Ακυρώσεις

Η Ελλάδα είναι μαγική χώρα. Τόσο μαγική, που πάντα οι κάτοικοί της βρίσκουν ευκαιρίες να τσακώνονται. Ευτυχώς, οι περισσότεροι καβγάδες γίνονται στο Διαδίκτυο. Δεν ανοίγουν κεφάλια. Είναι συμβολικοί.

Τελευταίος και πιο γερός καβγάς, η κόντρα για τον Αλέν Ντελόν, τον γάλλο ηθοποιό που πέθανε σε ηλικία 88 χρόνων.

Εγινε προσπάθεια να ακυρωθεί ο ηθοποιός επειδή ήταν ακροδεξιός, ομοφοβικός, σεξιστής. Ή επειδή δεν εκφράζει την ιδανική ανδρική ομορφιά για ΛΟΑΤΚΙ+. Ανατρίχιασα.

Στη συζήτηση περί προτύπων ομορφιάς δεν δύναμαι να ανταποκριθώ. Αλλά για την υποτιθέμενη ακροδεξιά ταυτότητα του ηθοποιού, που φαίνεται ότι φτάνει για να διαγράψει την κινηματογραφική του προσφορά, μπορώ να ψάξω πληροφορίες.

Τις περισσότερες τις βρίσκω στη γαλλική «Μοντ», σε ένα άρθρο του κριτικού κινηματογράφου Σαμουέλ Μπλουμενφέλντ, που φαίνεται χρειάστηκε και ο ίδιος να απαντήσει σε ανάλογους απολογισμούς στη χώρα του.

Ο Μπλουμενφέλντ διαλύει μερικές ζωτικές πλάνες. Ο Ντελόν ήταν υπέρ της θανατικής ποινής. Οπως ακριβώς στις προεδρικές εκλογές του 1974 και του 1981 ο Ζισκάρ Ντ’ Εστέν απέναντι στον Μιτεράν. Ή όπως το 1988 ο κεντρώος Ρεϊμόν Μπαρ. Και όπως το 2007 ο Νικολά Σαρκοζί.

Τον αποκαλούν λεπενικό. Αλλά ο Ντελόν, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, το 2016 είχε ψηφίσει τον Φρανσουά Φιγιόν των Ρεπουμπλικανών (του Σαρκοζί) στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Στον δεύτερο γύρο, όταν αντιμέτωποι βρέθηκαν ο Εμανουέλ Μακρόν και η Μαρίν Λεπέν, είπε ότι «έμεινε στο σπίτι». Δεν του άρεσε ο τρόπος που το κορίτσι συμπεριφερόταν στον πατέρα του, εξηγεί ο Μπλουμενφέλντ.

Ηταν λοιπόν λεπενικός – με τον πατέρα Λεπέν, με τον οποίο, στα 1980, σχετίζονταν. «Με κάποιες θέσεις του συμφωνώ, με κάποιες διαφωνώ», διευκρίνιζε το 1987 ο Αλέν Ντελόν. «Είναι φίλος πολλά χρόνια». Ομως εκείνη τη χρονιά είχε υποστηρίξει, μάλιστα με ενθουσιασμό, τον Ρεϊμόν Μπαρ.

Αλλά η δουλειά του Αλέν Ντελόν ήταν ο κινηματογράφος – και όταν χρειάστηκε δεν υπολόγισε την ιδεολογία.

Εύκολα συνεργάστηκε με τον φιλοκομμουνιστή και ομοφυλόφιλο ιταλό σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι, σε δύο αριστουργήματα, το «Ρόκο και τ’ αδέρφια του» και τον «Γατόπαρδο».

Και πρόθυμα επένδυσε, ως παραγωγός, στην ταινία «Μίστερ Κλάιν» του φυγάδα από την Αμερική λόγω των κομμουνιστικών ιδεών του, Τζόζεφ Λόουζι (το σενάριο της οποίας συνυπογράφουν οι αριστεροί Φράνκο Σολίνας και Κώστας Γαβράς).

Η δουλειά στην τέχνη, όπως και στην πολιτική, είναι πολύπλοκη. Κι είναι χουλιγκανισμός να πιστεύεις ότι ξεμπερδεύεις με σπουδαίες μορφές της ιστορίας χρησιμοποιώντας αφοριστικούς χαρακτηρισμούς, μάλιστα εν θερμώ.

Ποιος θα τολμούσε σήμερα να ακυρώσει τον Εζρα Πάουντ επειδή ήταν φασίστας; Ή τον Λουί Φερντινάν-Σελίν; Ή τον Αϊζενστάιν επειδή δόξασε τον Στάλιν;

Γιατί όμως κάποιοι το επιχειρούν; Εν τη αφελεία τους.

Επειδή πιστεύουν ότι μπορούν να επιβάλουν στον δυτικό κόσμο το δικό τους μέτρο. Τη δική τους αισθητική, φιλτραρισμένη από την ιδεολογία. Τον δικό τους σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Αστεία πράγματα.