Παίζοντας με την Ιστορία

Η ανάμνηση είναι μακρινή, από τα παιδικά μου χρόνια, πλην όμως σαφέστατη. Καλοκαίρι ήταν, στο χωριό του πατέρα μου, στην Πάρο. Μιλάμε για τη δεκαετία του 1970 που, ακόμη και προς το τέλος της, κάποια πράγματα παρέμεναν σαφώς διαχωρισμένα. Στη Σύρο (πατρίδα της μητέρας μου) έπαιζα αστικά – ας τα πούμε έτσι – παιχνίδια. Στην Πάρο πιο… βουκολικά. Οπως, για παράδειγμα, σκαρφάλωμα σε δένδρα, παγίδευση εντόμων, σκάλισμα ξύλων, ανίχνευση της φύσης ποικιλοτρόπως. Και σκάψιμο, γενικό και άνευ στόχου. Ετσι, για να δούμε «τι έχει από κάτω». Σε μια από αυτές τις «ανασκαφές» (δεν θυμάμαι πόσο βαθιά ήταν αλλά πόσο βαθιά μπορούν να σκάψουν τρία οκτάχρονα με τρία κουτάλια;) βρήκαμε κάτι παράξενες «πέτρες», με περίεργα σχήματα, με εξογκώματα, με χαρακιές. Διαλέξαμε από μία για γούρι και επιστρέψαμε σπίτι μας. Σε δυο – τρεις μέρες, δεν θυμάμαι πώς και από ποιον, αποκαλύφθηκε το μυστήριο με τις παράξενες «πέτρες». Ηταν από κάτι «αρχαίο». Πράγμα που σημαίνει ότι εξαντλήθηκε και το ενδιαφέρον μας για αυτές. Χάθηκε να βρίσκαμε θαμμένες κούκλες και αυτοκινητάκια;

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε

Ή εγγραφείτε

Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ

Εγγραφή
Τελευταία Νέα