Ολική επαναφορά

Η αναμενόμενη νίκη της ΝΔ στην Ελλάδα μετά την επικράτηση του ΑΚΡ στην Τουρκία στις αντίστοιχες επαναληπτικές εκλογές, επαναφέρει ακέραιο το ψυχροπολεμικό σκηνικό της τελευταίας τετραετίας. Το 2022 η πιθανότατη εκτροπή (με ευθύνη της Τουρκίας) των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε θερμό επεισόδιο ή και σε πολεμική σύρραξη, απετράπη λόγω των σεισμών στην Τουρκία. Επειτα από μία βραχεία ανάπαυλα, και παρά την ανθρωπιστική βοήθεια που έσπευσε (και ορθώς) να παράσχει η Ελλάς, η Τουρκία έχει ήδη επαναφέρει το σύνολο των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο, συνοδεύοντάς τες μάλιστα με τις απαραίτητες πολεμικές απειλές. Η Τουρκία δύσκολα θα προχωρήσει σε πολεμική σύγκρουση, η οποία μπορεί πολύ εύκολα να αποβεί εις βάρος της και να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στην ίδια. Σκοπός της είναι διά του εκφοβισμού να επιτύχει αναθεώρηση του υφισταμένου καθεστώτος και να αποσπάσει γεωπολιτικά κέρδη. Κάτι που φυσικά η Ελλάς δεν μπορεί να δεχθεί από καμία άποψη, εθνική, συνταγματική, νομική, πολιτική, γεωπολιτική.

Το μετεκλογικό σκηνικό, εξάλλου, δεν είναι το ίδιο. Οι ΗΠΑ επιθυμούσαν διακαώς την εκλογή Κιλιτσντάρογλου, διότι ευελπιστούσαν ότι οι κεμαλιστές θα επανέφεραν την Τουρκία στη νατοϊκή ορθοδοξία. Μια εκλογή Κιλιτσντάρογλου θα σήμαινε πιθανότατα την επιστροφή της Τουρκίας στο δυτικό «μαντρί», με ανταλλάγματα που η Δύση ενδεχομένως θα συζητούσε. Η επανεκλογή Ερντογάν σημαίνει ότι η αμερικανική πολιτική θα έχει απέναντί της έναν αυτονομημένο και ανεξέλεγκτο παίκτη, που έχει συνάψει στενή συνεργασία με τη Ρωσία, ακολουθεί αυτοκρατορική (έστω και κατά φαντασίαν) πολιτική και επιπλέον διακατέχεται από τερατώδη αυτοπεποίθηση λόγω της συντριπτικής του εκλογικής νίκης.

Το πανίσχυρο πλέον αντιτουρκικό λόμπι στις ΗΠΑ έχει πλήρως κατανοήσει τη βαθιά αντιδυτική φύση της Τουρκίας. Εχει συνειδητοποιήσει την τάση της Τουρκίας να μεταστρέψει τη γεωπολιτική της αξία από πλεονέκτημα για τη Δύση σε πρόβλημα, συναλλασσόμενη με το διευρυνόμενο οσημέραι αντιδυτικό μέτωπο (Κίνα, Ρωσία, Ιράν κ.λπ.). Η σχολή αυτή κερδίζει συνεχώς έδαφος στις ΗΠΑ και εμπεδώνει την πεποίθηση ότι η Τουρκία είναι ασταθής σύμμαχος αν όχι πλέον αντίπαλος, ενώ η Ελλάς είναι σταθερή σύμμαχος και δυνητικό γεωστρατηγικό υποκατάστατο της Τουρκίας ως πυλώνας της νοτιοανατολικής πτέρυγας της δυτικής συμμαχίας.

Η Ελλάς δεν έχει κανέναν λόγο να εμφανισθεί ως επισπεύδουσα. Η παραφιλολογία περί αποστρατιωτικοποίησης νησιών ή προσφυγής στη Χάγη «με διευρυμένη ατζέντα» κ.λπ., που η Τουρκία θέτει στη συζήτηση, εκφεύγουν και της ίδιας της συνταγματικής νομιμότητος. Ολο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όπως διαφάνηκε και από την προεκλογική τηλεμαχία, έχει ομόφωνη στάση σε αυτό το ζήτημα, επαναλαμβάνοντας ότι η μόνη νομικά υπαρκτή διαφορά με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα. Οπότε έργο των ελλήνων διεθνολόγων, γεωπολιτικών αναλυτών, καθοδηγητών κοινής γνώμης κ.λπ. είναι να στηρίξουν την κυβέρνηση, ενισχύοντας την ελληνική επιχειρηματολογία και το νομικό οπλοστάσιο και προβάλλοντας διεθνώς τα ελληνικά δίκαια και την απαράδεκτη επιθετική, ιμπεριαλιστική, αναθεωρητική στάση της Τουρκίας.

Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης. Από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφορεί το βιβλίο του «Το ζήτημα του Πατριωτισμού»