Ελεγχος

Καταγγελίες για τον τρόπο που λειτουργούν τα αστυνομικά τμήματα της χώρας δημοσιοποιούνται η μία μετά την άλλη. Περιστατικά τα οποία προκαλούν ερωτήματα σχετικά με τη συμπεριφορά των οργάνων της τάξης – κάποιοι μιλούν ευθέως για αστυνομική αυθαιρεσία και βία, παρότι κατηγορίες τέτοιου τύπου είναι εξαιρετικά σοβαρές και πρέπει να στοιχειοθετούνται – απασχολούν εδώ και καιρό τον δημόσιο διάλογο.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων φανερώνουν πως έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στην κρατική υπηρεσία που είναι επιφορτισμένη με την ασφάλεια των πολιτών, στο ίδιο το κράτος, δηλαδή. Στη χειρότερη υποδηλώνουν την ύπαρξη ενός σοβαρότατου προβλήματος. Οποια εκδοχή κι αν διαλέξει κανείς να υιοθετήσει, σίγουρα δεν διαφωνεί πως είναι επιτακτική ανάγκη να χυθεί άπλετο φως σε όλες τις καταγγελίες. Γιατί μόνο έτσι θα αποδειχθεί τι πρέπει να κάνει η πολιτεία από εδώ και πέρα. Τόσο η διατήρηση της κοινωνικής τάξης όσο και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι προϋποθέσεις για την εύρυθμη λειτουργία κάθε ευνομούμενου σύγχρονου κράτους. Γι’ αυτό, είναι κρίσιμο το τελευταίο να χρησιμοποιήσει το πιο δυνατό όπλο που έχει: τον έλεγχο.

Πρέπει να ελεγχθεί εξονυχιστικά κάθε υπόθεση αλλά πρέπει και να ελέγχεται σε τακτικά χρονικά διαστήματα η ΕΛ.ΑΣ. σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να μπορεί η ηγεσία της να πείσει την κοινή γνώμη πως τηρεί απαρέγκλιτα τους κανόνες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι υπερβολές που ακούγονται τελευταία στη δημόσια σφαίρα, άλλωστε, έχουν τη ρίζα τους και στην απουσία ελέγχου.