Η αθέατη Anora

Anora. Είναι το φιλµ που απέσπασε το Οσκαρ καλύτερης ταινίας. Απολαυστικό. Κωµικό. Και άλλο τόσο σπαρακτικό. Μία σεξεργάτρια από το Μπρούκλιν παντρεύεται, στο Βέγκας, τον γιο ρώσου ολιγάρχη. Μόλις τα νέα φτάνουν στη Μόσχα, οι γονείς επιβιβάζονται στο ιδιωτικό τους τζετ και πετούν στη Νέα Υόρκη προκειµένου να βάλουν τα πράγµατα στη σωστή σειρά. Οι κριτικοί βρήκαν την ταινία προικισµένη µε αλληγορίες. Ενας έγραψε για το αµερικανικό όνειρο που, για να το κατακτήσεις, απαιτεί να βγεις στο κλαρί. Eίναι και µία παράφραση στην ιστορία της Σταχτοπούτας. Αλλος διέκρινε στοιχεία από τη σχέση του Τραµπ µε τον Πούτιν – µε τον πρόεδρο των ΗΠΑ στη θέση της σεξεργάτριας. Εχει και άλλα να πεις. Ας πούµε για τα όνειρα που καίγονται σαν τα φτερά του Ικάρου έτσι και πετάξεις κοντά στον ήλιο ή για τη µοναξιά ως βαριά καταδίκη. Οµως πίσω από την αλληγορία βρίσκεται και η εικόνα που δεν µπορείς να αγνοήσεις. Η ταινία διηγείται την ιστορία πολλών, αµέτρητων, ανθρώπων που εργάζονται στο σεξ. Πάνω σε παλιοκαιρισµένα κρεβάτια που τρίζουν, ντυµένα µε λεκιασµένα σεντόνια. Σε σουίτες ξενοδοχείων ή σε κάκοσµα υπόγεια. Σε σκοτεινές γωνιές των δρόµων, σε πάρκινγκ και παρόδους, σε κόκκινα δωµάτια ηµιδιαµονής που µυρίζουν αντισηπτικό. Δεν πρόκειται για οµοιογενές πλήθος, το ξέρουµε όλοι. Η κοπελιά µε τα τατουάζ και τις αισθητικές επεµβάσεις που δουλεύει ένα µήνα στην Αθήνα και ένα στο Ντουµπάι δεν έχει µεγάλη σχέση µε το κορίτσι που γίνεται εργαλείο σεξουαλικής εκτόνωσης στο Μεταξουργείο. Και αφήνουµε στην άκρη τα κορίτσια που είναι θύµατα trafficking και εκδίδονται, δηλαδή βιάζονται, σε ηµιυπόγειες γκαρσονιέρες. Τώρα µιλάµε για τον αθέατο κόσµο της οικειοθελούς παροχής σεξουαλικών υπηρεσιών που η οργανωµένη πολιτεία παριστάνει ότι δεν υπάρχει. Πόσοι να είναι αυτοί οι άνθρωποι; Κανένας δεν ξέρει µετά βεβαιότητας. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα περίπου 20.000 άνθρωποι βιοπορίζονται από το σεξ, κινούµενοι στον χώρο της παρανοµίας, ελεγχόµενοι ή εκβιαζόµενοι, οι περισσότεροι, από το κοινό έγκληµα. Εισπράττουν και ξοδεύουν «µαύρο» χρήµα και συντηρούν ένα σύστηµα το οποίο καµία κυβέρνηση δεν τολµά να αγγίξει.

Το ξέρετε όλοι. Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, το 99% των οίκων ανοχής λειτουργεί παρανόμως. Οπως και το 100% των υπηρεσιών που παρέχονται σε σπίτια, ξενοδοχεία, αυτοκίνητα. Αν η πολιτεία αποφασίσει να εφαρμόσει τον νόμο, θα έρθει σε ρήξη με ένα ολόκληρο οικοσύστημα, γενναιόδωρο προς αυτούς που ταΐζει. Και εκτός των άλλων, θα θυμώσουν οι πελάτες που θα μείνουν χαρμάνια. Αν, από την άλλη, πει να αλλάξει το νομικό καθεστώς, θα κατηγορηθεί για προτροπή της κοινωνίας σε εκπόρνευση. Συνεπώς το αφήνει ως έχει. Να σέρνεται. Και οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτό το πεδίο είναι, περίπου, σαν να μην υπάρχουν. Απροστάτευτοι. Ανύπαρκτοι για το κράτος και τις υπηρεσίες του. Είμαστε σαν ένα μεγάλο χωριό που παριστάνει ότι δεν βλέπει τις πομπές του, δεν ακούει τα μυστικά του. Αυτό, βέβαια, έχει και την πλάκα του καθώς αναδεικνύει την υποκρισία του συντηρητισμού μας. Δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα, ακόμα και από αυτά με τον σταυρό στο χέρι, που να έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για την υφιστάμενη κατάσταση και τους ανθρώπους της. Είναι ένα θέμα που από τη μία αγγίζει διαχρονικά ταμπού και από την άλλη συντηρεί ένα τόσο μεγάλο μηχανισμό ώστε κανένας δεν τολμάει να απλώσει χέρι. Σημειώστε ότι το 2017 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάτι πήγε να κινήσει, αλλά η πρωτοβουλία έμεινε στο συρτάρι.

Η «Anora» λοιπόν, όχι ως ταινία, αλλά ως φυσικό πρόσωπο, περπατάει µε τα τακούνια της στο απέναντι πεζοδρόµιο. Συχνά είναι ταλαιπωρηµένη από το ξενύχτι. Στην τσάντα κουβαλάει ένα µασούρι από χαρτονοµίσµατα. Με αυτά πληρώνει το σουπερµάρκετ, µε αυτά και τον δικηγόρο που την εξυπηρετεί, έχοντας βρει έναν εικονικό εργοδότη για την πράσινη κάρτα. Επισήµως δεν υπάρχει ως σεξεργάτρια. Και αν εκλείψει, θα στενάξει κόσµος και, κυρίως, κοσµάκης. Πρέπει να είναι εδώ. Αλλά να µη φαίνεται. Αυτό που κάνει προσβάλλει τον κώδικα της ηθικής µας. Διότι µπορείς να πουλάς το µυαλό σου. Τότε είσαι έξυπνος. Μπορείς να πουλάς και την ψυχή σου. Είσαι αφοσιωµένος. Αν όµως πουλάς το κορµί σου, κάνεις πορνεία.