Μετακινήσεις

Πολλές πόλεις της Ευρώπης εδώ και χρόνια έχουν αποφασίσει ότι θέλουν να διώξουν τα αυτοκίνητα από τους δρόμους τους – ή έστω να περιορίσουν τον αριθμό τους. Γι’ αυτό, επιβάλλουν αντίτιμο είτε για τη στάθμευση, είτε για την είσοδο των ΙΧ στο κέντρο τους τις ώρες αιχμής, προσπαθώντας έτσι να στρέψουν τους κατοίκους τους στη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς ή των ποδηλάτων. Αυτός ο κανόνας δεν ισχύει, όμως, στην Ελλάδα. Στην πλειονότητα των πόλεών της, ασχέτως του μεγέθους τους,  κυκλοφορούν περισσότερα αυτοκίνητα απ’ όσα μπορεί να αντέξει το οδικό τους δίκτυο.

Η χώρα μας έχει χάσει πολλές ευκαιρίες να γίνει φιλική προς τις «πράσινες» μετακινήσεις. Μοναδικές εξαιρέσεις τα Τρίκαλα, η Καρδίτσα, η Λάρισα και το Μεσολόγγι, που έχουν επενδύσει σε ένα εκτεταμένο και εύχρηστο δίκτυο ποδηλατοδρόμων. Τα τελευταία χρόνια ακολουθεί το παράδειγμά τους και η Πάτρα, επιχειρώντας να δημιουργήσει τις κατάλληλες υποδομές. Στην πρωτεύουσα, δυστυχώς, υπάρχουν συνολικά 80 χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων, σε διάφορους δήμους, τα οποία δεν συνδέονται μεταξύ τους, καθιστώντας απαγορευτική τη χρήση τους απ’ όσους θα ήθελαν να αφήσουν στην άκρη το αυτοκίνητό τους.

Εχει φτάσει επιτέλους η ώρα να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πρωτοπόρων ποδηλατουπόλεων του θεσσαλικού κάμπου. Περιφέρειες και δήμοι πρέπει να συνεργαστούν προκειμένου να προσφέρουν στους πολίτες εναλλακτικές οδούς μετακίνησης. Οποιος πράγματι ενδιαφέρεται για την αποσυμφόρηση των δρόμων αλλά και για το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των μετακινήσεων οφείλει να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να μοιάσουμε κάποτε στο Βερολίνο των 2.370 χλμ. ποδηλατοδρόμων.