Ο ιπτάμενος εξτρέμ

Γεννήθηκε στον Βόλο, στις 19/10/1946 από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα ιταλικής καταγωγής. Από μικρός ήταν αθλητικός με έφεση στο ποδόσφαιρο. Τα πρώτα αθλητικά ποδοσφαιρικά του βήματα έγιναν σε μια τοπική ομάδα του Βόλου, η οποία συγχωνεύθηκε με τον Ολυμπιακού Βόλου. Ο Βασίλης Μποτίνος, αδιαμφισβήτητο ταλέντο, προκάλεσε έντονο μεγάλο ενδιαφέρον των μεγάλων ομάδων, με κατάληξη τον Ολυμπιακό Πειραιώς, το 1964. Από τη μεταγραφή του στον πειραϊκό σύλλογο και μετά, ο Βασίλης αποτελεί αναντικατάστατο μέλος της ομάδας που ενώ είχε μεγάλους παίκτες σε αξία, για διάφορους και ανεξήγητους λόγους αντί να πρωταγωνιστεί έπαιζε… ρόλο κομπάρσου σε διάφορες θεσμικές διοργανώσεις. Η ατυχής αυτή περίοδος ήταν μετά το τέλος της μεγάλης ομάδας των αείμνηστων Μουράτη, Μπέμπη, Σούλη, Κοτρίδη, Τσανακτσή, Θεοδωρίδη, Ξανθόπουλου, Παπάζογλου κ.ά. και των εν ζωή Γ. Δαρίβα, Υφαντή, Ψύχου, Γκαβέτσου και Κώστα Καραπατή.

Η αρνητική αναφερόμενη περίοδος άρχισε με το τέλος της μεγάλης ομάδας το 1959 και η ανασυγκρότησή της άρχισε το 1965 με την άφιξη του μεγίστου από πάσης πλευράς, Μάρτον Μπούκοβι.

Η ομάδα είχε ανασυγκροτηθεί με την αξιολόγηση ενός εκάστου των παλαιών και με την προσθήκη δύο νέων, δημιουργήθηκε πλάνο πορείας από τον Μάρτον Μπούκοβι. Συμμετέχει με αποφασιστικότητα και δυναμισμό στη μάχη των θεσμών, κατακτώντας δύο συνεχή πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδας που για ανεξήγητους λόγους το εστέρησαν από τον Ολυμπιακό – θα τολμούσα να πω – τη στιγμή της απονομής.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω έχοντας πολύ καλές σχέσεις όχι μόνο με τον Μάρτον Μπούκοβι αλλά και με στενούς φίλους του εντός και εκτός Ελλάδας, για την από μέρους του εκτίμηση της αξίας όχι μόνο των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού αλλά και παικτών άλλων ομάδων, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν ακόμη και στις μεγαλύτερες ομάδες του εξωτερικού. Αυτό όμως που θα πω πιστεύω ότι το γνωρίζουν ελάχιστοι. Η μεγάλη εκτίμηση και αδυναμία ήταν σε δύο παίκτες του Ολυμπιακού. Ο Βασίλης Μποτίνος και ο αείμνηστος και αυτός, Αριστείδης Παπάζογλου, που τους αποκαλούσε «ζογκλέρ». Για τον μεν Βασίλη Μποτίνο ως ζογκλέρ του αέρα, λόγω των τρομερών προσόντων (σωματική διάπλαση, αρχική ντρίμπλα, ταχύτητα και μοναδική αλτικότητα για κεφαλιές), λέγοντας όμως ότι εάν ο ίδιος εκτιμούσε με σοβαρότητα τα προσόντα του θα μπορούσε να σταθεί σε οποιαδήποτε ομάδα του κόσμου και να αποτελεί παγκόσμιο ίνδαλμα. Για τον δε Αριστείδη Παπάζογλου ως ζογκλέρ του εδάφους που με τις απίθανες κινήσεις, τις ντρίμπλες του που θα μπορούσε να ζαλίσει μόνος μια ολόκληρη άμυνα και να σκοράρει.

Γενικά, ο Βασίλης Μποτίνος ήταν ο μεγάλος ποδοσφαιριστής, ο εξτρέμ με τα πανθομολογούμενα σπάνια θα έλεγα, στον υπερθετικό βαθμό, σπανιότατα προσόντα που κάθε φίλαθλος και κάθε παράγοντας θα ήθελε να έχει στην ομάδα του. Για να απολαμβάνει αυτές τις πανέμορφες ποδοσφαιρικές πιρουέτες που μαγεύουν εκατομμύρια φιλάθλων και τηλεθεατών σε ολόκληρο τον πλανήτη. Βλέπω νοερά τον Βασίλη στην πλάγια γραμμή του αράουτ να περιμένει την μπάλα και μόλις την παίρνει αυτομάτως σαν… σάλπισμα εφόδου όλη η ομάδα κινείται προς την αντίπαλη εστία (αυτό ήταν το απλό αλλά ουσιαστικό σύστημα του μεγάλου μαγυάρου προπονητή, η συνεχής κίνηση όλοι μπροστά και όλοι πίσω) στην οποία όταν επετίθεντο Μποτίνος και Παπάζογλου από τα άκρα αλλά και οι σαΐτες Βασιλείου, Σιδέρης, Γιούτσος στο κέντρο, σήμαινε συναγερμός. Ιδιαίτερα στα κόρνερ και τις στημένες φάσεις, παρά το γεγονός ότι οι τερματοφύλακες της εποχής μου είχαν σωστές θέσεις και εξόδους στις σέντρες, όταν πηδούσε ο Βασίλης λες και ήταν πιεσμένο ελατήριο που με αυτόματη απελευθέρωση τινάζονταν σαν πύραυλος και το κεφάλι έβγαινε 20-30 εκατ. πάνω από τα χέρια των τερματοφυλάκων και κάρφωνε τη μπάλα στα δίχτυα.

Τα προσόντα του Βασίλη εγώ τουλάχιστον στα 85 μου χρόνια δεν τα έχω δει συγκεντρωμένα σε έναν παίκτη.

Σήμερα, εξ όσων δύναμαι να γνωρίζω, στο παγκόσμιο στερέωμα δεν υπάρχει παίκτης με την αλτικότητα του Βασίλη. Είμαι δε κατηγορηματικός στον υπέρτατο βαθμό ότι ένα υπήρχε παίκτης με όλα τα προσόντα που είχε ο Βασίλης, σε συνδυασμό με τον τρόπο που παίζουν οι τερματοφύλακες, καρφωμένοι στην εστία τους, δεν θα υπήρχε αγώνας που να μη σκοράρει μία ή και περισσότερες φορές. Εκτός όμως από αστέρι στον Ολυμπιακό, ο Μποτίνος διέπρεψε και στην εθνική ομάδα. Αλησμόνητα θα μείνουν δύο παιχνίδια της Εθνικής με τη συμμετοχή του. Το πρώτο με τη μεγάλη νίκη 4-2 επί της Πορτογαλίας του σπουδαίου Εουσέμπιο στο Καραϊσκάκη και το άλλο πάλι με μια νίκη μεγαλειώδη επί της πανίσχυρης Ελβετίας με το απίστευτο σκορ 4-1 στο Καυτανζόγλειο. Στο ιστορικό αυτό παιχνίδι ο Μποτίνος σημείωσε δύο γκολ, το ένα εκ των οποίων πετώντας πάνω από τερματοφύλακα, συμπαίκτες και αντιπάλους, κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα αφήνοντας άφωνο όχι μόνο το Καυτανζόγλειο αλλά ολόκληρη τη φίλαθλη Ευρώπη. Τα περιοδικά και οι εφημερίδες είχαν στην πρώτη σελίδα τους τη φάση της επίτευξης του τέρματος από τον ιπτάμενο Βασίλη Μποτίνο. Θέλω να πιστεύω ότι θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ σε μια πλειάδα ελλήνων ποδοσφαιριστών που πέρασαν ανεπιστρεπτί και δημιούργησαν ρομαντικές αναμνήσεις. Ενδεικτικά και μόνο θα αναφέρω, χωρίς να υποτιμώ κανέναν μεγάλο της εποχής, μια ενδεκάδα των λαμπρών επιτευγμάτων: Οικονομόπουλος, Γκαϊτατζής, Καμάρας, Μπαλόπουλος, Ζαντέρογλου, Χάιτας, Δομάζος, Δέδες, Κούδας, Σιδέρης, Μποτίνος.

Το τελευταίο που θέλω να πω για τον αείμνηστο πλέον Βασίλη Μποτίνο ως συμπαίκτης και φίλος είναι ότι όπως μου είχε πει ο Μάρτον Μπούκοβι, «ο Βασίλης δεν λαμβάνει στα σοβαρά τα τεράστια και μοναδικά προσόντα που θα του έδιναν τη δυνατότητα απίστευτης εξέλιξης εντός και εκτός Ελλάδας». Ο Βασίλης είχε την ατυχία να είναι ευαίσθητος και δαντελένιος και οι αντίπαλοι τον αντιμετώπισαν, δεν θα το έλεγα με κακία, αλλά με κάπως υπερβολικά σκληρό τρόπο, με αποτέλεσμα τους συχνούς μικροτραυματισμούς, χωρίς την πλέον κατάλληλη αντιμετώπιση. Αλλωστε, τα τότε υπάρχοντα μέσα θεραπείας των αθλητών, πενιχρά έως ανύπαρκτα, και σε συνδυασμό με τον σοβαρό τραυματισμό στον δεξιό τετρακέφαλο το 1971, και παρά τις προσπάθειες των ιατρών και του ιδίου να επανέλθει, δεν είχε αίσιο τέλος με αποτέλεσμα το τέλος της καριέρας του οδυνηρό και για τον ίδιο και για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Κλείνοντας, πρέπει να σημειώσω ότι γεννήθηκε παιδί, μεγάλωσε και έζησε σαν παιδί, απαλλαγμένο από το συναίσθημα της μνησικακίας για όλους τους συνανθρώπους του, αντιμετωπίζοντάς τους με την παιδική συμπεριφορά και αγάπη που τον χαρακτήριζε σε όλη του τη ζωή σαν αθλητής, φίλος, οικογενειάρχης, σύζυγος και πατέρας.

Αιωνία σου η μνήμη

Βασίλη Μποτίνε

Ο Γιάννης Φρονιμίδης είναι παλαίμαχος διεθνής τερματοφύλακας του Ολυμπιακού