Greek mousaka και κατρούτσο

Μιας και έχει ξεκινήσει η τουριστική σεζόν μπορούμε να γίνουμε αρκετά παρατηρητικοί για το προϊόν που πουλάμε στον ξένο επισκέπτη και για το κατά πόσο ανταποκρίνεται στην εικόνα που υποτίθεται πως προωθούμε για τη χώρα μας. Εκτός από τον δημόσιο χώρο, τον πολιτισμό και τον ακριβό τουρισμό της Μυκόνου, έχουν αξία να βλέπουμε και ζητήματα για τα οποία υπάρχουν σύγχρονες ευαισθησίες. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η γαστρονομία. Ο σύγχρονος επισκέπτης έρχεται πλέον διαβασμένος, αναζητά το «αυθεντικό», κλείνει οργανωμένα tour στις κεντρικές αγορές τροφίμων και θέλει να γνωρίσει προϊόντα που θα μπορεί μετά να αναζητήσει στην αγορά. Αυτή είναι μια τάση που, θεωρητικώς, μας εξυπηρετούσε. Η Ελλάδα δεν έχει μεγάλο όγκο παραγωγής στα καλά τοπικά προϊόντα της, ποντάροντας όμως στη σταθερή ποιότητα, τη σωστή (όχι απαραιτήτως φανταχτερή) συσκευασία και στην προώθηση, θα μπορούσε να βρει ανταπόκριση. Αντ’ αυτού τι βλέπουμε στα περισσότερα μαγαζιά; Η ελληνική κουζίνα υποφέρει, με το ένα άκρο να πουλάει μουσαμάδες κομμένους με λέιζερ σε γραμμή παραγωγής και το άλλο άκρο να παίζει βασικά στις διεθνείς κουζίνες, ψαροταβέρνες που σερβίρουν παράνομα αλιεύματα και ψάρια κάτω του νόμιμου και βιώσιμου μεγέθους αδειάζοντας τις θάλασσές μας και χύμα προϊόντα χωρίς στοιχεία που θα μπορούσαν να τραβήξουν τον ξένο καταναλωτή.

Τρία συγκεκριμένα παραδείγματα: Από το 2018 υπάρχει νόμος που επιβάλλει στα εστιατόρια το ελαιόλαδο που προορίζεται για το τραπέζι να διατίθεται αποκλειστικά και μόνο σε σφραγισμένες μη επαναγεμιζόμενες συσκευασίες μιας χρήσης. Σε πόσα έχετε δει να τηρείται; Ενώ στην Ιταλία, τον leader της παγκόσμιας αγοράς, προωθούν το προϊόν τους παντού, εμείς το αφήνουμε ανώνυμο να ταγκίζει κάτω από τον ήλιο για να ραντίσει σαλάτες με άγνωστης προέλευσης λευκό τυρί. Επίσης, ο νόμος απαγορεύει αυστηρά την αλίευση των πετροσωλήνων. Κι όμως αυτοί διαφημίζονται περήφανα σε μενού και σελίδες εστιατορίων, μαζί με ροφούς νηπιακής ηλικίας και γόνους καλαμαριών. Το τελευταίο παράδειγμα είναι το διάσημο σε όλο τον κόσμο ελληνικό γιαούρτι που σερβίρεται στο αεροδρόμιο της Αθήνας και θυμίζει περισσότερο μαγιονέζα. Η Ελλάδα, λοιπόν, αν θέλει να λέγεται σύγχρονη και να ποντάρει στις τάσεις, δεν μπορεί να συνεχίζει να πουλάει εξωτισμό με ρετσίνα στο κατρούτσο, ούτε περηφάνια με ανώνυμα προϊόντα. Θέλει branding και ταυτότητα.