«Να δώσουμε νέο νόημα στην Αριστερά»

Ο νέος υπεύθυνος στρατηγικού σχεδιασμού της Νέας Αριστεράς δεν είναι άγνωστος στους διαδρόμους της Βουλής: δεν υπήρχε ούτε ένας από το καφενείο έως το εντευκτήριο που να μη στάθηκε να χαιρετήσει το μεσημέρι της Πέμπτης τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, που έκλεισε δύο φορές τους λογαριασμούς του με το κόμμα (μία το 2015, όταν παραιτήθηκε, και μία το 2023, όταν το στήριξε δημόσια για τελευταία φορά), μίλησε στα «ΝΕΑ» για την ταυτότητα της Νέας Αριστεράς, για την κακοποίηση που ο όρος υπέστη την περίοδο 2015-2019, για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα: «Της Αριστεράς τής χρωστάμε, για την παράδοσή της και για την ιστορία της, να της δώσουμε νέο νόημα, περιεχόμενο και κατεύθυνση».

Ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του καλοκαιριού, στήριξες δημόσια τον ΣΥΡΙΖΑ. Είχες τότε στο μυαλό σου ότι ο δρόμος μπορεί να σε ξαναβγάλει στην ενεργό πολιτική;

Μετά τη συντριβή των πρώτων εκλογών συνειδητοποίησα ότι έκλεινε ένας ιστορικός κύκλος. Σκέφτηκα συναισθηματικά και ένιωσα την ανάγκη να κάνω εκείνη τη δήλωση παρά τις διαφωνίες μου. Θεωρούσα ότι αυτό έπρεπε να κάνω, ήταν ηθικό χρέος απέναντι σε μια παράταξη που στήριξα και αγάπησα, με την οποία είμαι κι εγώ αυτός που έγινα, μπαίνοντας και φεύγοντας. Δεν πάτησα το πόδι μου για να επιστρέψω στην πολιτική τότε. Αν ήθελα να το κάνω, είχα πολλές ευκαιρίες, δεν χρειαζόμουν τακτική, δεν επένδυα στην επιστροφή μου.

Τι ήταν αυτό που έκανε τη Νέα Αριστερά ελκυστική; Με όλους όσοι συμμετέχουν σήμερα είχες διαφωνήσει όταν έφυγες.

Αρχικά θεωρώ πολιτικά ορθή κίνηση την αποχώρησή τους. Ξέρω ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τον κατακερματισμό, όμως υπάρχουν στιγμές στις οποίες απαιτούνται πολιτικές τομές. Αν δεν κόψεις τον ομφάλιο λώρο με μια κατάσταση που λειτουργεί ως «μαύρη τρύπα», δεν μπορείς να υπηρετήσεις τον σκοπό σου. Ηταν ανάγκη να υπάρξει μια νέα αφετηρία, με κάποια χαρακτηριστικά που προϋπήρχαν στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως με αυτά που μέσα από μια αποτιμητική διαδικασία μάς επιτρέπουν να παράγουμε ένα νέο παράδειγμα πολιτικής. Οντως είχα διαφωνήσει, αλλά σήμερα είμαστε σε μια νέα περίοδο, με νέα καθήκοντα. Ας αποτιμήσουμε τις διαφωνίες του παρελθόντος για να φτιάξουμε ένα νέο υπόδειγμα.

Πώς μπορεί η Νέα Αριστερά να υπερβεί την κατηγορία των διασπαστών;

Θα ήταν στο συμφέρον όσων έφυγαν να περιμένουν για να πάρουν τη ρεβάνς, αλλά στην πραγματικότητα θα έμεναν σε έναν χώρο που θα τους ρουφούσε. Δεν τους το επέτρεπε η πολιτική τους ηθική, η άποψή τους να μείνουν σε έναν τέτοιο χώρο. Πολλοί με ρωτούν γιατί δεν έδωσαν πίσω τις έδρες τους: είναι άλλες οι περιστάσεις σε σχέση με τη δική μου περίπτωση, οι άνθρωποι αυτοί εξελέγησαν σε ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο από αυτό που κλήθηκαν να υπηρετήσουν μετά την εκλογή της νέας ηγεσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός που άλλαξε, όχι εκείνοι.

Πόση τύχη έχει ένα σχήμα που μετριέται οριακά στο 3% και θεωρείται «ΣΥΡΙΖΑ 2.0»;

Αυτή είναι η πιο κρίσιμη, στρατηγικής φύσης ερώτηση. Σε μεγάλο βαθμό, προϋπόθεση της επιτυχίας του εγχειρήματος είναι να φροντίσει να χτίσει τη δική του ταυτότητα. Να ανανεωθεί με νέες δυνάμεις και πρόσωπα που δεν είχαν την πολιτική και κοινωνική εμπειρία της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει μια ρευστοποίηση των πολιτικών ταυτοτήτων. Είναι πιο εύκολο να απευθυνθείς σε μεγαλύτερα ακροατήρια και να πείσεις όχι με την ετικέτα της Αριστεράς, αλλά για την ουσία των θέσεών σου. Για το πολιτικό περιεχόμενο, το πρόγραμμα, το ύφος, το ήθος, τη ρητορική – όχι με όρους επικοινωνίας. Αν το κάνεις όντας αριστερός, δεν έχεις να φοβηθείς, δεν έχεις να χάσεις.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για την Αριστερά σήμερα;

Πιστεύω ότι από το 2015 έως το 2019 υπήρχε μια κατάχρηση του όρου από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Το λέω με θλίψη για την Αριστερά, όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατήσει μια άγκυρα με τον πολιτικό χώρο από τον οποίο προερχόταν χρησιμοποιούσε καταχρηστικά την έννοια και της έκανε κακό. Ηθικό πλεονέκτημα, «πρώτη φορά Αριστερά» – είχα σιχαθεί να ακούω γι’ αυτά και να μη βρίσκω σύνδεση. Της Αριστεράς τής χρωστάμε, για την παράδοσή της και για την ιστορία της, να της δώσουμε νέο νόημα, περιεχόμενο και κατεύθυνση. Θα έπρεπε να πανηγυρίζει ακόμα και όταν δεν ακούγεται το όνομά της, κάθε φορά που κερδίζουν οι θέσεις της.

Πιστεύεις στις συνεργασίες στον προοδευτικό χώρο;

Οι πολιτικές διεργασίες που αφορούν την ενότητα δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι η κατάληξη μιας διαδικασίας που πρέπει να γίνει με κοινωνικούς όρους – με προοδευτικά μέτωπα απέναντι στη συντηρητική επέλαση και πολιτικό πρόσημο που εφάπτεται. Οι συνεργασίες με το μαχαίρι στον λαιμό, από τα πάνω, δεν πετυχαίνουν. Δεν είναι το πρόσωπο που λείπει, όχι ότι κι αυτό δεν έχει σημασία. Και είναι υγιές να υπάρχουν αντιπαραθέσεις, το θέμα είναι να ξέρεις ποιους θες να εκπροσωπήσεις και να έχεις βρει τον τρόπο να το κάνεις. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να συζητάμε, αν και υπάρχουν κόκκινες γραμμές, όπως η δημόσια παιδεία.

Σε ζητήματα όπως η ασφάλεια, όμως, πόσο εύκολο είναι να πείσει η Αριστερά;

Ειδικά σ’ αυτό μπορεί. Ασφάλεια είναι μόνο να αντιμετωπίζεις την εγκληματικότητα; Ή είναι επίσης να μπορείς να παίρνεις το τρένο και να φτάνεις στον προορισμό σου; Να μπορείς να μην πληρώνεις το απογευματινό χειρουργείο; Ολος ο προοδευτικός χώρος πρέπει ξανακερδίσει την ασφάλεια από τη συντηρητική της πλαισίωση – και μπορεί να την εξασφαλίσει πολύ καλύτερα στην πράξη.

Πάμε στον ΣΥΡΙΖΑ: η σημερινή στάση του Αλέξη Τσίπρα επιτρέπει διέξοδο την επόμενη ημέρα;

Ειλικρινά δεν ξέρω. Χαίρομαι που δεν είμαι κομμάτι αυτής της συζήτησης, στεναχωριέμαι για όσα συνέβησαν μέσα στο συνέδριο. Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει με απίστευτη ταχύτητα. Πολλοί λένε ότι ο Τσίπρας έχασε, και με μια πρώτη ανάγνωση ενδεχομένως να ισχύει. Τα πράγματα όμως δεν πρέπει να τα βλέπουμε στατικά. Η παρέμβαση ίσως θα έπρεπε να έχει γίνει νωρίτερα, ίσως ο ίδιος θα έπρεπε να αποτιμήσει συνολικότερα και βαθύτερα τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ.

Οταν οι σύντροφοί σου έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, κατηγόρησαν τον Στέφανο Κασσελάκη για τραμπισμό και νοοτροπία alt-right. Είχαν δίκιο;

Νομίζω έχουν δικαιωθεί σε βαθμό που και οι ίδιοι δεν περίμεναν.