Η πρώτη «τιμονιέρισσα» της ΔΑΠ

Το 2014, στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, εξελέγη για πρώτη φορά στη Βουλή των Αντιπροσώπων η νεοϋορκέζα ρεπουμπλικανή βουλευτής Ελίζ Στέφανικ. Στα 31 της η Στέφανικ ήταν η νεότερη γυναίκα βουλευτής στην αμερικανική ιστορία και δέχτηκε τεράστια αμφισβήτηση για τις ικανότητές της ενώ και το ίδιο της το κόμμα ήταν διχασμένο.

Στις επόμενες εκλογές, το 2016, η Στέφανικ, που στήριζε τον Ντόναλντ Τραμπ, επανεξελέγη. Στις εκλογές του 2018 το ίδιο. Ομως πρόσεξε, παράλληλα, το εξής. Οτι στις εκλογές εκείνες, με τον Τραμπ πρόεδρο και το κίνημα MeToo να έχει επιβάλλει ξανά σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου λόγου τις συζητήσεις για το φύλο, οι γυναίκες ψηφοφόροι στράφηκαν σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά στο Δημοκρατικό Κόμμα, ανοίγοντας την ψαλίδα του φύλου ανάμεσα στα δυο κόμματα στο τεράστιο ποσοστό του 23%. Ενώ και σε επίπεδο εκπροσώπησης, οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν περισσότερες γυναίκες στο Κογκρέσο και τη Γερουσία, με πολλές νέες ανάμεσά τους. Η Στέφανικ θα μπορούσε, όπως άλλοι συνάδελφοί της, να μην κάνει τίποτα γι’ αυτό. Αντ’ αυτού, πήρε την πρωτοβουλία να ιδρύσει κίνηση για την αναβάθμιση των γυναικών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα με στρατηγικό και φιλόδοξο τρόπο (όχι μόνο θεωρία δηλαδή) με υποστήριξη υποψηφίων, ατζέντα κ.λπ. Από ποιον βρήκε τον μπελά της; Από ομοϊδεάτες της, άντρες και γυναίκες.

Αυτά συμβαίνουν μακριά από εμάς βέβαια αλλα είναι διδακτικά. Γιατί υπενθυμίζουν ότι η θέση των γυναικών στην πολιτική και στην πρόσβαση στις θέσεις εξουσίας παραμένει μια πονεμένη ιστορία. Γίνεται ακόμη χειρότερο όμως όταν είναι νέες, όταν ανήκουν σε αυτές τις αδίκως κακολογημένες αλλά και τόσο ταλαιπωρημένες από απανωτές κρίσεις, γενιές των millennial και των gen Ζ.

Στα δικά μας, είναι ενδεικτικό ότι αποτελεί είδηση ότι μια πολιτική νεολαία απέκτησε την πρώτη γυναίκα γραμματέα στην ιστορία της. Είναι μια καλή είδηση γιατί δεν είναι εύκολο να θυμηθεί κανείς πολλές γυναίκες σε ανάλογη θέση, με την εξαίρεση της Τόνιας Αντωνίου που ήταν ήδη έμπειρη στις κομματικές διαδικασίες όταν πήρε τιμόνι της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ. Και είναι και μια είδηση που τελικά προβληματίζει για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Η Κατερίνα Κορωνιά είναι 24 ετών και είναι, εδώ και μερικές μέρες, γραμματέας της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, της φοιτητικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας. Μεγάλωσε στο Κορωπί, σε μια οικογένεια που δεν έχει σχέση με την πολιτική (με την έννοια της εμπλοκής) και αποφοίτησε από το τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου συνεχίζει τις σπουδές της σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Εκτός από το ότι είναι η πρώτη γυναίκα σε τόσο υψηλή θέση του οργανογράμματος της οργάνωσής της, είναι και από τα νεότερα πρόσωπα που επιλέγονται να ηγηθούν αυτής, αν όχι το νεότερο.

Η ταχύτατη ανέλιξή της οφείλεται, σύμφωνα με τις μαρτυρίες όσων παρακολουθούν τα της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ, σε έναν συνδυασμό παραγόντων. Ο πρώτος είναι, λένε, ότι απεδείχθη δραστήρια, μεθοδική και εργατική από νωρίς. Η συμμετοχή της στην οργάνωση της σχολής της ξεκίνησε λίγο μετά την εγγραφή της, με τον γνωστό παλιό και παραδοσιακό τρόπο που θα θυμούνται όσοι σπούδασαν στα ελληνικά πανεπιστήμια: παρακολούθηση συνελεύσεων, συζητήσεις στο «τραπεζάκι» της παράταξης στο φουαγιέ, καφέδες και κοινωνικοποίηση και συνδικαλισμός για τα θέματα λειτουργίας της σχολής. Διαδικασίες που πολλοί τις σνομπάρουν, καταδικάζοντας τις φοιτητικές παρατάξεις, αλλά, κακά τα ψέματα, έχουν «ψήσει» γενιές και γενιές ελλήνων πολιτικών στη συλλογική δράση και τους άγραφους κανόνες της. Οχι μόνο με κακά, όπως λένε οι επικριτές, αλλά και με καλά αποτελέσματα.

Ο δεύτερος παράγοντας ήταν, λένε, η συμμετοχή της στις κοινωνικές δράσεις στις οποίες έχει αποφασίσει εδώ και κάποιο καιρό να ρίξει βάρος η ΟΝΝΕΔ, ειδικά εν τω μέσω της πανδημίας. Οταν η οργάνωση ζήτησε από τα στελέχη της να εμπλακούν σε δραστηριότητες όπως οι εθελοντικές αιμοδοσίες, η συλλογή ανθρωπιστικής βοήθειας, η αρωγή στα προγράμματα «Βοήθεια στο σπίτι» των δήμων κ.λπ., η νεαρή Κατερίνα Κορωνιά ήταν από τα μέλη που σήκωσαν μανίκια. Δεν είναι, λένε, μια τυπική περίπτωση νεαρής «του κομματικού σωλήνα» και των δημοσίων σχέσεων που σχεδιάζουν από νωρίς τη μελλοντική πολιτική καριέρα και γι’ αυτό ίσως δεν είναι γνωστά πολλά γι’ αυτήν ούτε χτίζει προφίλ στα social media. Είναι, ωστόσο, σύμφωνα με τις ίδιες πάντα πηγές της παράταξής της, αποτελεσματική.

Αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο από την ηγεσία της ΟΝΝΕΔ και οδήγησε στον τρίτο παράγοντα που λέγεται Παύλος Μαρινάκης. Η ΟΝΝΕΔ περηφανεύεται – και γιατί να μην το κάνει άλλωστε – ότι τα τελευταία χρόνια η συμμετοχή γυναικών στα όργανά της έχει αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με το παρελθόν παρότι, ακόμη, όπως συμβαίνει μάλλον παντού, δεν έχει φτάσει σε ποσοστά που θα την έλεγες κι ισότιμη. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή μιας νέας γυναίκας από τον γραμματέα της ΟΝΝΕΔ ήταν, ταυτοχρόνως, ένα ανακάτεμα της ενδοπαραταξιακής «τράπουλας» συν το επιστέγασμα μιας παρακαταθήκης που τον ενδιαφέρει να συνδέσει με το όνομά του.

Αυτό είναι θετικό, αλλά, δυστυχώς, δεν αρκεί. Βλέπετε, η ζωή παραμένει ακόμη δύσκολη για νέες γυναίκες όπως η Κατερίνα Κορωνιά, ακόμη κι όταν φτάνουν στις ηγετικές θέσεις των πεδίων που δραστηριοποιούνται. Κι αυτό γιατί η ανέλιξή τους γίνεται είδηση και γιατί καλούνται, όχι μόνο να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους, αλλά να αποδεικνύουν, παράλληλα, ότι είναι κάτι παραπάνω από σύμβολα της διάθεσης κάποιων ανδρών να τους δώσουν τον χώρο που θα έπρεπε, δικαιωματικά, να τους ανήκει.