Ηθος, ευγένεια, υψηλή αισθητική

Θυμάμαι έντονα ένα βροχερό απόγευμα του Απριλίου, το μακρινό 1989, το οποίο, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, ήταν κομβικής σημασίας για τη ζωή μου. Οντας τότε μαθητής της Γ’ Λυκείου και αρχάριος σπουδαστής της κλασικής κιθάρας, άκουσα για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο το «Πρωινό τσιγάρο» σε μουσική του Νότη Μαυρουδή και στίχους του Αλκη Αλκαίου. Η αλήθεια είναι πως μαγεύτηκα, τόσο από τη σύνθεση όσο και από τον ήχο της κιθάρας του Νότη Μαυρουδή.

Μου γεννήθηκε αμέσως η επιθυμία να γίνω μαθητής του.

Πήγα λοιπόν με μεγάλο άγχος και αγωνία να τον συναντήσω στο Ωδείο Αττικής, όπου δίδασκε την εποχή εκείνη. Οταν τον συνάντησα, αντίκρισα έναν άνθρωπο ευγενή και σεβάσμιο. Μου ζήτησε να του παίξω ένα κομμάτι ώστε να διαπιστώσει εάν θα μπορέσει να με αναλάβει. Αφού με άκουσε, μου είπε ότι διαθέτω πολλά θετικά στοιχεία και ότι πλέον μου ανήκει μία θέση ανάμεσα στους μαθητές του. Η χαρά μου, απερίγραπτη…

Κάπως έτσι ξεκίνησε η κοινή μας μακροχρόνια πορεία, αρχικά ως δασκάλου με μαθητή και από το 1995 έως το 2010 ως κιθαριστικού ντουέτου. Κάναμε μαζί εκατοντάδες συναυλίες και ηχογραφήσαμε οκτώ άλμπουμ.

Ο Νότης Μαυρουδής αποτελούσε υπόδειγμα καλού δασκάλου με απόλυτη αίσθηση της σωστής τεχνικής του οργάνου και βαθιά γνώση της κλασικής μουσικής.

Ενας ενδιαφέρων άνθρωπος με χιούμορ, κρυμμένα νιάτα και ζωντάνια. Μεταλαμπάδευε τις εμπειρίες του απλόχερα στους μαθητές του, χαρίζοντάς τους γνώσεις που διαμόρφωναν κιθαριστικές αλλά και ανθρώπινες προσωπικότητες. Ο τρόπος που έκανε τα μαθήματα ήταν ιδιαίτερος και αξιοσημείωτος. Οι μαθητές του δεν είχαμε συγκεκριμένη ώρα μάθημα. Ο Μαυρουδής ήταν ένα ορισμένο χρονικό διάστημα στο ωδείο και ακούγαμε ο ένας τον άλλον. Κάτι δηλαδή σαν διαχρονικό σεμινάριο. Αυτό ήταν πραγματικά σπουδαίο διότι συνηθίσαμε να παίζουμε μπροστά σε κοινό. Με αυτόν τον τρόπο το μάθημα ήταν πολύ μεγαλύτερο από τα 40 λεπτά που διαρκεί συνήθως η διδακτική ώρα. Ηταν μια πολύ έξυπνη και καινοτόμα μέθοδος εκμάθησης και μακάρι να μπορούσε να πραγματοποιηθεί και σήμερα στα ωδεία.

Εξίσου σημαντικός καθηγητής όμως ήταν και στη δραματική σχολή Θεμέλιο, όπου διδάξαμε μαζί για έξι χρόνια. Ο Νότης είχε βαθιά γνώση του θεατρικού τραγουδιού και της ερμηνείας πάνω σε τέτοιου είδους περιεχόμενο. Γενικότερα όσοι υπήρξαμε μαθητές του θα πρέπει να νιώθουμε πολύ ευλογημένοι.

Με επηρέασε απόλυτα όμως και ως άνθρωπο. Με δίδαξε ήθος, ευγένεια και υψηλή αισθητική…

Με δίδαξε να είμαι σεβαστικός με τα περισσότερα μουσικά είδη και να πορεύομαι πάντα με γνώμονα την αγάπη μου για τη μουσική.

Με δίδαξε πως, όσο ψηλά κι αν φτάσω, θα πρέπει να θέτω στον εαυτό μου νέους στόχους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αντίδρασή του σε ένα ατομικό μου ρεσιτάλ, λίγο πριν από τις διπλωματικές εξετάσεις, όπου φορτωμένος με άγχος και πανικό είχα άρνηση να βγω στη σκηνή. Τότε ο Νότης κατέβηκε στο καμαρίνι και μου είπε πως, όπως και να παίξω, εκείνος γνωρίζει τις δυνατότητές μου και θα είναι πάντα δίπλα μου. Αμέσως το τρακ εξαφανίστηκε και μετατράπηκε σε μια έντονη επιθυμία ν’ ανέβω στη σκηνή και να τον βγάλω ασπροπρόσωπο ως καθηγητή μου.

Ο Νότης Μαυρουδής ήταν λοιπόν και ένας σπάνιος παιδαγωγός.

Οσον αφορά το καλλιτεχνικό έργο που άφησε, είναι τεράστιο.

Ηταν ο πρώτος συνθέτης ο οποίος ένωσε την κλασική κιθάρα με το τραγούδι, βοηθώντας έτσι το όργανο να αγαπηθεί από το ευρύ κοινό.

Τα τραγούδια του και οι μουσικές του είναι πλημμυρισμένα από συναισθήματα και βαθιά ψυχή…

Θα μείνουν για πάντα διαχρονικά…

Με μεγάλη θλίψη πληροφορήθηκα την είδηση του ξαφνικού και άδικου θανάτου του.

Θα τον θυμάμαι για πάντα ως έναν σπουδαίο δάσκαλο και ως έναν ποιητή της μουσικής…

Αντίο, Νότη, και σ’ ευχαριστώ για όλα.

Ο Παναγιώτης Μάργαρης είναι κιθαρίστας και έχει ηχογραφήσει 16 προσωπικά άλμπουμ