Ο Γιάννης Μπουτάρης, που οι φίλοι του θα αποχαιρετήσουν αύριο, ήταν ένας χωρίς αμφιβολία συναρπαστικός άνθρωπος. Λόγω της δουλειάς μου είχα την τύχη να γνωρίζω πολλούς έλληνες επιχειρηματίες με τους οποίους μας συνδέει η αγάπη για τους αθλητές και τα κατορθώματά τους. Τον Μπουτάρη δεν τον γνώρισα όμως για αυτό τον λόγο: μου τον γνώρισε η συγγραφέας και φίλη μου Μαρία Μαυρικάκη τον καιρό που έγραφαν μαζί τη βιογραφία του που έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Παττάκη με τον τίτλο «Η ζωή είναι τρύγος». Ακριβώς επειδή η γνωριμία μας δεν προέκυψε εξαιτίας κάποιας δικής μου επαγγελματικής υποχρέωσης, δεν γνώρισα ένα άνθρωπο που προσπάθησε να με πείσει για την αγάπη του για μια ομάδα ή για το είδος της προσφοράς του σε αυτή (όπως συνήθως συμβαίνει με πολλούς επιχειρηματίες που έχω γνωρίσει λόγω επαγγέλματος), αλλά συνάντησα αυγουστιάτικα έναν ωραίο τύπο που χαίρονταν τις διακοπές του όπως κι εγώ. Ο Μπουτάρης μου άφησε την εντύπωση πως ήταν άνθρωπος που γενικά ήξερε να χαίρεται. Ισως μια μεγάλη περίοδος διακοπών γεμάτη από απρόοπτα να ήταν και όλη η ζωή του. Ολες οι δυσκολίες της δεν αρκούσαν για να τον κάνουν να μην τη χαίρεται. Την έζησε με αξιοζήλευτο τρόπο καθώς χάρηκε ό,τι περισσότερο του άρεσε.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
