Συναρτήσεις

Πλάι στους κλασικούς δείκτες που μετράμε ευμάρεια, χρέη, ανεργία και άλλα δεδομένα, υπάρχει πάντα η παιδική φτώχεια. Δείκτης που ανακλά στενά τα οικονομικά πεπραγμένα και πώς αυτά επιδρούν και στα παιδιά. Δείκτης όμως που μετρά και τους όρους προοπτικής, ευτυχίας και αν θέλετε – και με έναν τρόπο – την ίδια την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Υπό αυτή την έννοια τα στοιχεία που επισήμως εδόθησαν για τη χώρα μας είναι προφανώς θετικά. Οι δείκτες της γενικής παιδικής φτώχειας έχουν απομειωθεί από το περσινό έτος και αυτό προφανώς είναι σε θετική κατεύθυνση.

Παρ’ όλ’ αυτά και επειδή ακριβώς οι δείκτες που δείχνουν τη μη οικονομική φτώχεια παραμένουν υψηλοί, θα πρέπει οι στρατηγικές και της πολιτείας να ενταθούν στο πεδίο αυτό. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί ειδικοί πια συναρτούν ακόμα και την όξυνση της παραβατικότητας και της βίας ανηλίκων με τους όρους αυτούς: τη μη προοπτική για ευτυχία, τον θολό ή ρευστό ορίζοντα που πολλά νέα παιδιά βλέπουν στη σημερινή πραγματικότητα, ακόμη και την απουσία ελεύθερου χρόνου ή την ενδοοικογενειακή κατάσταση.

Η παιδική φτώχεια θα πρέπει να διαβαστεί ως ένας αυτοτελής δείκτης όπου πάνω σε αυτόν να προσαρμοστούν ή να χαραχθούν τομές και επιτακτικά μέτρα που θα βλέπουν το συλλογικό κάδρο. Στο επίκεντρο θα πρέπει να είναι εκτός του ελεύθερου χρόνου η υψηλή συνείδηση γονεϊκότητας και προφανώς ένα καλύτερο σχολικό και εκπαιδευτικό σύστημα. Η απόλυτα εξάλειψη της παιδικής φτώχειας είναι ένα μεγάλο στοίχημα για όλους.