Τα πιο εμβληματικά έργα είναι αυτά που αλλάζουν τη γειτονιά

Με όραμα να μετατραπεί η Αθήνα σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή μητρόπολη υπερήφανη όχι μόνο για το αρχαίο της μεγαλείο αλλά και για τον σύγχρονο τρόπο ζωής της, ο δήμαρχος της πόλης Κώστας Μπακογιάννης διεκδικεί στις εκλογές της 8ης Οκτωβρίου δεύτερη θητεία στον δήμο. Στόχος του, όπως λέει, να είναι ο δήμαρχος που σήκωσε ψηλά 129 γειτονιές κι άνοιξε αυτόν τον δρόμο για την Αθήνα, «γιατί η Αθήνα είναι οι γειτονιές της. Και οι γειτονιές είναι η Αθήνα».

Ποιο από τα έργα που υλοποιήθηκε στην τρέχουσα θητεία θα χαρακτηρίζατε εμβληματικό;

Ενδεχομένως να περιμένετε ότι θα σας πω το Σύνταγμα, την Ομόνοια, την Πανεπιστημίου, το Θέατρο του Λυκαβηττού ή τη Διπλή Ανάπλαση. Θα σας πω, όμως, την αναβάθμιση που κάνουμε στο δίκτυο ηλεκτροφωτισμού, με φώτα Led. Συνολικά 43.500 φώτα, τα οποία, αυτή τη στιγμή που συζητάμε, αλλάζουν, σε όλη την πόλη, από άκρη σε άκρη: από τον Προμπονά μέχρι το Δουργούτι και από την Κολοκυνθού μέχρι την Ελληνορώσων. Σε κάθε γειτονιά.

Τι σημαίνει αυτό; Καλύτερος φωτισμός, περισσότερη ασφάλεια στην πόλη, με οικονομία και διάρκεια. Μακάρι όλα τα έργα που κάνουμε να είχαν το αποτέλεσμα αυτού του μεγέθους. Και εξηγούμαι. Πρώτον, τρομερή εξοικονόμηση ενέργειας. Το γεγονός ότι μπορέσαμε να μειώσουμε οριζόντια τα δημοτικά τέλη κατά 5% πέρυσι και 5% φέτος, το κάναμε ακριβώς επειδή βοηθούν τέτοια έργα. Δεύτερον, αυτοματισμοί. Πλέον, δεν χρειάζεται να καλέσετε τον δήμο όταν βλέπετε μια σβησμένη λάμπα. Φαίνεται αυτόματα και μπορούμε να ανταποκριθούμε. Και τρίτον – πολύ σημαντικό – περισσότερο φως. Το φως σε μία πόλη, όπως η Αθήνα, δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Είναι στην «καρδιά» της καθημερινότητας του Αθηναίου και της Αθηναίας.

Επειδή μιλήσατε για ασφάλεια, πόσο κοντά είμαστε στο να δούμε στους δρόμους της Αθήνας τον αστυνομικό της γειτονιάς;

Η συζήτηση για την καθημερινότητα πρέπει να ξεκινά και να τελειώνει με την ασφάλεια. Τα καλά νέα είναι ότι είχαμε μία πολύ ουσιαστική συνάντηση με τον νέο υπουργό, τον κ. Οικονόμου, με τον οποίο συμφωνήσαμε σε τρία πράγματα. Πρώτον, πως πρέπει να ενισχυθεί η αστυνόμευση στις γειτονιές της Αθήνας. Δεύτερον, πως η αστυνομία είναι έτοιμη να αξιοποιήσει τα λεγόμενα «εποπτικά μέσα», δηλαδή κάμερες – υπάρχουν πλέον κάμερες, οι οποίες ακόμη και την ηχορύπανση μπορούν να καταγράψουν. Και τρίτον, ότι μπορούμε να ενισχύσουμε και να εμβαθύνουμε τη συνεργασία του δήμου με την Ελληνική Αστυνομία. Προσωπικά εμένα αυτό μου γεννάει αισιοδοξία. Βεβαίως, όπως ξέρετε, είναι μία μάχη, την οποία δίνω από την πρώτη μέρα. Εχουμε κάνει βήματα, αλλά έχουμε ακόμη πάρα πολλά να κάνουμε, ένα πραγματικό βουνό να ανέβουμε, αν θέλουμε να φτάσουμε στην προληπτική, κοινοτική αστυνόμευση, δηλαδή στον αστυνομικό της γειτονιάς.

Η Αθήνα είναι μια καθαρή πόλη;

Η Αθήνα είναι πολύ καθαρότερη από ό,τι ήταν στο παρελθόν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμη πολλά να αλλάξουμε, έχουμε δρόμο μπροστά μας.

Ανοιξε ο νέος σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων, το πιο σημαντικό έργο, το οποίο δεν το βλέπει ο πολίτης, αλλά είναι ένα έργο υποδομής, έργο ουσίας. Προχωράμε με τους υπόγειους κάδους σε 350 σημεία σε όλη την πόλη, διαρκώς εκσυγχρονιζόμαστε και δίνουμε πολύ μεγάλη έμφαση στην ανακύκλωση με στόχο μέχρι το 2028 να φτάσουμε στο 40%. Στη μάχη με τη μουτζούρα, κάθε δημοτική κοινότητα έχει πλέον δικό της ειδικό συνεργείο – επτά νέα σύγχρονα μηχανήματα – για το λεγόμενο anti-tagging. Είναι μία συνεχής προσπάθεια.

Μεγάλος Περίπατος: ένα έργο, μεγάλη ταλαιπωρία και πολλή κριτική…

Είναι ένα έργο, το οποίο έχει συζητηθεί περισσότερο από όλα τα άλλα και γι’ αυτό έχω μιλήσει πάρα πολύ ανοιχτά. Εχω κάνει και την αυτοκριτική μου. Γιατί μπορεί η Ομόνοια να τελείωσε γρήγορα και στην ώρα της και να έχουμε μία Πλατεία ξανά, μπορεί το κάτω κομμάτι της Πλατείας Συντάγματος να τελείωσε και να έχει ενώσει ξανά την Πλατεία, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Πανεπιστημίου άργησε πάρα πολύ. Αργησε και ταλαιπώρησε.

Βεβαίως, νομίζω ότι αν κάνετε τώρα μία βόλτα στην Πανεπιστημίου θα διαπιστώσετε ότι το αποτέλεσμα ανταμείβει. Είναι ένας πράσινος διάδρομος, με πυκνές δενδροφυτεύσεις, με νέα ψυχρά υλικά, επιτέλους με υποδομές για ανθρώπους με αναπηρία που δεν υπήρχαν στο παρελθόν, με τρεις ροές – για πρώτη φορά στην Αθήνα – για τα απορρίμματα.

Εχετε δηλώσει πως και στην Αθήνα καλό θα ήταν να υπάρξει ένα «κίνημα τραπεζοκαθισμάτων». Η δημοτική Αρχή δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα;

Οχι, δεν επαρκεί η Δημοτική Αστυνομία αν θέλουμε να κάνουμε γρήγορα. Τα καταστήματα είναι χιλιάδες κι οι αστυνομικοί λίγοι. Και δεν παρανομούν μια φορά. Δεν φορτώνουμε, όπως λένε, το πρόβλημα στην πλάτη των πολιτών. Ζητάμε βοήθεια «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Η Δημοτική Αστυνομία είναι εκεί έξω, κάνει συνεχώς ελέγχους. Πλέον, για πρώτη φορά σφραγίζουμε κιόλας δεκάδες καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, ακόμη και τώρα προεκλογικά. Ομως, χρειαζόμαστε τη συνεργασία των πολιτών, να μας υποδεικνύουν τα μαγαζιά που ενδεχομένως «εκτροχιάζονται», να γίνει κοινό κτήμα ότι ο δημόσιος χώρος είναι δημόσιος χώρος όλων, τον μοιραζόμαστε, όπως μοιραζόμαστε και τον αέρα που αναπνέουμε. Το έργο μας ενώνει, αυτό λέμε και για τα τραπεζοκαθίσματα.

Μια δεύτερη θητεία Μπακογιάννη για ποιο έργο θα μπορούσε κάποιος να τη μνημονεύει;

Ξέρετε, η Αθήνα είναι οι γειτονιές της. Και οι γειτονιές είναι η Αθήνα. Και οι 129. Γίνομαι κουραστικός και μονότονος, επαναλαμβάνοντας πάντοτε ότι την πόλη πρέπει να τη βλέπουμε από τα κάτω. Θέλω να είμαι ο δήμαρχος που σήκωσε ψηλά 129 γειτονιές, άνοιξε αυτόν τον δρόμο για την Αθήνα.

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, λέμε ότι πρέπει να έχουμε μια παιδική χαρά σε 10 λεπτά περπάτημα από κάθε σπίτι ή ότι πρέπει να έχουμε έναν χώρο πρασίνου σε 15 λεπτά περπάτημα από κάθε σπίτι και ότι προφανώς η παιδική χαρά πρέπει να είναι ασφαλής και πρέπει να είναι σύγχρονη και ο χώρος πρασίνου να είναι ευρωπαϊκός. Αυτό, λοιπόν, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.

Οταν λέμε ότι έχουμε αναβαθμίσει τα πεζοδρόμια σε 50 οδούς και ότι θέλουμε να επεκτείνουμε αυτό το δίκτυο, να φτάσουμε τα 400, ή όταν λέμε ότι θέλουμε νέους χώρους πρασίνου, νέους ελεύθερους χώρους, η κοινωνία «συνέχεται». Το κάνουμε στο Κοροπούλη στα Σεπόλια όπου γκρεμίσαμε ένα εργοστάσιο για να δημιουργήσουμε ένα νέο πάρκο 4 στρεμμάτων. Θα το επαναλάβουμε, μεταξύ άλλων, στο κτίριο των ΚΤΕΛ της Λιοσίων. Αυτά είναι τα πολύ σημαντικά. Ο δημόσιος χώρος επινοείται και γίνεται, αυτό είναι το μήνυμα.

Για μένα τα πιο εμβληματικά έργα είναι αυτά που μένουν. Και ποια είναι αυτά που μένουν; Οχι αυτά που αναγκαστικά αλλάζουν την πόλη, αλλά αυτά που αλλάζουν τη γειτονιά.

Κοιτάξτε, η Αθήνα είναι μια δύσκολη, στριμωγμένη και στοιβαγμένη πόλη, δεν έχει νόημα τώρα να ωραιοποιούμε τα πράγματα επειδή είμαστε μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές. Εχουμε έρθει αντιμέτωποι με δεκαετίες κακού και πρόχειρου σχεδιασμού. Αισθάνομαι κάποιες φορές ότι ο μέσος Αθηναίος είναι σαν να θέλει να βάλει μια πανοπλία για να βγει έξω. Εμείς τι θέλουμε να κάνουμε, ποια είναι η δική μας δουλειά ως δήμος; Να ανακουφίσουμε, να φροντίσουμε, να διευκολύνουμε. Κι όπου μπορούμε να ρυθμίσουμε.

Επειδή κυκλοφορώ κάθε μέρα έξω στις γειτονιές – και σίγουρα όχι τώρα λόγω εκλογών, αλλά από την πρώτη μέρα – μπορεί να μου μιλήσει κάποιος για το γήπεδο του Παναθηναϊκού, αλλά πιο συχνά θα μου πουν για την παιδική χαρά στου Γκύζη ή για το πεζοδρόμιο στο Παγκράτι ή για το γηπεδάκι στα Σεπόλια. Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτός είναι ο πολιτισμός. Είναι ο πολιτισμός της καθημερινότητας.

Αρα, η Αθήνα του 2030 θα είναι…

Μια σύγχρονη ευρωπαϊκή μητρόπολη, η οποία δεν θα είναι μόνο υπερήφανη για το αρχαίο της μεγαλείο, για την Ακρόπολη, αλλά θα είναι περήφανη και για τον σύγχρονο τρόπο ζωής της. Δεν θα είναι μια πόλη η οποία τα έχει όλα λυμένα. Καμία πόλη στον κόσμο δεν τα έχει όλα λυμένα και σίγουρα η Αθήνα το 2028 δεν θα τα έχει όλα λυμένα. Αλλά αν μη τι άλλο θα είναι μια πόλη, η οποία προχωράει και εξελίσσεται. Το βλέπετε και τώρα, η Αθήνα του 2023 δεν έχει καμία σχέση με την Αθήνα του 2019.

Η συζήτηση το 2019 ήταν για τα αυτονόητα, τα οποία μας έλειπαν. Για τους κάδους, για τα πεζοδρόμια, για τα γηπεδάκια, για τις παιδικές χαρές. Πλέον, έχουμε επιλύσει πολλά αυτονόητα χωρίς να λέω ότι τα έχουμε αντιμετωπίσει όλα κι έχουμε τον τρόπο να ανέβουμε σκαλοπάτι, να ανοίξουμε νέα μέτωπα, να πάμε λίγο ψηλότερα στην ποιότητα ζωής.

Ο Κασιδιάρης γιατί μπορεί να είναι υποψήφιος δήμαρχος, ενώ δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος βουλευτής; Η υποψηφιότητά του, που έχει και ένα παρελθόν σε αυτό τον δήμο, δημιουργεί ανησυχία;

Το 2023 το κόμμα που στηρίζει τώρα τον νεοναζί έλαβε το μισό ποσοστό από ό,τι πήρε ο ίδιος το 2019. Και το 2019 ο ίδιος πήρε το μισό ποσοστό από ό,τι πήρε το 2014. Λοιπόν, είναι πάρα πολύ ξεκάθαρο ότι η Αθήνα είναι μια δημοκρατική πόλη με μια πολύ σκληρή ραχοκοκαλιά, η οποία δεν αντιστέκεται απλά, ορθώνεται και ξεπερνά. Στα χαμηλά, στη γειτονιά, το έργο που ενώνει το μίσος ξεριζώνει, για να κλείσω με ένα σύνθημα που με εκφράζει απόλυτα.