Λούπα

Σε καμία προεκλογική περίοδο δεν ξεφεύγουμε από τη λούπα της γκρίνιας για τα πρόσωπα που έχουν κερδίσει στον αγώνα της αναγνωρισιμότητας από τα αποδυτήρια. Τα ειρωνικά σχόλια για τα βιογραφικά των ευρωπολιτευτών οι οποίοι έχουν κάνει καριέρα ως τηλεπερσόνες, έχουν εντυπωσιακό αριθμό ακολούθων στα σόσιαλ μίντια ή απλά είναι γνωστοί από τις αθλητικές τους επιδόσεις διατυπώνονται σε όλους τους τόνους.

Ωστόσο, τα γκάλοπ – και τελικά η κάλπη – αποδεικνύουν ότι τα παράπονα δεν είναι ειλικρινή, αφού τέτοιου είδους υποψήφιοι συνήθως μετακομίζουν στις Βρυξέλλες. Η περιοδικότητα του φαινομένου, μάλιστα, επιτρέπει στους πολιτικούς να υπερασπίζονται την επιλογή σελέμπριτις κάθε είδους ώστε να αυξήσουν τα ποσοστά των κομμάτων τους.

Ο Πρωθυπουργός, φερειπείν, επισήμανε ότι δεν στέλνουμε στην Ευρωβουλή «μόνο αναλυτές διεθνών σχέσεων ή πτυχιούχους ευρωπαϊκών σπουδών» γιατί εκεί «πρέπει να εκπροσωπούνται τάσεις, διαφορετικές απόψεις». Και – εύλογα – τόνισε πως είναι ευθύνη των ψηφοφόρων να κάνουν μια έρευνα προτού διαλέξουν ποιον θα σταυρώσουν. Εξίσου λογική ακούστηκε και η εξήγηση που έδωσε για τη μη επαναφορά της ευρωλίστας.

Σύστημα

Την προηγούμενη τετραετία στην κυβερνητική έδρα έγραψαν τα άρθρα ενός τέτοιου εκλογικού νόμου. Αλλά το σχέδιο έμεινε στο συρτάρι «για λόγους κινητοποίησης των πολιτών». Σύμφωνα με το πρωθυπουργικό σκεπτικό – με το οποίο δεν διαφωνούν αρκετοί στα αντιπολιτευόμενα επιτελεία – τώρα τρέχουν για το κόμμα 42 άνθρωποι, όχι μόνο οι πρώτοι της λίστας. Η αιτιολόγηση της απόφασης να διατηρηθεί ένα σύστημα το οποίο καθιερώθηκε το 2014 με μικροκομματικά κίνητρα είναι τουλάχιστον ειλικρινής: οι κομματικές έδρες θέλουν να δουλέψουν όσο το δυνατόν περισσότεροι μέχρι την ημέρα που θα στηθούν οι κάλπες.

Βέβαια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο της αλλαγής του τρόπου ανάδειξης των ευρωβουλευτών πριν από τις ευρωεκλογές του 2028. Μίλησε για ένα μεικτό σύστημα, το οποίο θα έχει και ενιαία λίστα καταρτισμένη από τον αρχηγό και κυνήγι του σταυρού. Η ιδέα καλύπτει όλα τα γούστα. Κι εκείνων που φαντάζονται μια ευρωομάδα ικανή να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Ευρωκοινοβουλίου και των άλλων που ανησυχούν για το «καλό του κόμματος».

Η πρόθεση να επαναληφθεί μια συζήτηση που έχει ξαναγίνει πολλές φορές χωρίς να καταλήξει στην ανάληψη νομοθετικής πρωτοβουλίας, όμως, υπογραμμίζει πως στις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις ο κομματικός πατριωτισμός βαραίνει πιο πολύ απ’ τον ευρωπαϊσμό.