επόμενους σταθμούς αισθανόμουν δυνατός.

Αλλά όταν μπήκε η τρίτη νύχτα, τα πράγματα έγιναν περίεργα. Τρέχαμε σε παράκτια μονοπάτια, ανάμεσα σε τεράστιους ιστούς αράχνης, και γέμισα ιστούς και αράχνες στα μαλλιά και στους ώμους. Το έδαφος ήταν γεμάτο βατραχάκια. Φοβόμουν να πατήσω κάποιο. Αρχισα να βλέπω… ρομπότ κατά μήκος της διαδρομής. Ηταν ψευδαισθήσεις – κάτι απολύτως φυσιολογικό σε τέτοιους αγώνες.

Πιο ανησυχητικό όμως ήταν ότι έχανα την αίσθηση του γιατί ήμουν εκεί. Σκεφτόμουν: Μήπως κάνω κάποια έρευνα για το μονοπάτι; Μήπως απλώς χαρτογραφώ; Η λογική έλεγε να σταματήσω για λίγο, αλλά απλώς συνέχιζα.

Στα 20 τελευταία χιλιόμετρα χτύπησα τοίχο. Είχα ήδη διανύσει 310 χιλιόμετρα, σχεδόν χωρίς στάση, και είχα φτάσει τις 64 ώρες. Αρχισα να έχω εμπειρία εξωσωματική – έβλεπα τον εαυτό μου από μακριά, κουρασμένο και απογοητευμένο. Προσπαθούσα να μιλήσω στον εαυτό μου, αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν ήμουν ένα ή δύο πρόσωπα.

Ευτυχώς, η φωνή της λογικής μου τρύπησε τελικά την ομίχλη. Αρχισα να σπάω την απόσταση σε κομμάτια των 100 μέτρων. «Μπορείς να κάνεις τα επόμενα 100 μέτρα;» ρωτούσα. Η απάντηση ήταν πάντα ναι. Και έτσι συνέχισα. Εφθασα στον τερματισμό στο Ολμπανι στις 7.45 το πρωί – σχεδόν τρεις ημέρες μετά την εκκίνηση, με χρόνο 69 ώρες και κάτι. Τρίτη θέση.

Το έκανα για να μάθω τι έχω τη δύναμη να κάνω. Και ένιωσα πραγματικά υπέροχα όταν το ανακάλυψα. Και ναι – οι φωτογραφίες με τα δάχτυλα των ποδιών ήταν όντως αηδιαστικές.

Ο Κρεγκ Τζέφρι είναι καθηγητής Γεωγραφίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο
της Μελβούρνης