H απειλή

Μα πώς έχασαν ξαφνικά τη ζωή τους τόσοι άνθρωποι στην Ισπανία; Επεσαν θύματα κάποιου σπάνιου φυσικού φαινομένου; Αιφνιδιάστηκαν; Ηταν άτυχοι; Δεν υπάκουσαν στις οδηγίες των Αρχών;

Είναι γνωστό ότι η κλιματική αλλαγή δεν «πουλάει». Θεωρείται κάτι αόριστο, κάτι μακρινό και θεωρητικό, κάτι που δεν πιάνεται και δεν τρώγεται. Απαιτεί θυσίες, και για πράγματα που απαιτούν θυσίες συνήθως χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο. Υπονομεύεται και από διάφορους φαιδρούς, κάτι που δεν τους κάνει λιγότερο επικίνδυνους, οι οποίοι θεωρούν ότι το όλο ζήτημα είναι ανύπαρκτο ή εν πάση περιπτώσει μη ανθρωπογενές, και επικαλούνται άγνωστους επιστήμονες ή ανακριβή στοιχεία για να το «αποδείξουν».

Τι περίεργο: οι ουρανοί δεν τους ακούνε. Και ξαφνικά ανοίγουν, πέφτει τρομακτική βροχή, πλημμυρίζουν χωριά, διακόπτονται οι συγκοινωνίες, «παγιδεύονται άνθρωποι σαν τα ποντίκια» όπως είπε o δήμαρχος της πόλης Ουτιέλ, 90 χιλιόμετρα από τη Βαλένθια. Και μετράμε πτώματα. Ο φονικός απολογισμός των τελευταίων πλημμυρών στην Ισπανία ήταν ο χειρότερος στην Ευρώπη από το 2021, όταν πάνω από 200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από πρωτοφανείς βροχές στη Γερμανία και στο Βέλγιο. Και τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα, τα αρνητικά ρεκόρ θα σπάνε το ένα μετά το άλλο, ώσπου η κλιματική αλλαγή να αρχίσει να «πουλάει».

Οι επιστήμονες έχουν προειδοποιήσει εδώ και χρόνια ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα – που φυσικά πάντα υπήρχαν – θα γίνονται όλο και συχνότερα, όλο και σφοδρότερα, όλο και φονικότερα. «Με κάθε αύξηση της θερμοκρασίας κατά ένα δέκατο του βαθμού λόγω των ορυκτών καυσίμων, η ατμόσφαιρα συγκρατεί περισσότερη υγρασία, κάτι που προκαλεί εντονότερες καταιγίδες» εξηγεί στην El País η γερμανίδα κλιματολόγος Φριντρίκε Οτο, επικεφαλής του διεθνούς προγράμματος World Weather Attribution. «Οι φονικές πλημμύρες όπως αυτή στη Βαλένθια δείχνουν πόσο επικίνδυνη είναι η κλιματική αλλαγή με τη θερμοκρασία να έχει ανεβεί μόλις 1,3 βαθμό σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή».

Εύκολα διακρίνει έτσι κανείς σήμερα έναν άλλο κίνδυνο: από εκεί που θεωρούσαμε ότι η κλιματική αλλαγή είναι κάτι που δεν μας αφορά, ότι είναι ένα πρόβλημα των επόμενων γενεών και κάποιων μακρινών πληθυσμών, να αρχίσουμε να συνηθίζουμε τις καταστροφές και να μη μας κάνουν καμιά εντύπωση. Μέσα σε έναν μήνα και κάτι είχαμε τον τυφώνα «Helene» στη Φλόριντα (227 νεκροί), «Milton» στον Ατλαντικό (30 νεκροί και ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων) και τώρα τις πλημμύρες στην Ισπανία (70 νεκροί και δεκάδες εξαφανισμένοι μέχρι χθες το απόγευμα). Κάθε φορά σοκαριζόμαστε, κάθε φορά κάνουμε τον απολογισμό και μετά συνεχίζουμε τη ζωή μας. Οπως με τους σεισμούς.

Μόνο που αντίθετα με τους σεισμούς, όπου το μόνο που μπορούμε να μάθουμε είναι πώς να αντιδράμε, τα ακραία καιρικά φαινόμενα όπως τους καύσωνες, τις πυρκαγιές και τις πλημμύρες μπορούμε τουλάχιστον να τα αμβλύνουμε. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της απειλής.