«Δεν πρέπει να είναι εγωιστής ο καλλιτέχνης»

Η «Μποέμ», το διαχρονικό αριστούργημα του Τζάκομο Πουτσίνι, επιστρέφει σήμερα στην Εθνική Λυρική Σκηνή, επτά χρόνια μετά την τελευταία της παρουσίαση στην εμβληματική σκηνοθεσία του Γκρέιαμ Βικ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2021. Ο έρωτας ανάμεσα στον ποιητή Ροντόλφο και τη ράφτρα Μιμή με φόντο το παγωμένο χριστουγεννιάτικο Παρίσι ζωντανεύει ξανά και μεταφέρεται στην Αθήνα τού σήμερα με έναν καθαρά ελληνικό θίασο. Δίπλα στον Γιάννη Χριστόπουλο πρωταγωνιστεί η κορυφαία υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη, η οποία κάνει το ντεμπούτο της στον ρόλο της Μιμής.

«Ηταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη όταν μου το πρότειναν από την Εθνική Λυρική Σκηνή. Δεν μπορώ να πω ότι είχε πάει το μυαλό μου αμέσως, αλλά πολύ ευχάριστα το δέχτηκα γιατί το είδος της φωνής μου ως σοπράνο κολορατούρας έχει ένα άλλο ρεπερτόριο, ενώ ο ρόλος της Μιμής απαιτεί μια πιο λυρική φωνή. Ωστόσο, έχοντας κάνει κάποιους ρόλους που περνώντας από αυτούς οδηγείται κανείς και στη Μιμή, προχωρήσαμε με τους υπεύθυνους της Λυρικής σε αυτό το βήμα. Στην πορεία, φωνητικά δεν μπορώ να πω ότι με έχει δυσκολέψει περισσότερο, όμως με έχει απασχολήσει ερμηνευτικά. Είναι μια ηρωίδα η οποία ερωτεύεται, ζει πάρα πολύ όμορφες στιγμές με τον Ροδόλφο και με τους υπόλοιπους της παρέας, αλλά είναι από την αρχή άρρωστη και στο τέλος πεθαίνει. Αυτή η μεγαλειώδης μουσική του Πουτσίνι είναι τόσο δυνατή που ομολογώ ότι δύσκολα μπορώ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Ειδικά στην τελευταία πράξη που έχει τις τελευταίες στιγμές και ένα μικρό αριέτο, με έχει δυσκολέψει από την αρχή ώστε να συγκρατηθώ και να μην κλάψω, κάτι που είναι καταστροφικό για έναν τραγουδιστή της όπερας» αναφέρει η Βασιλική Καραγιάννη μιλώντας στα «Πρόσωπα».

ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗ. Με την «Μποέμ» τη συνδέει μια ιδιαίτερη σχέση αφού άριές της τραγούδησε ως νεαρή υψίφωνος στα πρώτα της βήματα στην όπερα. Ως επαγγελματίας πια, λίγα χρόνια νωρίτερα είχε δοκιμαστεί στον ρόλο της Μουζέτας όπου τώρα ντεμπουντάρει η Τσέλια Κοστέα, πριν αναμετρηθεί με τη Μιμή παραδομένη στη μαγευτική μουσική του Πουτσίνι. «Η μουσική του Πουτσίνι είναι πολύ μεγάλη, μεγαλειώδης. Να σημειώσουμε ότι είναι τόσο περιγραφική, τόσο ρεαλιστική που πάρα πολλοί συνθέτες στον κινηματογράφο έχουν εμπνευστεί ή έχουν επηρεαστεί πάρα πολύ από αυτή. Στην “Μποέμ”, ειδικά αν ξέρεις και λίγο την υπόθεση, μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να καταλάβεις από τη μουσική σε ποιο σημείο της υπόθεσης βρίσκεται. Είναι τόσο χαρακτηριστική της κατάστασης, των συναισθημάτων και της εξέλιξης της υπόθεσης που πραγματικά μόνο ακούγοντάς την μπαίνεις στην καρδιά του έργου» τονίζει η σοπράνο.

Με τη φετινή παρουσίαση της «Μποέμ», η Λυρική τιμά τη μνήμη του Γκρέιαμ Βικ, ο οποίος με τη σύγχρονη σκηνοθεσία του ανέδειξε στην ουσία του έργου κάτι το οικουμενικό ώστε να ταιριάζει σε κάθε εποχή. «Παρόλο που το έργο πρωτοπαίχτηκε το 1896, τη σήμερον ημέρα σε μια σύγχρονη σκηνοθεσία δεν σε ενοχλεί τίποτα, δεν σου λείπει απολύτως τίποτα. Πραγματικά οι καταστάσεις αυτές που δείχνει είναι διαχρονικές, νομίζω όσο υπάρχει ο άνθρωπος πάνω στον πλανήτη. Δυστυχώς υπάρχει ακόμα η φτώχεια, αν και θα προτιμούσαμε να μην υπάρχει γιατί είναι ένα μεγάλο αγκάθι στον σύγχρονο πολιτισμό. Θα έπρεπε πρώτα αυτά τα θέματα να έχουν λυθεί παρά όλα τα υπόλοιπα. Και η αρρώστια φυσικά. Οταν ο άνθρωπος έχει πατήσει στο φεγγάρι, θα έπρεπε να έχει φτάσει σε σημείο να έχουν εξαλειφθεί και οι αρρώστιες. Ο έρωτας πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει. Μουσικά, όπως είναι γραμμένο το έργο από τον ίδιο τον Πουτσίνι, σήμερα με τα κουστούμια τα σύγχρονα δεν σε ενοχλεί, είναι τόσο ωραία σκηνοθετημένο, λέξη προς λέξη, εντελώς κινηματογραφικά, που πραγματικά δεν σου λείπει τίποτα. Είναι πιστεύω πάρα πολύ όμορφη αυτή η εκδοχή» υπογραμμίζει η πρωταγωνίστρια.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Ο ΘΕΑΤΗΣ. Στην εξέλιξη του έργου ξεδιπλώνεται όλη η παλέτα των συναισθημάτων των ηρώων, η ανεμελιά, η χαρά, ο μεγάλος έρωτας και η απόγνωση, στοιχεία που η Βασιλική Καραγιάννη θέλει να περάσει στους θεατές. «Φεύγοντας ο θεατής θέλω πρώτα απ’ όλα να έχει ευχαριστηθεί το θέαμα, τις ερμηνείες και να έχει αισθανθεί, να έχει νιώσει μέσα του. Μακάρι και να συγκινηθεί, να γελάσει με την καρδιά του και να γεμίσει η ψυχή του ώστε να λαχταρά την επόμενη τέτοια συνάντηση καλλιτεχνική. Προσωπικά, θέλω να υπηρετήσω μουσικά και φωνητικά τον ρόλο με την καλύτερή μου δυνατή επίδοση, αλλά κυρίως με την καλύτερη δυνατή ερμηνεία. Θέλω δηλαδή να περάσω στις πρώτες πράξεις τον έρωτα, το φλερτ, την αγάπη και τη χαρά της δεύτερης πράξης, που είναι Χριστούγεννα και γιορτάζουν όλοι, τα παιδιά, οι πρωταγωνιστές, οι χορωδοί. Και μετά να δώσω τη μεγάλη αντίθεση των συναισθημάτων με την αρρώστια της Μιμής και με την ερμηνεία μου να κάνω τον κόσμο να νιώσει πόσο ανθρώπινο είναι το να θέλει να κλάψει και να γελάσει ταυτόχρονα. Θέλω να συγκινήσω το κοινό με την ερμηνεία μου πρώτα από όλα. Πάντα αυτός είναι ο σκοπός μου. Θέλω να μην είμαι η καλλιτέχνις που θα δείξει τη φωνή της. Δεν πρέπει να είναι εγωιστής ο καλλιτέχνης. Πρέπει να μοιράζεται. Σε οποιονδήποτε ρόλο, είτε τον έχω ξανακάνει, είτε είναι ντεμπούτο μου, όπως με τη Μιμή, θέλω να μοιραστώ τα συναισθήματα που νιώθω πάνω στη σκηνή. Είναι μεγαλείο το να μπορείς να ερμηνεύεις αυτά τα αριστουργήματα του λυρικού ρεπερτορίου» καταλήγει η σοπράνο.