Κυνική εργαλειοποίηση

Η διαμαρτυρία είναι πολύ εύκολο πράγμα, ιδίως σε μια δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα. Αυτοί που επωφελήθηκαν από τη μεγάλη απήχηση της Ορέστειας σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου, αλλά κι από τη μεγάλη μιντιακή της απήχηση, δεν πίστευαν ότι διακινδυνεύουν κάτι, ανοίγοντας μια παλαιστινιακή σημαία που παραπέμπει στη Χαμάς. Ομοϊδεάτες τους ή, έστω, συγγενείς, έχουν επαναλάβει στο παρελθόν ανάλογες πράξεις στην Επίδαυρο – και δεν είναι μακρινή η εποχή που, κάθε τόσο, μέλη του ΚΚΕ άπλωναν τις μπουγάδες τους με διάφορα συνθήματα στην Ακρόπολη.

Η διαμαρτυρία αυτού του τύπου, ένα πανό που απευθύνεται στο θυμικό του κόσμου, δεν ζητάει αναλυτές. Ζητάει οπαδούς. Οι συγκεκριμένοι  εγείρουν συναισθήματα κατά του Ισραήλ και, πιθανότατα, κατά της Δύσης, που θεωρούν ότι στηρίζει το Ισραήλ. Κανείς δεν αναρωτήθηκε έστω τι γίνεται με τους περίπου διακόσιους ομήρους που συνεχίζουν να κρατούν στην εμπόλεμη ζώνη οι άνδρες της Χαμάς, αυτοί που τον περασμένο Οκτώβριο εισέβαλαν σε περιοχές όπου ζούσαν και διασκέδαζαν ανυποψίαστοι άνθρωποι, σκοτώνοντας εν ψυχρώ, τρομοκρατώντας, βιάζοντας.

Μονόπλευροι και μονοδιάστατοι, δεν είχαν καν ένα σήμα, μια υποσημείωση, έστω κάτι να πουν για τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Οπαδοί μιας κυνικής εργαλειοποίησης ενός πολέμου, το περιεχόμενο του οποίου το συρρικνώνουν για να χωράει τις ιδέες τους, δεν νοιάζονται πια ούτε για τα προσχήματα.