Είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε τον συγγραφέα στην Αθήνα, προσκεκλημένο του εκδότη του, και να συζητήσουμε για την πατρίδα του και το έργο του. Καθώς αναφέρθηκε συχνά στη σημασία των συγγραφέων της αρχαιότητας, του ζητήσαμε ένα σύντομο κείμενο για αυτό το θέμα, αποκλειστικά για το «Βιβλιοδρόμιο». Τιτλοφορείται «Ανάμνηση από το Καθολικό Κολέγιο Λα Σαλ»:
Ο Πατήρ Βικέντιος, καθηγητής λογοτεχνίας, είχε το συνήθειο να αναθέτει στους μαθητές του να γράψουν ένα λογοτεχνικό κείμενο στην ώρα του μαθήματος. Ετσι και έφτανε η Παρασκευή, εκείνος, ένα μαντράχαλος με βλέμμα μύωπα, ύψωνε τη φωνή του και ανήγγειλε το θέμα, το οποίο μπορούσε να είναι «Ο κήπος», «Το ρολόι»,«Ο γάτος!» ή oποιοδήποτε άλλο γενικού ενδιαφέροντος. Αμέσως, όλοι οι μαθητές της τάξης, τριάντα πάνω-κάτω, άνοιγαν τα τετράδιά τους και άρπαζαν τα μολύβια τους. Ολοι, εκτός από εμένα.
Ο Πατήρ Βικέντιος άρχιζε να υπαγορεύει, λέγοντας, επί παραδείγματι: «Μπήκε ο γάτος στην κουζίνα με τα μουστάκια του ολόρθα…» Σκυμμένοι πάνω από τα τετράδιά τους, όλοι οι μαθητές της τάξης αντέγραφαν δίχως καμία καθυστέρηση ό,τι άκουγαν. Δίχως τετράδιο, δίχως μολύβι, εγώ δεν έγραφα τίποτα. Είχα στον νου μου τότε, δεκαπέντε ετών παιδί, ότι ο καθένας όφειλε να γράψει το κείμενό του όπως του ερχόταν, δημιουργικά. Γιατί θα έπρεπε εγώ να γράψω για τον γάτο, χρησιμοποιώντας ένα επίθετο τόσο ξεκούδωνο όσο το «ολόρθα» για τα μουστάκια του;
Οταν έφτανε η επόμενη Παρασκευή και ο Πατήρ Βικέντιος ανακοίνωσε τη βαθμολογία, όλοι όσοι είχαν γράψει ό,τι είχε υπαγορεύσει λέξη προς λέξη, έπαιρναν βαθμό εννιά ή δέκα. Εγώ, ο μόνος συγγραφέας της τάξης πήρα πέντε, σχεδόν απόρριψη του γραπτού μου.
Πέρασαν βδομάδες και κάποια Παρασκευή, ο Πατήρ Βικέντιος ανακοίνωσε ένα θέμα που με ξεσήκωσε: «Η θύελλα». Η αιτία της χαράς μου ήταν ότι εκείνο τον καιρό διάβαζα την «Αινειάδα», έπος το οποίο, ακριβώς, αρχίζει με μία θύελλα. Θα πω εν συντομία τι έγινε στη συνέχεια. Παράκουσα την υπαγόρευση του Πατρός Βικέντιου και μόλις γύρισα στο σπίτι αντέγραψα την περιγραφή της θύελλας όπως την είχε ο Βιργίλιος, καμιά δεκαριά σελίδες. Αυτές παρέδωσα στον Πατέρα Βικέντιο. Πέρασαν οι μέρες και ήρθαν οι βαθμοί. Πήρα τον καλύτερο βαθμό της χρονιάς: έξι. Από τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στο κεφάλι μου: οι κλασικοί συγγραφείς προσφέρουν πάντα μεγάλη βοήθεια.
