Ορμή

Δεν χρειάζεται μαθηματικό μυαλό για να προσέξει κανείς πως η λειασμένη εκσυγχρονιστική προσπάθεια θα απέχει πολύ από τα ευρωπαϊκά στάνταρντς – κοντά στα οποία διακήρυτταν οι κυβερνώντες πως θέλουν να φέρουν τη χώρα ως στο τέλος της δεύτερης τετραετίας.

Ούτε έντονη αντιπολιτευτική διάθεση για να επισημάνει ότι αυτά τα 54 εκατ. ευρώ θα αφαιρεθούν από τις κοινωνικές δαπάνες που υποσχέθηκαν να αυξήσουν χάρη στα έξτρα έσοδα από την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Κατά τον υποστηρικτικό στην κυβέρνηση αντίλογο, όμως, γίνεται ένα πρώτο, καθόλου αυτονόητο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, βήμα. Οι δε γνώστες της κάψας που επικρατεί σε μια κυβερνητική κουζίνα επιμένουν ότι έστω και μικρές αλλαγές που είναι εφικτό να εφαρμοστούν είναι προτιμότερες από τα μεγαλεπήβολα σχέδια τα οποία θα μείνουν στα χαρτιά των ΦΕΚ.

Αν έχουν αξία οι παραπάνω αντικρουόμενες απόψεις για τη μεταρρυθμιστική ορμή της κυβέρνησης – μια και για μερικούς κι ο παραμικρός φόρος σε μια προνομιακή για τη ΝΔ εκλογική κατηγορία την αποδεικνύει, ενώ για κάποιους το τελικό κείμενο του συγκεκριμένου σχεδίου νόμου την αναιρεί –, αυτή είναι πως θυμίζουν ότι το επίτευγμα του ενός συχνά είναι η αποτυχία του άλλου.