Το όγδοο θαύμα

Ασυνεπείας ουν το ανάγνωσμα. Και δη για το 3ο μέρος των Ολυμπιακών της Σβάστικας, μεταφέρουμε σβάστικες και Αδόλφους από το 1936 στο σήμερα. Και μάλιστα όχι μόνον στη Γερμανία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για αυτό λοιπόν οι σβάστικες όλων των χρωμάτων και όλων των ισμών και δογμάτων αποτελούν πλέον ασφαλέστατη πυξίδα για την πορεία των πρωταθλημάτων του λαοφιλέστερου αθλήματος στον πλανήτη. Ενός αθλήματος που αποδεικνύει τη δυναμική του ανά πάσα στιγμή, και που κυριολεκτικά ορισμένες φορές ανεβοκατεβάζει ακόμα και κυβερνήσεις. Ούτω πως οι έχοντες και κατέχοντες, του τι ακριβώς συμβαίνει, επαναλαμβάνουν τη ρήση: «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε αλλά το ποδόσφαιρο μένει». Και μένει και βασιλεύει!

Κι αυτό βέβαια το ξέρουν πάρα πολύ καλά τα λογής-λογής περιθώρια. Είναι πράγματι μια διαχρονική άσκηση ετοιμότητας στη διαχείριση του αθλήματος. Και ομολογουμένως τα καταφέρνουν μια χαρά, παρά τους εξορκισμούς κράτους και διοικητικών οργάνων. Παρά τον θυμό κρατούντων και προεδρευόντων, τα υπόγεια αυτά ρεύματα καλά κρατούν. Δημιουργώντας μάλιστα μια παράλληλη αίσθηση βαθέος κράτους στην ιστορία ποδόσφαιρο. Και αυτό το διαβάζεις στους περιδεείς προέδρους μεγάλων σωματείων. Οι οποίοι, έχοντας βαθύτατη γνώση των εν λόγω ανεξέλεγκτων, και εν πλήρη αδυναμία διαχειριστέων μεγεθών, προσπαθούν να τα κρατούν χορτάτα και εν μερική υπνώσει. Αυτό εξάλλου διαβάζει κανείς στα έσχατα γεγονότα της Φιλαδέλφειας, όπου οι απόντες ήταν το ελληνικό κράτος, και οι παράγοντες, επώνυμοι και ανώνυμοι. Απαντες σκαρφαλωμένοι στο κλαρί του κουκουρούκου, και με καρφωμένο το κινητό στ’ αφτί, του τι συμβαίνει. Με την έκδηλη αγωνία της μη οχλήσεως ούτε των ημετέρων ούτε των αλλοδαπών Αδόλφων.

Εάν όντως, βεβαίως-βεβαίως, τους απασχολούσε το γεγονός, θα είχαν επαρκή πληροφόρηση και θα προετοίμαζαν το έδαφος προ της αναμετρήσεως. Και είχαν τη δύναμη οι δικέφαλοι παράγοντες και οι ακέφαλοι επικεφαλής σε αγαστή συνεργασία με το κράτος, να προστατέψουν και να προφυλάξουν. Δυστυχώς, ούτε οι μεν είχαν τη διάθεση, ούτε ο κράτος την πρόθεση. Ούτω πως τα πάντα αφέθησαν κυριολεκτικά στην κακομοίρα τους. Το μεγάλο βεβαίως-βεβαίως ερωτηματικό κρύβεται στο ερωτηματικό «γιατί;». Σ’ αυτό την απάντηση μπορούν να τη δώσουν μόνον οι ίδιοι. Αλλά ένα είναι βέβαιον: ουδείς θα ξεκλειδώσει την ουσία των πραγμάτων. Και ο λόγος είναι δυστυχώς γόρδιος δεσμός. Το πάντρεμα διοικήσεων με όλα αυτά τα εκτρώματα. Συγκοινωνούντα δοχεία στα οποία οι απαντήσεις κρύβονται πίσω από τη φράση του λαού «φοβάται ο Γιάννης το θεριό…». Αλλά συνήθως το θεριό δεν φοβάται κανέναν Γιάννη. Κι αυτό το ξέρουν αμφότεροι.

Γι’ αυτό λοιπόν, σε πολλούς, από τους κατά καιρούς επωνύμους ταγούς σωματείων, μια ρήση οδοιπορούσε μαζί με την ανάληψη καθηκόντων: «Σ’ αυτό το δωμάτιο υπάρχει μόνον είσοδος. Η έξοδος μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί». Και τα γεγονότα, το ένα μετά το άλλο επαληθεύουν αυτή τη ρήση. Δύο δεκαετίες στο τιμόνι του μεγάλου αθηναϊκού συλλόγου, οι Βαρδινογιάννηδες δώσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Δυστυχώς, ο θάνατος του Θόδωρου έκοψε τους ομφάλιους λώρους. Από κει και μετά ήταν θέμα χρόνου η υποδοχή που επεφυλάχθη στον ταγό της μεγάλης οικογένειας, ένα απόγευμα με την οικογένειά του από καθάρματα της Θύρας 13. Δεν ξαναπάτησε στο γήπεδο. Ιδια μοίρα, λίγο-πολύ, και σε ερυθρόλευκους ηγέτες, από τον καιρό του πολυνίκη Νταϊφά μέχρι την εποχή του Κόκκαλη. Ο οποίος απεχώρησε τη στιγμή που θα έπρεπε να απολογηθεί στο θεριό… Μια από τα ίδια, στον ΠΑΟΚ, στην ΑΕΚ. Βολοδέρναν δεκαετίες ολόκληρες από το μηδέν στο άπειρο, και κάθε επίδοξος πρόεδρος έφευγε βράδυ τρέχοντας.

Ολα αυτά βρικολακιάζουν πάνω από το κεφάλι ανθρώπων, οι οποίοι ματώνουν οικονομικά για να προσφέρουν το κατά δύναμιν. Και που δυστυχώς ζούνε κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη ενός κόσμου που λειτουργεί πρώτα απ’ όλα υπό την επιρροή ουσιών, και δεύτερον, που είναι καψούρηδες, μόνον με την άρρωστη ανάγκη τους. Από κει και μετά, λάδι στη φωτιά τα εγκληματικά λάθη ομοσπονδιών, οι διαιτητικές ασυδοσίες, και πολλές φορές οι δικαιολογημένες εκρήξεις υπευθύνων των συλλόγων. Το δυστυχώς τραγικότερο απ’ όλα είναι ότι το άρρωστο αυτό περιθώριο, σε κάθε έκφραση της πολιτειακής ζωής μας αποθεώνει τους εγκληματίες ομοχώριούς του. Τεράστιο πανό στο στάδιο Γ. Καραϊσκάκης για τον δολοφόνο, πράσινο χούλιγκαν εδώ και κάποια χρόνια. Κάτι παρόμοιο θα διαβάσεις περιδεής σε 2 χρόνια για τους δολοφόνους του Καμπανού. Κι αν αποδειχθεί ότι ο δολοφόνος του Μιχάλη ήταν Παναθηναϊκός, θα έρθει αγώνας και ένα τεράστιο πανό θα χαιρετίζει τον συγκεκριμένο μαχαιροβγάλτη.

Κι όλα αυτά δυστυχώς όχι μόνον ελληνικά φαινόμενα, μαστίζουν όλον τον ποδοσφαιρικό πλανήτη και καθιστούν terra incognita το κάθε πρωτάθλημα. Με τρόμο κάθε χρόνο οι Μαρσεγέζοι, οι Βρυξελλάροι, οι Λονδρέζοι, οι Ναπολιτάνοι, οι Ρωμαίοι της Λάτσιο, οι υπεύθυνοι του Ερυθρού Αστέρα, της Παρτίζαν, η Δυναμό του Ζάγκρεμπ, αναμένουν την έναρξη πρωταθλημάτων και επισήμως ουδέποτε έρχονται σε επικοινωνία και συνεννόηση με τους αγκυλωτούς σταυρούς. Και τούτο για έναν λόγο και μοναδικό: ποτέ δεν ξέρεις ποιες είναι οι υπόγειες διαδρομές τους, και κάθε επικοινωνία μαζί τους εκλαμβάνεται σαν μορφή υποταγής κάθε νόμιμης εξουσίας απέναντι σε ένα παρακράτος που βιώνει την ύπαρξή του μέσα από τον τρόμο που παράγει και μέσα από τις αναμενόμενες απόπειρες επικοινωνίας και συνεννοήσεων των διοικήσεων των συλλόγων οι οποίες κρύβουν μόνον φόβο. Πρωταθλημάτων λοιπόν ο βατήρας εκκινήσεως και η αβελτηρία καραδοκεί, οδηγώντας τους βαθιά σκεπτόμενους να θεωρούν την ολοκλήρωση πρωταθλημάτων, ιδιαίτερα όταν έχουν να κάνουν και με ηθικά διάτρητες εθνικές ομοσπονδίες, να μοιάζουν με όγδοο θαύμα!