Απαιτητικός εισπράκτορας, αδιάφορος οφειλέτης

Χρωστάει το Δημόσιο σε μία επιχείρηση για εργασία που έκανε. Πρέπει πρώτα η επιχείρηση να πληρώσει την Εφορία, να βγάλει πιστοποιητικό μη οφειλής και μετά να την πληρώσει το Δημόσιο… Δεν θα μπορούσε άραγε να συμψηφιστούν; Προφανώς θα μπορούσε αλλά σήμερα δεν γίνεται. Αφήστε που αν η επιχείρηση έχει κανονίσει να πληρώσει π.χ. τους φόρους της σε μηνιαίες δόσεις, και τις πληρώνει κανονικότατα, αυτό παύει να ισχύει προκειμένου να εισπράξει από το Δημόσιο. Δηλαδή πρέπει να πληρώσει μονομιάς όλες τις υπόλοιπες δόσεις προκειμένου να εισπράξει αμοιβή από το Δημόσιο. Ωραίο; Σίγουρα πάντως βοηθάει τις τράπεζες να δανείζουν τις επιχειρήσεις για να πληρώσουν το Δημόσιο ώστε μετά να μπορούν (άγνωστο πότε) να πληρωθούν από το Δημόσιο.

Παραδίδει μία εταιρεία την εργασία της σε δημόσιο φορέα (υπουργείο, δήμο, δημόσια επιχείρηση κ.λπ.) σύμφωνα με το συμφωνητικό. Πότε θα εγκριθεί; Αγνωστο. Ιδίως αν λείπει (γιατί πήρε άδεια, γιατί είναι άρρωστος/η, γιατί έχει άλλες προτεραιότητες) ο αρμόδιος (αναντικατάστατος) υπάλληλος. Κάποτε εγκρίνεται. Τότε αρχίζει νέα διαδικασία: υποβολή τιμολογίου μαζί με όλα τα απαιτούμενα πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, ενημερότητες. Αν αργήσει το Δημόσιο, τότε φτου και από την αρχή, νέα πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, ενημερότητες. Δεν τελειώσαμε όμως. Τώρα μεταβιβάζεται – αν μεταβιβαστεί – το «αίτημα» στην αρμόδια οικονομική υπηρεσία. Αυτή θα δει αν υπάρχουν τα χρήματα που, όχι σπάνια, δεν υπάρχουν, άρα νέα αναμονή μέχρι να υπάρξουν. Συχνά η αναμονή είναι μακρά και συνεπώς όταν φτάσει η ώρα της πολυπόθητης πληρωμής έχουν λήξει οι υποβεβλημένες ενημερότητες κ.λπ. Υποβολή νέων λοιπόν. Και το συνηθέστερο, έχουν περάσει πολλοί μήνες, άρα η εταιρεία πρέπει να έχει πληρώσει τον ΦΠΑ του τιμολογίου που δεν έχει εισπράξει. Βλέπετε ο ΦΠΑ πληρώνεται βάσει της ημερομηνίας έκδοσης του τιμολογίου και όχι βάσει της ημερομηνίας πληρωμής του. Γιατί; Ελα ντε! Μήπως αυτό πρέπει να αλλάξει; Συχνά δε η καθυστέρηση πληρωμής από το Δημόσιο οδηγεί σε νέο ημερολογιακό έτος. Αρα η εταιρεία καλείται να πληρώσει επιπλέον και φόρο εισοδήματος, βάσει του τιμολογίου που θα έχει εκδώσει, έστω και αν δεν το έχει εισπράξει.

Μήπως όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν; Ο έλεγχος των παραδοτέων να γίνεται εντός π.χ. 15 ημερών (με «ποινή» για το Δημόσιο εάν καθυστερήσει), οι βεβαιώσεις, ενημερότητες κ.λπ. να υποβάλλονται άπαξ, το εγκεκριμένο τιμολόγιο να πληρώνεται εντός 15 ημερών, η δε καθυστέρηση πληρωμής να επιφέρει αυτομάτως (και όχι κατόπιν αιτήματος) πληρωμή από το Δημόσιο τόκων υπερημερίας; Και οι οφειλές προς το Δημόσιο να συμψηφίζονται με τις οφειλές του Δημοσίου προς μία εταιρεία;

Είναι παράλογα όλα αυτά τα «θα ‘πρεπε το Δημόσιο»; Μάλλον όχι. Πεδίον δόξης λαμπρό για τις μεταρρυθμίσεις της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, αν και απαιτούν απλά λίγο νου, καλή διάθεση και αίσθηση δικαίου και όχι τόσο εξελιγμένες εφαρμογές πληροφορικής.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ πολιτικός μηχανικός