Μάχες εξουσίας {LF}και επιβίωσης {CR}

Θεωρητικώς, ο χρόνος που είχε στη διάθεσή της η Κουμουνδούρου ήταν άπλετος. Ο Αλέξης Τσίπρας ήδη από τη ΔΕΘ του περασμένου Σεπτεμβρίου ζητούσε εκλογές. Στη βάση αυτή, ο μηχανισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έπρεπε να είναι πανέτοιμος από νωρίς για την αναμέτρηση. Ο Μητσοτάκης έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ κι άλλο χρόνο, σπρώχνοντας τον εκλογικό ορίζοντα στον Απρίλιο. Και μετά ήρθε η τραγωδία στα Τέμπη που έδωσε κι άλλο χρόνο – με την κυβέρνηση περισσότερο από ποτέ στριμωγμένη. Θεωρητικώς, η αντιπολίτευση θα μπορούσε επί εβδομάδες να δείχνει μόνη της στο γήπεδο. Αλλά, αντί γι΄ αυτό, μέχρι το παρά ένα της κάλπης κινείται σαν ακέφαλο κοτόπουλο. Δεν είναι μόνο το θέμα Κατρούγκαλου που δείχνει το μυαλό θολωμένο. Σε οργανωτικό επίπεδο, μέχρι το Πάσχα τα ψηφοδέλτια ήταν ανοικτά και το πρόγραμμα βρισκόταν σε λίστα αναμονής – το κυβερνητικό πρόγραμμα που θα προέβαλαν όλα τα στελέχη καθ΄ οδόν προς την κάλπη, ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας, αφού πρώτα το είχαν διαβάσει και κατανοήσει. Προφανώς, ουδείς ασχολήθηκε, είτε γιατί δεν προλάβαινε, είτε επειδή δεν έδωσε και ιδιαίτερη σημασία στις όποιες προγραμματικές θέσεις.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στις κάλπες επιδιώκοντας να μαζέψει αλλοπρόσαλλες προτάσεις που επεξεργάζονταν διάφορα στελέχη του, όπως τα τοπικά νομίσματα για να χρηματοδοτηθούν αναπτυξιακά πρότζεκτ, ή διάφορες «προσωπικές απόψεις» που εκτοξεύονταν στα τηλεοπτικά «παράθυρα» και τα ραδιοφωνικά στούντιο. Ο καθένας έβγαινε στην προεκλογική αγορά αυτοσχεδιάζοντας.

Το «άναρχο» στελεχικό δυναμικό, που αναγνώρισε ο Αλέξης Τσίπρας ως πρόβλημα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σαφές ότι δεν τον βγάζει από τον κύκλο της ευθύνης. Μπορεί ορισμένοι να μετέφρασαν την προεδρική διατύπωση περίπου ως τίτλο τιμής για τον πλουραλισμό της Κουμουνδούρου, αλλά στην πραγματικότητα ακόμη κι αυτοί κάνουν ψιθυριστά λόγο για μια «κομματική Βαβέλ» που αναδεικνύει κι ένα πρόβλημα διεύθυνσης. Η κομματική «αναρχία» θα είναι ένα από τα ζητήματα της επόμενης ημέρας στην Κουμουνδούρου – με τον Τσίπρα να μη βρίσκεται έξω από το κάδρο εκείνων που θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις. Η εκτίμηση που διακινούν ορισμένοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια προεκλογική καμπάνια που εκπέμπει σήμα πως η Κουμουνδούρου «δεν ενδιαφέρεται να κυβερνήσει», δεν αντέχει κριτικής. Αλλά δείχνει κι αυτή τη διάχυτη αμηχανία τους, έχοντας πίσω μια εκστρατεία χωρίς αρχή, μέση και τέλος και μπροστά ένα αποτέλεσμα.

Εκ του αποτελέσματος, άλλωστε, θα κριθούν τα πάντα. Η τελευταία αναφορά του Τσίπρα για «κυρώσεις» που θα περιλαμβάνουν και την ηγεσία, απέναντι σε μια νέα ήττα που θα κινείται στις έξι μονάδες, δείχνει κι έναν νέο πήχη που βάζουν στον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου για το εκλογικό αποτέλεσμα. Μετά από τέσσερα χρόνια αντιπολίτευσης, μια ήττα αυτών των διαστάσεων δημιουργεί μια αλυσίδα νέων προβλημάτων. Για μεγαλύτερες «ψαλίδες» ο Τσίπρας δεν έχει μιλήσει, όχι μόνον γιατί τις ξορκίζει, αλλά πρωτίστως επειδή αντιλαμβάνεται ότι οι σεισμικές δονήσεις μπορεί να οδηγήσουν σε σωρούς ερειπίων. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι πώς θα διαχειριστεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μια ήττα που θα επιβεβαιώνει έναν κυρίαρχο πολιτικό ρόλο του Μητσοτάκη, σφραγίζοντας και την παραμονή του στο Μαξίμου για την επόμενη τετραετία.

Ο ψυχισμός του 49χρονου Αλέξη Τσίπρα αντέχει άλλα τέσσερα χρόνια στα έδρανα της αντιπολίτευσης, χωρίς προοπτική επιστροφής; Και με πιο χρονοδιάγραμμα θα συνεχίσει σε αυτόν το ρόλο; Η ανησυχία ότι η αυριανή κάλπη μπορεί να σηματοδοτεί την ολοκλήρωση ενός κύκλου για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, κορυφώνεται τις τελευταίες ώρες στα πέριξ της Κουμουνδούρου – και λόγω Κατρούγκαλου. Πίσω από την επόμενη ημέρα του Τσίπρα, ωστόσο, κρύβονται ερωτήματα και για την επόμενη ημέρα του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως από όσους προσπαθούν να προβλέψουν το τοπίο που θα διαμορφωθεί σε μια εποχή χωρίς τον Τσίπρα. Από αυτή την οπτική, στις αυριανές κάλπες ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από μια μάχη εξουσίας μπορεί να δίνει μια μάχη επιβίωσης…